Επιστολές

Ο ρόλος της Αριστεράς

Αντώνης Κρούστης

Μελετώντας την πολιτική ιστορία της Αριστεράς, διαπιστώνω την τραγικότητά της. Κατασκεύασε μύθους, αγιοποίησε ήρωες, αξιοποίησε θύματα, οικειοποιήθηκε αγώνες, καπηλεύτηκε τον πόνο, τραγούδησε την αδικία, υποσχέθηκε παραδείσους, αγωνίστηκε για ανατροπές και την ώρα της κάλπης η Ιστορία τής έκλεινε την πόρτα. Το χειρότερο δεν είναι όμως αυτό, αλλά οι ψευδαισθήσεις της. Ενώ συνολικά στις περιφερειακές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεπερνά το 20% (7% χαμηλότερο από αυτό των βουλευτικών εκλογών), εξαγγέλλει δημοψηφιστικό χαρακτήρα των εκλογών για το Μνημόνιο, οραματίζεται ανατροπές, θα σκίσει τις δανειακές συμβάσεις, θα εκδιώξει την τρόικα και άλλα τέτοια, που μου θυμίζουν το κοκοράκι-μάγκα που υπόσχεται βραδιές ευφάνταστων ερωτικών επιδόσεων και την ώρα της πράξης τζίφος. Οσο για το ΚΚΕ (άλλη τραγικότητα αυτή!), σε χιλιάδες δήμους της χώρας και ιδιαίτερα στους μεγάλους μειώθηκαν τα ποσοστά του σε σύγκριση με τις προηγούμενες περιφερειακές εκλογές, (διά στόματος Κουτσούμπα) πανηγυρίζουν  γιατί λέει στην Πάτρα, στην Ικάρια και στην Πετρούπολη συμμετέχουν στον δεύτερο γύρο. Τι να πει κανείς; Το παρελθόν αγωνίζεται να ζήσει. Στις 25 Μαΐου θα αποδειχθεί περίτρανα ότι οι Ελληνες μπορεί να τη συμπαθούν, αλλά δεν εμπιστεύονται την Αριστερά (και ιδιαίτερα την εν δυνάμει κυβερνώσα). Η κυβέρνηση θα συνεχίσει ακλόνητη το έργο της, το Λαϊκό Κόμμα μαζί με το Φιλελεύθερο θα είναι πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα περιοριστεί σε μια κοκκινορόζ γωνία στο γράφημα του Ευρωκοινοβουλίου, το μαύρο θα κερδίσει ανησυχητικά έδαφος, ο χάρτης της Ελλάδας θα γίνει μπλε, θα αρχίσει η εσωστρέφεια στον ΣΥΡΙΖΑ και σιγά σιγά η αποδόμησή του, έως η Νέα Δημοκρατία να βρει έναν άλλο πόλο εξουσίας να ανταγωνίζεται.

