Γκρέις Κέλι: Γράμμα για μια ταινία όπου δεν έπαιξε ποτέ

Το γραφείο της στον τελευταίο όροφο του παλατιού είχε θέα στο Μόντε Κάρλο. Το δωμάτιο ήταν βαμμένο σε παστέλ αποχρώσεις του πράσινου και του κίτρινου, παντού τριγύρω φωτογραφίες της οικογένειάς της και στους τοίχους πίνακες από την αγαπημένη της πόλη, τη Νέα Υόρκη.

Λίγη σημασία όμως έδινε σε τέτοιες λεπτομέρειες η Γκρέις Κέλι. Η γυναίκα, που απαρνήθηκε την πολλά υποσχόμενη καριέρα της στο Χόλιγουντ για να αναλάβει καθήκοντα συζύγου και πριγκίπισσας στο πλευρό του Ρενιέ του Μονακό, είχε μπροστά της έναν «αντίπαλο» που δύσκολα μπορούσε να αντιμετωπίσει: μια λευκή κόλλα χαρτί πάνω στην οποία θα έπρεπε να εξηγήσει στον Αλφρεντ Χιτσκοκ για ποιους λόγους απέρριπτε την πρότασή του (αν και το ήθελε πολύ, όπως είχε παραδεχτεί) να ενσαρκώσει τη Μάρνι (Εντγκαρ) στην ομώνυμη ταινία του.

Ηταν μια απόλυτα προσωπική στιγμή της, από αυτές που ποτέ δεν φωτογραφίστηκαν. Σχεδόν 32 χρόνια μετά τον θάνατό της, αυτή ακριβώς η στιγμή αποτελεί τον βασικό άξονα της ταινίας «Grace of Monaco» η οποία με πρωταγωνίστρια τη Νικόλ Κίντμαν ανοίγει στις 14 Μαΐου το Φεστιβάλ των Καννών και ρίχνει φως σε μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής της. Οταν δηλαδή με πόνο καρδιάς υπέκυψε στις πιέσεις του λαού της και είπε οριστικό αντίο στον κινηματογράφο.

Οταν το 1955 στη διάρκεια του Φεστιβάλ των Καννών, το γαλλικό «Paris Match» τής ζήτησε να φωτογραφιστεί μαζί  με τον πρίγκιπα Ρενιέ, εκείνη αντέδρασε μάλλον διστακτικά. Δεν φανταζόταν σε τι θα ωφελούσε μια κοινή φωτογράφιση. Αφού όμως το κουβέντιασε με τον καλό της φίλο και δημοσιογράφο Ρούπερτ Αλαν, αποφάσισαν πως μια πιθανή άρνηση θα ήταν ένδειξη αγένειας εκ μέρους της.

Υστερα από αρκετά απρόοπτα (όταν το επόμενο πρωί η Γκρέις Κέλι ξύπνησε, το δωμάτιό της δεν είχε ηλεκτρικό με αποτέλεσμα να μην μπορεί ούτε τα φρεσκολουσμένα μαλλιά της να στεγνώσει ούτε τα επίσημα ρούχα της να σιδερώσει ενώ, όταν πια βρισκόταν καθ’ οδόν,  το αυτοκίνητο με τους φωτογράφους που την ακολουθούσε σφηνώθηκε στο πίσω μέρος της λιμουζίνας της) η 26χρονη σταρ τελικά έφτασε στο παλάτι. Ο πρίγκιπας ωστόσο ήταν άφαντος.

Χρειάστηκε να περιμένει κοντά μια ώρα μέχρι να εμφανιστεί ο Ρενιέ μέσα στο μπλε του κοστούμι. Της πρότεινε να κάνουν βόλτα στους κήπους του παλατιού και να της δείξει  δυο μικρά λιονταράκια που φιλοξενούσε στον ιδιωτικό του ζωολογικό κήπο. Πίσω στις Κάννες λίγες ώρες αργότερα, η Γκρέις Κέλι δήλωνε στον Ρούπερτ Αλαν «γοητευμένη» από τον 32χρονο πρίγκιπα.

Μερικούς μήνες μετα αρραβωνιάστηκαν. Αν και η επίσημη εκδοχή της γνωριμίας τους τούς ήθελε να μην έχουν καμία επαφή έπειτα από εκείνη την πρώτη και μοναδική τους συνάντηση, όλα στην πορεία διαψεύστηκαν. Γνωρίστηκαν κατά βάση μέσω αλληλογραφίας «δίνοντας έτσι ο ένας στον άλλον τον απαραίτητο χρόνο», όπως παραδέχτηκαν. «Ερωτεύτηκα τον άντρα Ρενιέ και όχι τον πρίγκιπα» εξομολογήθηκε αργότερα η Γκρέις.

Μετά τον επίσημο αρραβώνα, αναδείχθηκε και το ακανθώδες ερωτημα: θα εξακολουθούσε η Γκρέις Κέλι να πρωταγωνιστεί σε ταινίες; Ο Ρενιέ ήταν αρνητικός. «Συμφωνήσαμε πως θα πρέπει να βάλει στην άκρη την καριέρα της. Δύσκολα θα μπορέσει να συνδυάσει τα πριγκιπικά της καθήκοντα με αυτά της ηθοποιού».

