Η Ευρώπη μέσα από τα μάτια των άλλων

Μία φορά την εβδομάδα, όσο ζούσα στο Αμστερνταμ, συνήθιζα να στέκομαι στην ουρά έξω από το VOF Vishandel Centrum, ένα μικρό κατάστημα κοντά στο λιμάνι που θυμίζει την ατμόσφαιρα της πόλης έναν αιώνα πριν. Η μυρωδιά του τηγανητού ψαριού είναι διάχυτη, στο βάθος ένας άνδρας φιλετάρει ψάρια με ένα μικρό μαχαίρι, πίσω από τον πάγκο δύο γυναίκες με χάρτινα καπέλα και ποδιές πακετάρουν τις παραγγελίες ενώ ανταλλάσσουν πειράγματα με τους πελάτες. Μέσα σε μια γυάλινη προθήκη, μπολ με μύδια και δίσκοι με φιλέτα σολομού και μπακαλιάρου και φέτες από χέλι θυμίζουν κοσμήματα.

Οι Ολλανδοί είναι σχολαστικοί με τα θαλασσινά τους, τα θέλουν φρέσκα και ωραία. Στα παραδοσιακά μενού κυριαρχεί η ρέγκα μάτγιες (maatjes) που τη μαρινάρουν σε ελαφριά άλμη. Στο Αμστερνταμ σερβίρεται παραδοσιακά σε ένα αξιοπρεπές χάρτινο πιάτο, κομμένη σε φέτες ή πάνω σε ένα στρογγυλό ψωμάκι μαζί με ψιλοκομμένο κρεμμύδι και γλυκές πίκλες και το καλύτερο σημείο για να την απολαύσεις είναι σίγουρα ένα παγκάκι πλάι σε ένα κανάλι. Αλλού όμως στην Ολλανδία κρατάς τη ρέγκα από την ουρά, ανοίγεις το στόμα και την καταπίνεις ολόκληρη.

Russell  Shorto

Απολαμβάνουμε τη βόλτα στις γέφυρες του Δούναβη το σούρουπο. Υστερα από μια βουτιά στις θέρμες Gellert Baths της Βούδας, όπου ηλικιωμένοι άνδρες παίζουν σκάκι μέσα στο ζεστό νερό, διασχίζουμε με τον σύζυγό μου τη Γέφυρα της Ελευθερίας. Ηταν η πρώτη που ανοικοδομήθηκε μετά την απελευθέρωση από τους Ναζί που βομβάρδισαν όλες τις γέφυρες του Δούναβη το 1945 κατά την υποχώρησή τους. Και ενώ ο αέρας μάς παγώνει το πρόσωπο, κρατιόμαστε από τα πράσινα κιγκλιδώματα της γέφυρας και παρακολουθούμε τα φωτισμένα πλωτά εστιατόρια που διασχίζουν το ποτάμι.

Στην Κεντρική Αγορά της Πέστης, αγοράζουμε ένα χάρτινο χωνάκι με μπουκιές ψωμιού και τυριού και ένα ποτήρι Palinka (μπράντι φρούτων) και τα απολαμβάνουμε σκυμμένοι πάνω από τη γέφυρα Ελίζαμπεθ, ενώ ένα άγαλμα σοβιετικού τύπου μας παρακολουθεί από τον λόφο Γκέλερτ.  

Κάτω από τον έναστρο ουρανό διασχίζουμε τη Γέφυρα των Αλυσίδων, την παλιότερη της πόλης, με τα πέτρινα λιοντάρια. Πίσω μας υψώνεται το Κάστρο της Βούδας με τις φωτισμένες αίθουσες του Κοινοβουλίου. Και στα μισά της Γέφυρας της Μαργαρίτας αφουγκραζόμαστε μέσα στο σκοτάδι τους ήχους του Δούναβη που κυλάει ορμητικά κάτω από τα πόδια μας.

Lauren Frayer

Παλιότερα θεωρούσα το single malt ουίσκι αξιοπρεπές μεν, πλην όμως υπερτιμημένο ποτό, δεν μπορούσα όμως να φανταστώ ενηλίκους να απολαμβάνουν τις παραμορφωμένες κιθάρες και τις δαιμονικές φωνές της ντουμ μέταλ. Οταν όμως τα δοκίμασα ταυτόχρονα, κατάλαβα ότι ταιριάζουν απόλυτα.

