Ο θησαυρός των Led Zeppelin

Η μεγαλοπρεπέστερη μπάντα του χαρντ ροκ ετοιμάζει κι αυτή επανεκδόσεις των άλμπουμ της, τη στιγμή που οι συζητήσεις για μια περιοδεία δεν βρίσκουν σύμφωνα όλα τα μέλη της

Λογικά, όταν ο Τζίμι Πέιτζ σκάλιζε πρόσφατα το ατελείωτο αρχείο των Led Zeppelin, κάποια στιγμή βρέθηκε στο ίδιο σχεδόν σημείο των στούντιο Olympic του Λονδίνου, όπου 45 χρόνια πριν ηχογράφησε το θεόρατο εισαγωγικό riff του «Whole Lotta Love». Ισως να είχε μαζί του και μια μπομπίνα με μια εναλλακτική εκτέλεση του τραγουδιού. Να την έδωσε σε έναν τεχνικό, εκείνος να πάτησε το play, από τα ηχεία όμως να ξεπήδησε με τρομακτική ένταση κάτι αναπάντεχο: τα φωνητικά του Ρόμπερτ Πλαντ ήταν κάπως διερευνητικά, μακριά από το επιτακτικό, ερωτικό του κάλεσμα και το διασκεδαστικά καυχησιάρικο σόλο του κιθαρίστα απλώς απουσίαζε. Αντί να παρασύρει τα πάντα στο διάβα της, η βερσιόν έμοιαζε έτοιμη να ακολουθήσει οποιαδήποτε κατεύθυνση. «Βασανιστικό», έλεγε ο Πέιτζ σε κάποιον ηχολήπτη ή δημοσιογράφο που πιθανόν βρισκόταν δίπλα του, «έτσι δεν είναι;». Είτε αυτή ήταν η σωστή λέξη είτε όχι, ο Πέιτζ όντως εντόπισε την ηχογράφηση σε μια απόρθητη αίθουσα ελεγχόμενης θερμοκρασίας στο Δυτικό Λονδίνο, όπου φυλάσσονται πολλές ακόμα μαγνητοταινίες των Zeppelin. Είναι ένας μόνο από τους ακυκλοφόρητους θησαυρούς τους που πρόκειται να συμπεριληφθούν σε μια φιλόδοξη σειρά πολυτελών επανεκδόσεων και των εννιά άλμπουμ τους, αρχίζοντας με τα τρία πρώτα στις 3 Ιουνίου. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση η συγκέντρωσή τους. Τα τελευταία χρόνια, ο Πέιτζ χρειάστηκε να ξεσκονίσει πολλά αρχεία, να σκαρφαλώσει σε ράφια, να ακούσει κάθε ηχητική λήψη του συγκροτήματος, ξεδιαλέγοντας σπανιότατες, αναπληρωματικές ενορχηστρώσεις ή συναυλιακές καταγραφές: από ένα παραπεταμένο «Immigrant Song» μέχρι μια διασκευή στο μπλουζ «Keys to the Highway» και ένα εντελώς άγνωστο κομμάτι. «Δεν άφησα πέτρα που να μην αναποδογυρίσω» έλεγε πρόσφατα. «Δεν θα μπορούσα να το αναθέσω σε άλλον, ήθελα να γίνει σωστά. Τρέμω όταν σκέφτομαι το τσουβάλιασμα που θα είχε συμβεί αν δεν ήμουν παρών».

Πρόκειται όμως στ’ αλήθεια για θησαυρό; Κι άλλοι δεινόσαυροι του κλασικού ροκ έχουν κάνει επανεκδόσεις επιθυμώντας να πουλήσουν κάτι που έχει ήδη πουληθεί πολλάκις. Η διαφορά εδώ μάλλον είναι ότι ο μερακλής Τζίμι Πέιτζ ήθελε κάτι παραπάνω. Οταν κάποτε άκουσε σε δισκάδικο της Ιαπωνίας την πειρατική ραδιοφωνική μετάδοση μιας παριζιάνικης συναυλίας του συγκροτήματος από το 1969, γύρισε τον κόσμο ανάποδα για να βρει την πρώτη καταγραφή της – τελικά θα είναι το μπόνους υλικό του δίσκου «Led Zeppelin I».

