Ο «Ιπτάμενος Ολλανδός» και οι Δροσουλίτες

Το κρύο, η ζέστη και τα χιόνια μπορεί να χαρακτηριστούν… ήπιες εκφάνσεις του καιρού γιατί υπάρχουν και άλλα φαινόμενα, που δημιουργούνται από έναν συνδυασμό περίεργων μετεωρολογικών συνθηκών και άλλων παραγόντων ώστε όποιος τύχει και βρεθεί μπροστά την ώρα που δημιουργούνται νιώθει κρύο ιδρώτα να τον λούζει.

Είναι μάλιστα παράξενο που αυτά συμβαίνουν νύχτα – άλλωστε αυτές οι σκοτεινές ώρες είναι οι ώρες των φαντασμάτων, όπως του απόκοσμου «Ιπτάμενου Ολλανδού», που το 1650 βυθίστηκε στα ανοικτά του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Μέσα στη θαλασσοταραχή και στη σφοδρή καταιγίδα το ιστιοφόρο ρουφήχτηκε αύτανδρο στον πυθμένα του ωκεανού. Ωσπου 200 και βάλε χρόνια μετά το σκαρί του καπετάνιου Μπάρεντ Φόκε φάνηκε να ταξιδεύει στον ουρανό.

Δεν είχε τρελαθεί όλο το πλήρωμα του αμερικανικού πλοίου «Horizon» που το 1887 είδε στον ουρανό, κοντά στο ίδιο Ακρωτήριο, το ιστιοφόρο του Ολλανδού να γλιστράει στα σύννεφα. Το είδαν το 1928, το είδαν και το 1939 και πίστεψαν ότι εκείνο το ναυάγιο ήταν καταραμένο και ότι πράγματι κάποια κατάρα εκδικείτο τον πλοίαρχο που δεν είχε ακούσει κανέναν και έπνιξε σε αυτό το δαιμονισμένο Ακρωτήριο το σκάφος με όλο το πλήρωμα.

Ηταν όμως έτσι; «Το σκάφος σίγουρα βυθίστηκε, αλλά στον ουρανό δεν φάνηκε. Απλά, όταν υπάρχουν ψυχρά ρεύματα αέρα πάνω από τη θάλασσα όταν αυτή είναι ζεστή, η ανθρώπινη ματιά διέρχεται από διαφορετικά στρώματα της ατμόσφαιρας και αντικρίζει κατά κάποιον τρόπο την αντανάκλαση κάποιου πλοίου στον ουρανό που ταξιδεύει πιο μακριά».

Ο στρατός των φαντασμάτων. Και έστω ότι ο «Ιπτάμενος Ολλανδός» αναπαύεται εν ειρήνη στον ωκεανό και ζει μονάχα στον θρύλο της φαντασίας. Με τον στρατό των φαντασμάτων στην Κρήτη, τους Δροσουλίτες, που εμφανίζονται πάντα Μάιο, όπως Μάιος ήταν και ο μήνας που ξεκληρίστηκαν, πάλι ο καιρός φταίει;

Στην «Ιστορία μιας πεταλούδας» ο Θοδωρής Κολυδάς εξηγεί ότι ακόμη και αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε έναν παράξενο ή μάλλον εξεζητημένο αντικατοπτρισμό, που συμβαίνει για λίγα μόλις λεπτά, σε ένα «παράθυρο του χρόνου από τα τέλη Μαΐου μέχρι το πρώτο πενθήμερο του Ιουνίου».

Τον Μάιο του 1828 ένα εθελοντικό ηπειρωτικό σώμα, ξεκίνησε να πολεμήσει εναντίον των Τούρκων αλλά σφαγιάστηκε. Χρόνια μετά, μέχρι και σήμερα, πολλοί άνθρωποι ανέφεραν ότι στις κορφές από τη Χώρα των Σφακίων μέχρι τη Σκαλωτή, την ώρα που πάει να χαράξει, οι σκοτεινές φιγούρες των νεκρών στρατιωτών εμφανίζονται στις κορφές ζητώντας εκδίκηση και χάνονται το ίδιο ξαφνικά μόλις αντικρίσουν τον ήλιο.

«Είναι ένας συνδυασμός μετεωρολογικών συνθηκών που δημιουργούν αυτό το φαινόμενο για 10 λεπτά μόνο. Υπάρχει κρύος αέρας χαμηλά στην ατμόσφαιρα και ζεστός αέρας ψηλότερα. Είναι η στιγμή που ο ήλιος παίρνει μια συγκεκριμένη θέση προς τις βουνοκορφές και σε συνδυασμό με την πρωινή δροσιά, την άπνοια και την υγρασία, γίνεται διάθλαση του φωτός και μία αλλαγή στη διεύθυνση της διάδοσής του. Ο ήλιος μοιάζει να αδυνατεί να σηκωθεί και “προκαλεί” σκιές στις κορφές των βουνών». Ετσι φαίνεται ο στρατός των φαντασμάτων.

Ομως γιατί αυτό το φαινόμενο συμβαίνει πάντα Μάιο;