Εδώ και δύο χρόνια συχνάζω σε βερολινέζικα μπαρ όπου γίνονται γευσιγνωσίες μετά μουσικής. Το Taste the Doom ξεκίνησε το 2011 από τον δανό καλλιτέχνη Λαρς Χένσεν Λουντεχέβε και τον αυστριακό Πέτερ Βοτάβα του ρέιβ διδύμου Ilsa Gold, που συνδυάζουν τη γεύση κάποιων single malt ουίσκι μικρής παραγωγής με δεκαπεντάλεπτα ντουμ μέταλ κομμάτια. Τα εισιτήρια κοστίζουν 25 ευρώ και εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες.

Το «Black Holes of Your Mind» των Black Wreath, για παράδειγμα, ταιριάζει απόλυτα με την πολύπλοκη γεύση του Old Ballantruan 50%, ενός δυνατού σκωτσέζικου ουίσκι από το Στραθσπέι στα Highlands, «τόσο σκοτεινού που απορροφά το φως του δωματίου», σύμφωνα με τον Χένσεν, ενώ «ο λασπώδης και βρώμικος ήχος» της γαλλικής ντουμ μέταλ μπάντας Monarch είναι «το μουσικό ισοδύναμο του βαρελιού» που ανακαλύπτεις σε κάθε γουλιά του Glenfarclas CWH 56,1% με παλαίωση 9 ετών.  Τόσο το ουίσκι όσο και το ντουμ μέταλ μοιάζουν να συντονίζονται με τον υπαρξιακό πόνο, κάτι που βιώνεται συνήθως μοναχικά. Κατά κάποιον τρόπο όμως λειτουργούν επίσης ως ομαδικό τελετουργικό. Μετά το τέλος του έβδομου κομματιού όλοι στο μπαρ είναι χαρούμενοι.

Charly Whilder

«Πρόκειται για την πιο γραφική και όμορφη πόλη, που βρίσκεται σε ένα από τα ωραιότερα τοπία που έχω δει ποτέ» έγραψε γεμάτος δέος ο συγγραφέας Ουάσιγκτον Ιρβινγκ όταν πρωτοαντίκρισε  τη Γρανάδα, στα τέλη της δεκαετίας του 1820. Η γοητεία της οφείλεται στη λαμπερή Αλάμπρα, ένα από τα πιο καλά διατηρημένα μαυριτανικά παλάτια στον κόσμο, που χτίστηκε τον 14ο αιώνα για να στεγάσει τους τελευταίους μουσουλμάνους εμίρηδες της Ισπανίας. Είμαι γοητευμένη από τη θαυμάσια αρχιτεκτονική της Αλάμπρα, τα περίπλοκα αραβουργήματα και τα ζωγραφισμένα πλακάκια, τα δροσερά συντριβάνια και την πανδαισία των 80.000 λουλουδιών. Πάνω από όλα όμως με μαγεύει το άρωμα που αναδίνουν τα τριαντάφυλλα. Οταν η θερμοκρασία ξεπερνάει τους 38 βαθμούς Κελσίου ο καυτός αέρας θερμαίνει τα αιθέρια έλαια και τα αρώματα σε τυλίγουν σαν μυρωδάτο στεφάνι. Ο Ιρβινγκ είχε δίκιο όταν έγραφε ότι «όλο αυτό το θέαμα και οι ήχοι είναι φτιαγμένα από το υλικό των ονείρων».

Liz Alderman

Κάθε άνοιξη, οδεύοντας προς το φεστιβάλ μπίρας Birra dell’Anno στο Ρίμινι, περνάω απαραίτητα από την Μπολόνια για μια βόλτα στην Κουαντριλάτερο, την αρχαία αγορά της πόλης, ανάμεσα στην πιάτσα Ματζιόρε και τη Βία Καστιλιόνε. Είναι η γαστρονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας, η πατρίδα των τορτελίνι, της ταλιατέλας, της μορταδέλας και του ραγού α λα μπολονέζε, αλλά και πολλών εκλεκτών τυριών, αλλαντικών, ελαιολάδων και ξιδιών που παράγονται στην ευρύτερη περιοχή της Εμίλια Ρομάνα.