Αποχαιρετισμός
στο Λύκειο

Τριανταφυλλιά Καϊμακάμη

ΜΑΘΗΤΡΙΑ Γ’ ΛΥΚΕΙΟΥ

Ολοκληρώνοντας κανείς τον κύκλο των σπουδών του στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, φθάνει αναπόφευκτα στο σημείο του τελικού απολογισμού. Η πληθώρα γνώσεων, με τις οποίες με εφοδίαζε συστηματικά το σχολείο τόσα χρόνια, ξεθωριάζει στη μνήμη μου, αποδεικνύοντας τη σαθρότητα των θεμελίων της. Στείρα αποστήθιση και βραχύχρονη απομνημόνευση ιστορικών στοιχείων, μαθηματικών τύπων και άλλων γνώσεων συνθέτουν την απροσδιόριστη υποψία γνωσιολογικών βάσεων.Και τώρα είμαι σε θέση να αντιληφθώ όσο ποτέ το παράδοξο της διαδικασίας εξέτασης των ικανοτήτων μνημόνευσης, που στοιχειώνουν τα μαθητικά μου χρόνια με άγχος, φόβο και νευρικότητα. Ωστόσο θα θεωρούσα ανέντιμο, επικαλούμενη το ηλικιακό άλλοθι, να παραλείψω την προσωπική μου αυτοαξιολόγηση ως μαθήτρια. Πράγματι, οι ίδιοι οι μαθητές φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στην οποία έχει επέλθει η εκπαίδευση, κυρίως λόγω της αδιαφορίας, της ανεκτικότητας και της απάθειας που έχουν επιδείξει. Βιαστικές αποφάσεις, επιπόλαιες και σπασμωδικές ενέργειες της τελευταίας στιγμής, λάθη και παραλείψεις συνθέτουν την απογοητευτική εικόνα ενός υπουργείου Παιδείας ανίκανου και απρόθυμου να αφουγκραστεί τις ανάγκες και τα όνειρα των νέων. Εξάλλου, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό να συμβεί σε ένα νοσηρό εκπαιδευτικό σύστημα που εναλλάσσεται συχνότερα ακόμα και από τις κυβερνήσεις και αναδιαμορφώνεται, με τις καλύτερες πάντα προθέσεις, φέρνοντας όμως πάντα τα χειρότερα αποτελέσματα. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία κ. Κάλβο, όμως η επιβίωση στο εύθραυστο ψέμα του σήμερα θέλει παθητικότητα και σιωπή. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η κατοχή γνώσεων με την έννοια της κτήσης και της κενής ιδιοκτησίας έχει υπερισχύσει της ουσίας τού «γνωρίζω». Εξάλλου γνωρίζω σημαίνει αντιλαμβάνομαι, σκέφτομαι, κρίνω και αυτό βέβαια δεν μπορεί να αποτελεί προνόμιο όλων, σωστά; «Ολα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα» διαβάζω στη «Φάρμα των ζώων» του Τζορτζ Οργουελ και αναλογίζομαι την πραγματικότητα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Τώρα είμαι πραγματικά έτοιμη να ενταχθώ στην κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα αναπαράγοντας πιστά τους πολιτικούς μιμητισμούς που αφομοίωσα και επιστρατεύοντας το υποκριτικό μου ταλέντο στον θίασο της κοινωνικής συμβατικότητας. Και φυσικά φρόντισα να εξοικειώσω τη σκέψη και τη συνείδησή μου με τον πνευματικό λήθαργο, όπως επιτάσσει η αυλαία της σύγχρονης πραγματικότητας. Η κοινωνία με καλωσορίζει, με συγχαίρει για την ενηλικίωσή μου και μου εύχεται καλή σταδιοδρομία στα πλαίσια της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Η πραγματική ζωή αρχίζει, καλώς ήρθες, καλή τύχη, καληνύχτα και όνειρα γλυκά…

Ενεργοποίηση της δυσπιστίας

Πηνελόπη Παχή

ΛΑΜΙΑ

Είναι αλήθεια πως αρκετές φορές η κατεστημένη πραγματικότητα εμφανίζεται τόσο υποσχόμενη ή αναπόφευκτη που απωθεί ή απορροφά κάθε άλλη επιλογή. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, οι απειλές και οι εκβιασμοί ανάμεσα στις δεξιές και τις ακροδεξιές φατρίες για τη δημοσιοποίηση μυστικών συνομιλιών και ο φόβος πως η, προσβλέπουσα στην εξουσία, αριστερή αντιπολίτευση αποτελεί το εναλλακτικό χαρτί του κατεστημένου, προκαλούν την αμφιβολία μας. Η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, όποιο προσωπείο κι αν φορέσει, βρίσκεται σε σύγκρουση με τις πραγματικές ανάγκες, τις επιθυμίες και τους πόθους των ανθρώπων.

Οι αυθαίρετες φορολογίες, η καταλήστευση των ταμείων και η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και κάθε είδους ανταποδοτικών οφελών, το ξεπούλημα της περιουσίας των λαών, η επιβολή νέων ηθών αλλά κυρίως η επιβράβευση της διαπλοκής και της αλητείας με τη διαγραφή του αξιοποίνου για όσους κατηγορούνται για υπηρεσιακά εγκλήματα αποδεικνύουν την οπισθοδρομική, αν όχι τυφλή, πορεία του σάπιου κατεστημένου συστήματος. Με αυτά τα δεδομένα, το μόνο σίγουρο είναι πως η προσκόλλησή μας σε αυτή την πραγματικότητα θα συνεχίσει να διαιωνίζει τον παραλογισμό και την ανελευθερία. Η υποταγή θα μας περιορίζει όλο και πιο πολύ στα όρια των δεδομένων καταστάσεων και της συνήθειας σε έναν αγώνα μικροσυμφερόντων, που καμία σχέση δεν έχει με το κοινό καλό. Στο μεταξύ, η επικράτηση ενός πολιτισμού ιδιαίτερα χαμηλών αξιώσεων, στη γη των ιώνων φιλοσόφων, του Σαίξπηρ, του Χέγκελ, του Ουγκό, θα συνεχίσει να υποβιβάζει τη νοημοσύνη μας.Εντούτοις, αν παραμερίσουμε τους παραμορφωτικούς φακούς και ενεργοποιήσουμε λίγη δυσπιστία, θα διαπιστώσουμε πως στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο αλλά και πως όταν είναι δεν θεωρείται απαραιτήτως θετικό ή πραγματικό, αν πρώτα απ’ όλα δεν δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Αλλωστε, η δυσπιστία και η απαξίωση του κύρους των γεγονότων, ακόμη και η αντίθεση προς αυτά, αποτελούν κανόνα προόδου. Εξάλλου, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο «ευρωσκεπτικισμός» απασχολεί πλέον μεγάλο αριθμό ευρωπαίων πολιτών, που βιώνουν καθημερινά το ανεκπλήρωτο των προσδοκιών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με προοπτικές επιδείνωσης των συνθηκών επιβίωσης. Συνεπώς, οι λέξεις και οι έννοιες δεν πρέπει να μας τρομάζουν γιατί ακόμη και η αμφισβήτησή τους δεν αποτελεί παραφωνία με την παγκόσμια ιστορική πορεία, όταν ολόκληρα συστήματα κανόνων και συμβάσεων έχουν κατά καιρούς καταρρεύσει.

