«Η καρδιά του κινηματογράφου με ελκύει, το περιτύλιγμά του είναι που με απωθεί»

Η μητέρα της είναι Ελληνοϊταλίδα. Ο πατέρας της Ισπανορώσος. Η ψυχή της είναι σλαβική – όπως δηλώνει. Και παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε στη Γαλλία, ερωτεύθηκε με πάθος τον Καναδά. Υστερα από όλα αυτά δεν είναι παράλογο που η Εμανουέλ Μπεάρ – η ηθοποιός που έχει έξι υποψηφιότητες για βραβείο Σεζάρ και μία νίκη – προτιμά να δηλώνει Ευρωπαία παρά Γαλλίδα. «Κανείς δεν έθεσε τις βάσεις για να υπάρξει ενωμένη Ευρώπη και καταλαβαίνω τη γενική έλλειψη εμπιστοσύνης στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ομως προτιμώ να σκέφτομαι ως Ευρωπαία παρά ως Γαλλίδα. Ζούμε σε μια εποχή μαρασμού, όπου ο κόσμος αισθάνεται γύρω του την καταστροφή, γεγονός που οδηγεί στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Είναι τρομακτικό να βλέπεις στις δημοσκοπήσεις να προηγείται το Εθνικό Μέτωπο. Πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα διότι, αν δεν πάνε, όλη μου η ζωή στην οποία υπήρξα ενεργή πολίτις θα έχει πάει στα σκουπίδια. Αισθάνομαι όμως ότι δεν υπάρχει ισορροπία, όλο το σύστημα καταρρέει, η υγεία, η παιδεία… Υπάρχουν φορές που με πιάνει άγχος. Τι αξίες θα πάρουν τα τρία παιδιά μου;» συνεχίζει η κινηματογραφική «Ωραία καβγατζού», η οποία εκτός των άλλων είναι και πρέσβειρα της UNICEF, ενώ από το 2002 για τη δράση της αυτή κυκλοφορεί με διπλωματικό διαβατήριο.

Τώρα η 51χρονη ηθοποιός – κόρη του ποιητή, μουσικού και τραγουδιστή Γκι Μπεάρ και της πρώην μοντέλου και ηθοποιού Ζενεβιέβ Γκαλεά – επιστρέφει με μια νέα ταινία, ωραιότερη παρά ποτέ (λόγω άραγε της ήρεμης ζωής μακριά από τη δημοσιότητα ή μήπως χάρη σε κάποια επιτυχημένη αισθητική επέμβαση;), προσαρμογή για τον κινηματογράφο του ευπώλητου μυθιστορήματος «Τα κίτρινα μάτια των κροκοδείλων» της Κατρίν Πανκόλ και αισθάνεται να κολυμπά σε γνώριμα νερά δεδομένου ότι δεν θέλει να θυμάται το σύντομο πέρασμά της από το Χόλιγουντ και τις «Επικίνδυνες αποστολές» δίπλα στον Τομ Κρουζ και τον Ζαν Ρενό. «Δεν με αφορά αυτός ο κόσμος και δεν με προσείλκυσε καθόλου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων» υποστηρίζει η ερμηνεύτρια που προτιμά τους ρυθμούς και το ύφος του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

«Ο κινηματογράφος μού δίνει τόση πολλή αγάπη που δεν θέλω να την αφήσω και τόσο μίσος που θέλω να το ξεχάσω. Η καρδιά του με ελκύει, το περιτύλιγμά του με απωθεί» συνεχίζει και δεν ξεχνά πως όπως όλοι οι τομείς της ζωής έτσι και η τέχνη πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες που τίθενται από τη λιτότητα. «Παλιά, ζούσαμε χωρίς να υπολογίζουμε τον προϋπολογισμό. Αυτό είναι παρελθόν. Είναι πλέον ευθύνη μας αν θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά να πειθαρχήσουμε στα οικονομικά δεδομένα της κάθε ταινίας» καταλήγει.