 Αν και στο περιβάλλον της η Κέλι υποστήριζε πως η υποκριτική είναι ένα τελειωμένο κεφάλαιο στη ζωή της, αρκετές φορές παραδεχόταν πως στην πραγματικότητα δεν το εννοούσε. Το έκανε απλά για να μην προκαλέσει προστριβές στον γάμο της. Παρά όμως τις όποιες κρυφές βλέψεις της, αποδείχτηκε πως η μητρότητα είχε προτεραιότητα. Την πρώτη εβδομάδα του γάμου η πριγκίπισσα του Μονακό έμεινε έγκυος στην Καρολίνα που γεννήθηκε ένα βροχερό πρωινό του Ιανουαρίου του 1957. Πέντε μήνες μετά τη γέννα,  μένει έγκυος στον Αλβέρτο ενώ επτά χρόνια μετά έρχεται στην οικογένεια και η Στεφανί. «Είμαι πλέον πολύ απασχολημένη με τα παιδιά μου για να κάνω ταινίες» λέγεται πως είπε σε μια στιγμή εξομολόγησης.

Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ
Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ όμως είχε άλλα σχέδια για εκείνη. Την γνώριζε άλλωστε από παλιά και πίστευε τόσο στις ικανότητες της όσο και στην «ερωτική κομψότητα» που τη χαρακτήριζε. Σε τέτοιο βαθμό που κατάφερε μέσα από τις συνεργασίες τους – «Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως», «Σιωπηλός μάρτυς», «Το κυνήγι του κλέφτη» – να την αναδείξει από απλή ηθοποιό σε σταρ του κινηματογράφου. Και εκείνη όμως πάντα τον μνημόνευε στις συνεντεύξεις της. «Ο Αλφρεντ ήταν αυτός που μου έμαθε όσα γνωρίζω για τον κινηματογράφο. Χάρη σε αυτόν κατάλαβα πως οι σκηνές φόνου πρέπει να γυρίζονται όπως οι ερωτικές σκηνές. Και το αντίστροφο». 

Στα τέλη του 1961 ο βρετανός σκηνοθέτης τής έστειλε το σενάριο της ταινίας «Μάρνι» ζητώντας να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πλευρό του Σον Κόνερι. Το σενάριο τής άρεσε πολύ και ήταν έτοιμη να αποδεχτεί την πρότασή του. «Είχε πολύ άγχος βέβαια για την επιστροφή της στα κινηματογραφικά πράγματα» εξηγούσε αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό της ο πρίγκιπας Ρενιέ.

«Εγώ όμως δεν έβλεπα τίποτα το μεμπτό σε αυτή την επιστροφή. Γι’ αυτό μάλιστα τής πρότεινα να συνδυάσουμε τα γυρίσματα στη Νέα Αγγλία με τις οικογενειακές μας διακοπές. Και οι δυο μας εμπιστευόμασταν τον Αλφρεντ».

Αμέσως μόλις η Γκρέις Κέλι ανακοίνωσε και επισήμως τη συμμετοχή της στην ταινία, ξεκίνησαν τα προβλήματα. Το μέχρι πρότινος κινηματογραφικό της στούντιο MGM ισχυριζόταν πως το συμβόλαιο μαζί της ίσχυε ακόμα και πως ο σκηνοθέτης θα έπρεπε να πληρώσει αδρά για να την αποδεσμεύσει. Την ίδια οι φήμες έλεγαν πως η πριγκίπισσα θα αναλάβει και πάλι ενεργό επαγγελματική δράση λόγω οικονομικών προβλημάτων του παλατιού.

Οι επιθέσεις συνεχίζονταν και από τον Τύπο. Γαλλικές εφημερίδες ανέφεραν πως  η κινηματογραφική επιστροφή της Κέλι είναι ένα βασιλικό τέχνασμα για να μπει το παλάτι ακόμα περισσότερο στο μάτι του Σαρλ Ντε Γκολ. (Ο γάλλος πρόεδρος παραπονιόταν για χρόνια πως πολλές γαλλικές εταιρείες μετέφεραν σκοπίμως την έδρα τους στο Μονακό για να αποφύγουν τη βαριά φορολογία της Γαλλίας. Με την ταινία πολλοί υποστήριζαν πως το παλάτι δήλωνε για άλλη μια φορά  την κυριαρχία και την υπεροχή του). Η πίεση που δεχόταν πλέον ο Ρενιέ όλο και μεγάλωνε με αποκορύφωμα την επιστολή που έστειλε ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ’ ζητώντας από την πριγκίπισσα να μην παίξει στην ταινία του Χίτσκοκ.

Ο λαός του Μονακό 
Τον πιο καθοριστικό ρόλο στην απόφαση της Κέλι έπαιξε όμως ο ίδιος ο λαός του Μονακό που δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι μια μητέρα, σύζυγος και πριγκίπισσα είχε κάθε δικαίωμα για επαγγελματική καταξίωση και πέρα από τα στενά όρια του παλατιού. Τελικά η κοινή γνώμη υπερίσχυσε και η Γκρέις αποφάσισε να βάλει στην άκρη φιλοδοξίες και όνειρα. «Είναι σπαρακτικό για μένα να πρέπει να εγκαταλείψω την ταινία. Οταν συναντηθούμε, θα σου εξηγήσω όλους τους λόγους που με οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Σε ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις και λυπάμαι που σε απογοητεύω. Ελπίζω να παραμένω στη συνείδηση σου μια από τις “ιερές αγελάδες” σου» έγραφε στο γράμμα της προς τον σκηνοθέτη η 32χρονη πριγκίπισσα. Ενα γράμμα που έμελλε να κλείσει οριστικά την καριέρα της στον κινηματογράφο.