Ξέθαψε κι άλλα μικρά διαμάντια, προσπάθησε όμως να αποφύγει όσα είναι πασίγνωστα από αναρίθμητες οπαδικές εκδόσεις. «Ημουν φιλόπονος στο κυνήγι μου» έλεγε σχετικά. «Δεν επιθυμούσα μια συλλογή το 90% της οποίας είχε κυκλοφορήσει από χέρι σε χέρι. Ρώτησα έναν τύπο που εκδίδει ένα φανζίν της μπάντας αν γνώριζε το υλικό που είχα συγκεντρώσει και απάντησε “όχι”. Ηταν πολύ ωραίο συναίσθημα». Οι νεαροί και οι νεαρές βέβαια που άκουσαν τους διεγερτικούς Zeppelin στην εποχή τους, νιώθοντας ότι μπορούν να τα βάλουν ακόμα και με ένα βουνό, είναι πλέον παππούδες και γιαγιάδες. Το χαρντ ροκ, ο προφήτης της μέταλ μουσικής, θεωρείται μέχρι και γραφικό εξαιτίας της πολλής τεστοστερόνης του. Ας είναι. Οι θρύλοι γύρω από την μπάντα είναι τόσοι, που εκτός από τον μακαρίτη, τον Τζον Μπόναμ, τα υπόλοιπα μέλη μπορούν είτε να τους αφηγηθούν ξανά είτε να τους συστήσουν στους σημερινούς πιτσιρικάδες που γοητεύονται επικίνδυνα και ανεξαργύρωτα από τους πειρατές.

Ο Ρόμπερτ Πλαντ, ας πούμε, μνημόνευε πρόσφατα παλιότερη εμφάνισή τους στη Βοστώνη, με τη φρενίτιδα του κοινού («ένας τύπος χτυπούσε το κεφάλι του στη σκηνή μέχρι που μάτωσε») να τους αναγκάζει να παίξουν τα κομμάτια για δεύτερη φορά, διανθίζοντάς τα με διασκευές των Beatles, σε μια βραδιά που αναζητείται μανιωδώς στην ολότητά της. Καινούργια συναυλία πάντως δεν θα γίνει. Ο Πλαντ ειδικά διαφωνεί κάθετα. «Θα γυρίσουμε στα ίδια σκατά» δήλωνε και μάλλον σωστά. «Η περιοδεία είναι ένα τρελοκομείο συμφερόντων και αντανακλά καθετί σκατένιο που υπάρχει στις ροκ συναυλίες για μεγάλα στάδια».

Τον Πέιτζ τον γαργαλάει το χέρι του. «Ασχολήθηκα με το πρότζεκτ των επανεκδόσεων, αλλά τώρα σκοπεύω να μπορέσω να κάνω και μερικές ζωντανές εμφανίσεις» σχολίαζε σε συνέντευξή του. Τι σόι εμφανίσεις θα είναι αυτές, δεν ήξερε να πει. Ιδέες έχει, όπως έλεγε, είναι αρκετά περίπλοκες, αν και το σημαντικό είναι απλώς να ανέβει στη σκηνή.

Πρόσφατα έγινε κάτοχος και ενός τιμητικού διδακτορικού διπλώματος από το Μουσικό Κολέγιο Berklee, αυτά όμως είναι ακαδημαϊκές, καθόλου «ροκ» επιτυχίες. Οταν δε ρωτήθηκε αν σκοπεύει επιτέλους να εκδώσει τα πολυθρύλητα απομνημονεύματά του, απάντησε κάτι μυστηριωδώς ελπιδοφόρο. «Το σκέφτομαι, αλλά θα ήθελα να εκδοθούν μετά τον θάνατό μου, γιατί έτσι μπορώ να πω όλη την ιστορία, όπως συνέβη πραγματικά» είπε αποκαλύπτοντας άθελά του ότι θησαυρός δεν είναι μόνο το μυθικό τέταρτο άλμπουμ των Zeppelin ή το «Houses of the Holy». «Δεν θα ήθελα να ανακατευτούν άλλοι και να αποτρέψουν την έκδοση με δικηγόρους. Οχι, όχι, όχι, δεν θα το ήθελα».