Ο «πονηρός Γκρέκο» παρέα στον Ματθαίου, τον Κολοκυθά, τον Συρίγο

Λένε ότι εκεί ψηλά στον παράδεισο περνούν ζωή και κότα. Είναι βέβαιο πάντως πως με τέτοια παρέα εκεί πάνω ο αείμνηστος Κώστας Μουρούζης δεν πρόκειται να πλήξει.

Ενδεχομένως να έχουν στήσει ήδη το τραπέζι για το αγαπημένο τους χαρτάκι με τους παλιόφιλους που τον είχαν προλάβει φεύγοντας από τη ζωή πριν από αυτόν. Ο Φαίδωνας Ματθαίου, ο Γιώργος Κολοκυθάς, ο Γιώργος Αμερικάνος και ο Φίλιππος Συρίγος (ο Μουρούζης είχε βαφτίσει το γιο του Γιώργο).

Οταν συναντούσες τον Κώστα Μουρούζη στον δρόμο, ή στο μαγαζί με ηλεκτρικά είδη που διατηρούσε στην Αθήνα, έβλεπες πάντα έναν απλό άνθρωπο, γλυκό και με την καλή κουβέντα στο στόμα. Δεν περίμενες ποτέ ότι αυτός ο ήρεμος άνθρωπος, μέσα στο παρκέ μεταμορφωνόταν σε μια προπονητική διάνοια.

Δεν είναι τυχαίο ότι χάρις σε αυτόν ουσιαστικά ο ισχυρός άντρας της FIBA Ουίλιαμς Τζόουνς (ο άνθρωπος που είχε αποφασίσει τρεις φορές να επαναληφθεί η τελευταία φάση – τα τρία δευτερόλεπτα – του περίφημου τελικού των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972, μεταξύ Σοβιετικής Ενωσης – ΗΠΑ που κρίθηκε υπέρ των Σοβιετικών τελικά με το καλάθι του Μπέλοφ στην εκπνοή) το 1972 είχε αλλάξει έναν άδικο κανονισμό και επέτρεπε πλέον σε ένα παιχνίδι μπάσκετ να έχει ισοπαλία, εφόσον αυτό είναι για τα κύπελλα Ευρώπης.

Το 1971 ο Παναθηναϊκός είχε επικρατήσει με 8 πόντους της Μακάμπι και εκτός έχανε με 2 όταν κέρδισε φάουλ ο Κέφαλος και είχε δικαίωμα για δύο βολές 15” πριν το τέλος.

«Θα τις χάσεις αλλιώς θα φας πρόστιμο. Επ’ ουδενί δεν θα βάλεις και τις δύο. Και μετά καθίστε…. στρατιωτάκια ακούνητα και αφήστε τους Ισραηλινούς να κάνουν ότι θέλουν» είπε αρχικά στον Κέφαλο και στη συνέχεια στους παίκτες του στο τάιμ αουτ.

Ο Κέφαλος έχασε τη μία βολή, η Μακάμπι νίκησε με ένα πόντο και ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε με τον Τζόουνς να χαμογελά στον Μουρούζη και να του λέει: «Πονηρέ Γκρέκο, εσύ θα με κάνεις να αλλάξω τον κανονισμό».

Κάτι πολύ σωστό όμως, διότι αλλιώς μια ομάδα επιδίωκε στο τέλος την παράταση ώστε να έχει εκεί έξτρα χρόνο για να καλύψει μια διαφορά.

Το μυαλό του Κώστα Μουρούζη ακόμα και τα τελευταία χρόνια δούλευε στις χίλιες στροφές. Δεν είχε πάρει άλλωστε τυχαία το προσωνύμιο η «αλεπού των πάγκων».

Βιολογικά μπορεί να έφυγε από τη ζωή στις 11 Ιουνίου, αλλά ουσιαστικά είχε «πεθάνει» πρίν λίγα χρόνια όταν έχασε το στήριγμα της ζωής του, την αγαπημένη του σύζυγο Δόμνα, η οποία άθελά της παλαιότερα είχε πρωταγωνιστήσει σε μια από τις μεγαλύτερες ατάκες στην ιστορία του μπάσκετ.

Ο Παναθηναϊκός είχε κατακτήσει ένα ακόμα πρωτάθλημα, επικρατώντας σε αγώνα μπαράζ το 1972 στο κλειστό του Σπόρτιγκ του Ολυμπιακού (70-56) με τον Κώστα Μουρούζη να νικά τον φίλο του Φαίδωνα Ματθαίου κυρίως χάρις στην έμπνευσή του να χρησιμοποιήσει την άμυνα ζώνης 2-1-2 που έπαιζαν ευρέως τότε στην Ευρώπη.

Στα μεθεόρτια αργότερα στην φημισμένη (ελέω Πούσκας) ταβέρνα του Μίμη με τα γουρουνόπουλα, όλοι μιλούσαν για την περίφημη ζώνη του κόουτς και η αείμνηστη σύζυγός του Δόμνα, αποφάνθηκε:

«Αρα το είδατε και εσείς ότι κάτι συνέβη με τη ζώνη του. Πρέπει να τον έσφιγγε γιατί όλη την ώρα έφτιαχνε το παντελόνι του»!

Ελεγαν ότι είχε κόντρα με τον Ματθαίου, αλλά αυτό είναι μύθος καθώς ήταν αντίπαλοι μόνο στο (πλαστικό συνήθως) παρκέ της εποχής.

Είχαν αμοιβαία αλληλοεκτίμηση και ήταν οι δύο από τους βασικούς πυλώνες που κρατούσαν ψηλά το ελληνικό μπάσκετ, έχοντας τρομερές ιδέες για την εποχή τους.

Ο Κώστας Μουρούζης συνδύαζε το χιούμορ με την αυστηρή πειθαρχία όπου χρειαζόταν και δίπλα του είχε ως ασίσταντ κόουτς και τον Γιώργο Βασιλακόπουλο κάποιο φεγγάρι.

Ο καλύτερός του παίκτης στον Παναθηναϊκό ο Γιώργος Κολοκυθάς δεν φημιζόταν για τη συνέπειά του στις προπονήσεις, αλλά ο κόουτς είχε τον τρόπο του να τον πικάρει. Μετά από κάθε αγώνα, τον χτύπαγε φιλικά στον ώμο και του έλεγε:

«Αντε Γιώργο, τα λέμε πάλι το άλλο Σάββατο στον αγώνα»!

Αν μη τι άλλο η παρέα που έχει φτιαχτεί εκεί πάνω, ξέρει καντάρια μπάσκετ και οι συζητήσεις θα είναι ατελείωτες. Το μόνο που δεν αντέχουν είναι να βλέπουν τους άλλους να κλαίνε γι’ αυτούς, καθώς ήθελαν πάντα να κάνουν τους φίλους τους να γελούν και να χαίρονται τη ζωή τους όπως την χάρηκαν και αυτοί.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.