Αληθινή ιστορία, βιτριολική σάτιρα

Οι αγγλόφωνες παραγωγές συνεχίζουν να κυριαρχούν στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Χθες το πρωί προβλήθηκε το «Foxcatcher» του Αμερικανού Μπένετ Μίλερ με τους Στιβ Καρέλ, Μαρκ Ράφαλο και Τσάνινγκ Τέιτουμ, μια δραματική κομεντί που κινείται στο αστείο και το παράδοξο, ξεκινώντας όμως από μια αληθινή ιστορία: το 1988, ο εκκεντρικός εκατομμυριούχος Τζον Ντι Ποντ αποφασίζει να πάρει υπό την προστασία του τον αθλητή Μαρκ Σουλτζ – και ο δεύτερος μετακομίζει στο σπίτι τού «ευεργέτη» του όπου και προπονείται για το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Σεούλ. Σημειώστε πως ο εν λόγω εκατομμυριούχος συνελήφθη χρόνια μετά για τη δολοφονία του αδελφού τού αθλητή (και επίσης Ολυμπιονίκη) Ντέιβ. Και στο φιλμ του Μπένετ υπάρχει μια άκρως δυσοίωνη αύρα που έρχεται να «προλάβει» τη δράση. Τίποτε όμως δεν θα λειτουργούσε δίχως την εξαιρετική ερμηνεία του Καρέλ που έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα των κωμικών που δίνουν ρέστα σε δραματικούς ρόλους. Σημειώστε το όνομά του – γιατί σίγουρα θα «παίξει» στις επερχόμενες οσκαρικές υποψηφιότητες.

Κάτι που σίγουρα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε για το «Maps to the stars» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, μια άκρως βιτριολική σάτιρα των χολιγουντιανών παρασκηνίων, με ένα εκλεκτό καστ: Τζούλιαν Μουρ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Μία Γουασικόφσκα και Τζον Κιούζακ παρελαύνουν μπροστά από την κάμερα που, με τη σειρά της, καταγράφει όλες τις φετιχιστικές εμμονές του σκηνοθέτη (η μετάλλαξη μέσω lifting ή new age δίαιτας, αλλά και η εκ των έσω ακόρεστη επιθυμία για δόξα και αναγνώριση που οδηγεί στην ψυχική διαστροφή). Ο οποίος εδώ κινηματογραφεί (για πρώτη φορά στην καριέρα του – πρωτάκουστο για έναν σκηνοθέτη που έχει να επιδείξει έστω κάποιες εμπορικές επιτυχίες) το Λος Αντζελες ως μια μαύρη τρύπα που καταπίνει ακατάπαυστα τους διεφθαρμένους πρωταγωνιστές. Να τολμήσουμε άραγε να επισημάνουμε μια χαιρεκακία από τη μεριά ενός σκηνοθέτη που ίσως και να προτιμούσε να είχε ευνοηθεί λίγο παραπάνω από ένα σύστημα που, λίγο ώς πολύ, τον έχει απορρίψει; Ή μήπως τούτη εδώ η μελοδραματική φόρμα λειτουργεί ως άλλο ένα πικρό καλαμπούρι που εμείς απλώς δεν «πιάσαμε»; Οπως και να έχει, κομμάτι της κινηματογραφικής βιομηχανίας είναι οι Κάννες και σε αυτές μια χαρά παρευρέθησαν οι συντελεστές – ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Κρόνενμπεργκ.