Ουραγοί στην Ευρώπη
Μαυραειδόπουλος Δημήτρης
ΑΘΗΝΑ
Ηταν η πρώτη είδηση στα πρωτοσέλιδα. Τελευταίοι στην Ευρώπη, στην 33η θέση. Δεν ήταν άλλωστε κάτι που δεν το περιμέναμε αφού από τότε που θεσπίστηκε ο θεσμός του ΟΟΣΑ να διαγωνίζονται μαθητές 15-16 ετών, η χώρα μας καταλαμβάνει ανάλογες θέσεις. Αλλά στη μιζέρια που ζούμε και με αυτά που ξοδεύουμε στα φροντιστήρια, θέλαμε να ξορκίσουμε το κακό αφήνοντας στο φυτώριο της χώρας την ελπίδα να ξεπεράσουν οι νέοι τον εαυτό τους και να γίνουν παράδειγμα και μπροστάρηδες. Οπως όμως λέει ο λαός, «τι έχεις Γιάννη; τι είχα πάντα;». Τέσσερις μήνες παρέμειναν κλειστά τα ΑΕΙ της χώρας και τώρα τρέχουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο σε λιγότερο από ένα μήνα. Μεγάλη έκπτωση. Κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για πασάλειμμα, προσφέροντας πτυχία χωρίς αντίκρισμα. Το παλιό σχολαρχείο των παππούδων είναι ανώτερο από το γυμνάσιο των παιδιών τους και αργότερα το γυμνάσιο θα είναι εφάμιλλο του πανεπιστημίου. Ετσι φτιάχνουμε μια βιομηχανία άνεργων πτυχιούχων με την ελπίδα να διοριστούν σε κάποιο Δημόσιο. Κληρονομήσαμε μια μοναδική γλώσσα, που άντεξε τρεις χιλιετίες, και αρκούσε μισός αιώνας για να την κατεβάσουμε με συνεχείς εκπτώσεις στα λιλιπούτεια μέτρα μας. 
Εν κατακλείδι, η ελληνική παιδεία στέκεται όρθια γιατί δεν ξέρει πού να πέσει. Στην προηγούμενη Βουλή τα τρία τέταρτα των εκπροσώπων της ψήφισαν ειδικό νόμο να κόψουν τον γόρδιο δεσμό που την κρατούσε δέσμια και να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω. Αλλά μια μειοψηφία στέλνει δημοκρατικά και αυτό τον θεσμό στα αζήτητα, όπως συμβαίνει πάντα όταν ένας θεσμός εναντιώνεται στα συμφέροντα μιας νομενκλατούρας. Ετσι αναρωτιόμαστε ποιος άγγελος θα ταράξει τα αραχνιασμένα νερά της κολυμβήθρας του Σιλωάμ μήπως και γίνει κανένα θαύμα. Και ποιος άλλος Θησέας θα βρεθεί να εκτελέσει τον Προκρούστη που επιμένει να μην επιτρέψει σε κανένα δένδρο να ψηλώσει, αλλά όλα να μείνουν θάμνοι. Καμία αξιολόγηση σε αυτούς στους οποίους έχουμε αναθέσει το μέλλον της χώρας και των παιδιών μας, αν με τα χρόνια έχουν προοδεύσει και διαθέτουν το ταλέντο για να διδάξουν τα παιδιά μας. Και από την άλλη, οι αιώνιοι φοιτητές παρασύροντας και τους νέους τραγουδούν τον εθνικό τους ύμνο: «Δεν θέλουμε καριέρα, δεν θέλουμε πτυχία, μόνο μπάχαλο, βία και αλητεία». Για να αλλάξει η παιδεία στη χώρα χρειάζεται tabula rasa.