Μια διαβολογυναίκα με ρομαντική ψυχή

Λεπρή στο «Νησί», τραβεστί στο «Ολα για τη μητέρα μου» και τώρα «Στρίγκλα». Η ωραία ηθοποιός επιδιώκει να ανατρέπει την εικόνα της

Μέχρι και στοίχημα έχει μπει ότι η Κατερίνα Λέχου δεν θυμώνει. Ισως διότι το εμπνέει η σχεδόν καθησυχαστική ομορφιά της και η εντύπωση που έχει σχηματίσει ο κόσμος κυρίως μέσα από τους τηλεοπτικούς ρόλους. Ισως διαθέτει υψηλό βαθμό αυτοκυριαρχίας (απόρροια και της πειθαρχίας από τη Σχολή του Κάρολου Κουν ίσως).

Η ίδια αποδομεί την εικόνα. «Και βέβαια θυμώνω. Και γίνομαι έξαλλη. Για παράδειγμα, καθώς ερχόμουν με το αυτοκίνητο πήγε να μου χωθεί ένας με μηχανάκι. Στένευε ο δρόμος, δεν είχε χώρο και για τους δύο. Μου έκανε χειρονομίες και φώναζε κι όταν κατέβασα το παράθυρο για να του εξηγήσω, δεν πρόλαβα. Με έφτυσε. Πώς να μη θυμώσω» λέει λίγο μετά τη χειραψία μας.

Σε ορίζοντα 13 ημερών από σήμερα θα μεταμορφωθεί σε μια δαιμονισμένη Κατερίνα, αυτή του Σαίξπηρ στο «Ημέρωμα της στρίγκλας» – όπως το προσεγγίζει σκηνοθετικά η Φωτεινή Μπαξεβάνη – και θα τη συστήσει κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό, στο αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος.

Η ανάγνωση του έργου – που πατά στη χώρα της μαύρης κωμωδίας – γίνεται από την ανάποδη. Δεν τονίζονται οι διαφορές των εραστών, του Πετρούκιου και της Κατερίνας, στην απόδοση της ερωτικής ιστορίας, αλλά η κοινή βούληση και επιθυμία να είναι μαζί σε πείσμα όλου του κόσμου. «Οτιδήποτε ξεχωρίζει από τη γενική φορά των πραγμάτων τραβά το βλέμμα, την προσοχή» εξηγεί.

Μια διαβολογυναίκα αλλά με ρομαντική ψυχή θα αναδυθεί από τη λυγερόκορμη σιλουέτα της Κατερίνας Λέχου. Μια γυναίκα με προοδευτική – επαναστατική για την εποχή της – σκέψη που αντιδρά στο εμπόριο ψυχών και σωμάτων. Στο έργο αλλού είναι η ουσία, σημειώνει. «Οσο και να διαφωνούμε, εντέλει πρέπει να βρούμε τρόπο να συνυπάρξουμε».

Μέσα από αυτό το πρίσμα, το δίπολο της πάλης των δύο φύλων υποδηλώνει, για την ηθοποιό, ό,τι συμβαίνει στον στίβο της πολιτικής.

«Από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση βλέπουμε δύο κόμματα σχεδόν να συμπορεύονται. Δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος. Για μένα το μήνυμα των εκλογών είναι “ελάτε να κάνουμε κάτι για το κοινό καλό”. Θέλουμε σύμπραξη, όχι όπως την αντιλαμβάνονται σήμερα τα κόμματα, αλλά ουσιαστική. Για να συμβεί όμως αυτή η συνθήκη πρέπει να φύγουν από τη μέση τα κομματικά».

Την άνοδο της Χρυσής Αυγής την αποδίδει, πέραν της μεγάλης δυσαρέσκειας της πολιτικής του δικομματισμού, στην έλλειψη μνήμης και της αμορφωσιάς, «της αμορφωσιάς όμως που δεν έχει να κάνει με τη γενική παιδεία αλλά με την ευρύτερη μόρφωση».

Δεν περιορίζει τον καταλογισμό ευθυνών στους ψηφοφόρους μόνο. «Είναι συνυπεύθυνα τα κόμματα της συγκυβέρνησης για την κατάσταση αυτή. Αλλά και με τους χειρισμούς τους πάλι δεν χτυπιέται το κακό στη ρίζα του. Δεν αντιμετωπίζεται το θέμα μέσω της Δικαιοσύνης μόνο. Πρέπει να δουν τις πολιτικές δομές. Μεταβαίνουμε σε μια άλλη εποχή την οποία τα κόμματα δεν θέλουν να δουν».

Ακόμη και την κρίση δεν τη διαχειριστήκαμε κατάλληλα, υποστηρίζει. «Εχουμε πάρει την αρνητική πλευρά της. Αν θεωρήσουμε ότι η κρίση πηγάζει από το ρήμα “κρίνω”, δεν έχουμε κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση». Το ζητούμενο όμως για τη Λέχου δεν είναι η αυτοκριτική, αλλά η αποκρυπτογράφηση της κρίσης.

Η συσπείρωση που δεν επήλθε (με την κρίση) οφείλεται στο γεγονός ότι ο ελληνικός λαός, λέει, δεν είναι της… συσπείρωσης. «Τα μεγάλα κινήματα ήταν προσωπικά –  ατομικά οράματα. Από την – καλώς εννοούμενη – τρέλα ενός ανθρώπου που πήγε κόντρα σε όλους τους άλλους. Είναι θλιβερό, αλλά έτσι είναι».

Σε καιρό κρίσης είναι μεγάλη υπόθεση να έχει ένας ηθοποιός διαρκή παρουσία στο θέατρο. Για τη Λέχου δεν είναι τύχη. Δρέπει καρπούς ύστερα από μια πορεία 25 ετών σφυρηλατημένη με αργά και σταθερά βήματα στο σανίδι. «Φαίνεται ότι οι σκηνοθέτες με εμπιστεύονται και η κατάκτηση αυτή έχει γίνει με πολύ κόπο».

Στο μεταξύ οι Σειρήνες της τηλεόρασης προσπαθούν να την προσελκύσουν. Το «Νησί» μπορείς να το πεις και (τηλεοπτικό) ορόσημο, αλλά για την Κατερίνα Λέχου δεν είναι μονάδα μέτρησης. Την απασχολεί η συνειδητοποίηση της τηλεοπτικής αγοράς. «Το να πούμε πως έχουμε λιγότερα και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε είναι μετάβαση».

Info
«Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπαξεβάνη, μουσική Θάνου Μικρούτσικου, στίχους Οδυσσέα Ιωάννου, με τους Κατερίνα Λέχου, Τάσο Ιορδανίδη, Σοφία Φαραζή, Αντίνοο Αλμπάνη κ.ά., στο αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος (Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ. 212-2540.300) από 18 Ιουνίου.