Δύο Γάλλοι στον Ιερό Βράχο

Η επαφή με το κλασικό ιδεώδες ήταν βασικό ζητούμενο στις περιηγήσεις του 19ου αιώνα.
Ο Σατωβριάνδος, ο οποίος βρέθηκε στην προεπαναστατική  Ελλάδα το 1806, πέρασε μια ολόκληρη ημέρα στην Ακρόπολη. Διαβάζουμε στις σημειώσεις του: «Από τη θέση που βρισκόμαστε, στις δοξασμένες ημέρες των Αθηνών θα βλέπαμε τους στόλους να βγαίνουν από τον Πειραιά για να καταναυμαχήσουν τον εχθρό ή να πάνε για τις γιορτές της Δήλου. Θ’ ακούαμε από το Θέατρο του Διονύσου τα θρηνολογήματα του Οιδίποδα, του Φιλοκτήτη και της Εκάβης, καθώς και τις επευφημίες των πολιτών όταν τελείωνε τους λόγους του ο Δημοσθένης».

Ο λογοτέχνης και πολιτικός Λαμαρτίνος βρέθηκε στην Αθήνα λίγα χρόνια μετά την ελληνική Επανάσταση. Η Ακρόπολη, κοιτάζοντάς την από μακριά, τον αφήνει μάλλον αδιάφορο. Οταν όμως τον Αύγουστο του 1832 την επισκέπτεται με ξεναγό τον γενικό πρόξενο της Αυστρίας αλλάζει γνώμη. «Το ταξίδι είναι σαν τη μετάφραση· μεταφράζεις στο μάτι, στο μυαλό, στην ψυχή του αναγνώστη τόπους, χρώματα, εντυπώσεις, αισθήματα που παίρνεις, καθώς ταξιδεύεις, από τη φύση ή από τα ανθρώπινα μνημεία. Πρέπει να ξέρεις να κοιτάς και συνάμα να αισθάνεσαι και να εκφράζεις: πώς να εκφράσεις όμως; όχι με γραμμές και με χρώματα, όπως ο ζωγράφος, πράγμα απλό και εύκολο· ούτε με ήχους, όπως ο μουσικός, αλλά με ιδέες που δεν περιέχουν ούτε ήχους ούτε γραμμές ούτε χρώματα. Τέτοιες σκέψεις περνούσαν απ’ το μυαλό μου καθώς καθόμουν στα σκαλοπάτια του Παρθενώνα, έχοντας μπροστά στα μάτια μου την Αθήνα, τον ελαιώνα του Πειραιά και τη γαλάζια θάλασσα του Αιγαίου και πάνω μου την επιβλητική σκιά της ζωφόρου του ναού των ναών. Ηθελα να πάρω μαζί μου μια ζωντανή ανάμνηση, μια γραπτή ανάμνηση από τούτη τη στιγμή της ζωής μου! Ενιωθα ότι αυτός ο σωρός από εξαίσιο μάρμαρο που έτερπε τα μάτια μου, θα έσβηνε από τη μνήμη μου, και ήθελα να μπορώ να τον ξαναβρίσκω μέσα στην ευτέλεια της ζωής που με περίμενε».