Τα ψώνια στο Κουαντριλάτερο είναι μια συγκλονιστική εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Στο παμπάλαιο Tamburini, ένα από τα μεγαλύτερα ντελικατέσεν της περιοχής, η μύτη σου ανιχνεύει αμέσως τα πλούσια αρώματα των κρεμασμένων από το ταβάνι αλλαντικών, της τεράστιας παλαιωμένης παρμεζάνας Parmigiano Reggiano και των άλλων τυριών. Τα στενά δρομάκια είναι γεμάτα από σκουριασμένα ποδήλατα που τρίζουν και πλήθη ανθρώπων που κατευθύνονται σε καταστήματα όπως η Enoteca Gilberto με καλά κρασιά, οινοπνευματώδη ποτά, σοκολάτες και το δικό τους limoncello.

Στην αγορά έχουν ανοίξει επίσης αρκετά νέα μαγαζιά, όπως το Eataly (βιβλιοπωλείο – μπακάλικο – τρατορία), ένα υποκατάστημα της ιταλικής αλυσίδας με καταστήματα σε όλο τον κόσμο, από το Σικάγο μέχρι το Τόκιο. Στα παλιά καταστήματα, όμως, θα έχετε την εντύπωση ότι βλέπετε – ακούτε, μυρίζετε και γεύεστε – κάτι πραγματικά αυθεντικό.

Οταν επισκέπτομαι την οικογένειά μου στη Δανία, η πρώτη στάση γίνεται στο αεροδρόμιο για ένα πικάντικο κόκκινο λουκάνικο με μπόλικο πιπέρι καγέν, στο Steff’s Place. Παντού υπάρχουν καντίνες με λουκάνικα σε άπειρες παραλλαγές, κοντόχοντρα ψημένα στη σχάρα, χοτ ντογκ μακριά και λεπτά που σερβίρονται και χωρίς ψωμί, αλλά τα βουτάς σε κέτσαπ, μουστάρδα και ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Λουκάνικα τυλιγμένα με μπέικον ή χωμένα μέσα σε γαλλική μπαγκέτα για τους πολύ πεινασμένους.  Ο φίλος μου ο Ολε προτιμάει το παλιό Harry’s Place, όπου εργάτες μασουλάνε σιωπηλοί ζουμερό λουκάνικο με σάλτσα «μπαρούτι» – η καυτερή σπεσιαλιτέ του μαγαζιού -, ψημένο ψωμί του τοστ και πίνουν Cocio, ένα ποτό με γεύση σοκολάτας. Δίπλα στους κήπους του Τίβολι, το μινιμαλιστικό Andersen Bakery προτείνει ένα γκουρμέ χοτ ντογκ.

Η πιο πρόσφατη ανακάλυψή μου είναι το DOP, δίπλα στο Round Tower, όπου υπό τους ήχους ίντι μουσικής δοκίμασα ένα οικολογικό χοτ ντογκ με κατσικίσιο λουκάνικο, μαϊντανό, παντζάρια και πικάντικο κέτσαπ.

Seth Sherwood

Επί δώδεκα χρόνια ποτέ δεν κουράστηκα να τεμπελιάζω τα απογεύματα της Κυριακής στη νότια όχθη του Τάμεση, η οποία εκτός από τη μαγευτική θέα στο Μπιγκ Μπεν, τα κτίρια του Κοινοβουλίου και τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, προσφέρει τα πάντα τέχνη, θέατρα, κινηματογράφους, αρχιτεκτονική.

Πρόσφατα διέσχισα την ατσάλινη Γέφυρα του Μιλένιουμ και πήγα κατευθείαν στην Tate Modern για να απολαύσω τις τοιχογραφίες του ιδιοφυούς Μαρκ Ρόθκο. Οταν πήγαινα με τα παιδιά μου, η αγαπημένη μας αίθουσα ήταν η Turbine Hall, στην οποία υπάρχουν τεράστια διαδραστικά εκθέματα, μεταξύ άλλων και τεράστιοι σωλήνες από μέταλλο και φάιμπερ γκλας μέσα στους οποίους κάνουν τσουλήθρα μικροί και μεγάλοι επισκέπτες.

Στη συνέχεια, κάθησα στο Wharf, για fish and chips, έκανα μια βόλτα στην υπαίθρια αγορά τροφίμων Southbank Center, για τσιζ κέικ με καραμέλα βουτύρου και ένα πέρασμα από τις μπουτίκ του Oxo Tower. Η ημέρα μπορεί να τελειώσει υπέροχα με μια συναυλία στο Royal Festival Hall, ένα θεατρικό έργο στο Εθνικό Θέατρο ή μια ταινία στο BFI και αν διασχίσεις μια από τις φωτισμένες γέφυρες του Τάμεση, νιώθεις αναζωογονημένος για όλη την επόμενη εβδομάδα.