«Τι στον διάβολο κάναμε σε αυτά τα παιδιά; Συγγνώμη, συγγνώμη»

Βουτούν καθημερινά σε παγωμένα, σκοτεινά νερά, με κίνδυνο της ζωής τους. Οταν η δουλειά τους προχωράει αργά, τους πνίγουν οι τύψεις. Αλλά και η  επιτυχία, όταν έρχεται, είναι μακάβρια: ένα πτώμα, που με τεράστια δυσκολία ανασύρεται από τον υδάτινο τάφο. Τρεις εβδομάδες μετά την τραγωδία του ναυαγισμένου «Sewol», με τους 304 νεκρούς (εφήβους, στην πλειονότητά τους), το ημερολόγιο ενός δύτη αποκαλύπτει την έντονη ψυχολογική πίεση, αλλά και τους φυσικούς κινδύνους με τους οποίους έρχονται αντιμέτωποι οι νοτιοκορεάτες δύτες που κλήθηκαν να ανασύρουν τα πτώματα από το ναυαγισμένο φέρι.

«Η ανεύρεση επιζώντων είναι προτεραιότητά μου» γράφει ο δύτης «Β», στο ημερολόγιό του, αποσπάσματα του οποίου δημοσίευσε η νοτιοκορεάτικη εφημερίδα «Kookje Shinmun» – η ταυτότητά του παραμένει κρυφή, καθώς όπως και για τους υπόλοιπους συναδέλφους του απαγορεύεται να μιλούν στα μέσα ενημέρωσης. «Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Αισθάνομαι μουδιασμένος. Η καρδιά μου είναι βαριά από το άγχος. Τι στον διάβολο κάναμε σε αυτά τα παιδιά; Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη».

Το συναίσθημα της ενοχής είναι διάχυτο σχεδόν σε όλες τις περιγραφές. «Ενας πατέρας ήταν μαζί μας στο σκάφος» γράφει σε άλλο σημείο ο «Β». «Λέει πως το πτώμα της κόρης του αναδύθηκε σήμερα το πρωί. Δάκρυα κυλούν από τα μάτια του. Επρεπε να πω κάτι παρήγορο, όμως έμεινα άφωνος». Το πρώτο που έρχεται στον νου του εκείνη την ώρα της αμηχανίας είναι η δική του κόρη, για την οποία – γράφει – θα έκανε τα πάντα. Κι έπειτα, πάλι ο πατέρας, τη στιγμή που τους σφίγγει τα χέρια για να τους ευχαριστήσει. «Μα, γιατί μας ευχαριστεί;».

ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ. Ο ιδιοκτήτης του ημερολογίου περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει με τους συναδέλφους του: πάντα ανά δύο, ενώ πολύ συχνά υποχρεώνονται να επιστρέψουν στο σκάφος λόγω των ισχυρών ρευμάτων ή ξαφνικής επιδείνωσης του καιρού. Την περασμένη Τρίτη ένας 53χρονος δύτης που συμμετείχε στις έρευνες έχασε τη ζωή του. Συνολικά, στη συγκεκριμένη αποστολή, 24 δύτες έχουν τραυματιστεί ή έχουν προσβληθεί από τη νόσο των δυτών.

Στο απόλυτο σκοτάδι, στα 40 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, εκεί όπου ακόμη και οι φακοί είναι σχεδόν άχρηστοι, ο «B» βίωσε φοβερές στιγμές που δεν θα ξεχάσει ποτέ. «Μια κουβέρτα μου φράζει την αναπνοή. Τη βγάζω από πάνω μου και συνεχίζω προς τον βυθό. Αντιλαμβάνομαι μια χαρακτηριστική μυρωδιά. Αγγίζω ένα πτώμα. Πιάνω ένα χέρι… Αρπάζω το πτώμα και πηγαίνω προς τα πάνω, αλλά σκαλώνω στην πόρτα. Το κρατάω, το πιέζω λίγο και το βγάζω προσεκτικά. Επειτα επιστρέφω στο δωμάτιο 3. Το πάτωμα είναι καλυμμένο με τσάντες και άλλα αντικείμενα. Ψηλαφώ πάνω στο κρεβάτι. Βρίσκω πάλι ένα χέρι, ένα κεφάλι… ένα πτώμα. Τι καλό παιδί. Κουλουριάστηκε στο κρεβάτι του, υπακούοντας στις καταραμένες ανακοινώσεις του πλοίου».

Οδηγίες θανάτου
Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων, ενόσω το πλοίο είχε πάρει κλίση, από τα μεγάφωνα τούς συμβούλευαν να παραμείνουν στις θέσεις τους – ακόμη και την ώρα που ο καπετάνιος και μέλη του πληρώματος το εγκατέλειπαν