«Εγκληματική αδράνεια του νοτιοκορεάτη πλοιάρχου»

Το ορίζει ρητά και το ίδιο το ναυτικό επάγγελμα πως «ο καπετάνιος φεύγει τελευταίος» από το καράβι του, ό,τι και να συμβεί σ’ αυτό. «Ολα εν πλω ξεκινούν από τη σωστή διοίκηση, αυτή είναι η καλύτερη ασφάλεια για τους επιβάτες και το πλοίο. Οταν, όμως, ο επικεφαλής ή οποιοδήποτε άλλο μέλος του πληρώματος κάνει ό,τι θέλει, τότε δεν υπάρχει πρόληψη, το κακό θα γίνει…», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ισίδωρος Λιγνός, καπετάνιος του «Αδαμάντιος Κοραής», στην άγονη γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων. Είναι όχι μόνο νομική υποχρέωση του πλοιάρχου, αλλά και χρέος, «που πρέπει να έχει στο πετσί του», να είναι αυτός που θα φύγει έπειτα από όλους τους άλλους μόλις το πλοίο του βρεθεί σε κίνδυνο, ξεκαθαρίζει. «Ναι, να φροντίσει να σωθεί και αυτός, αλλά αφού πρώτα σωθούν όλοι οι υπόλοιποι», τονίζει ο καπετάν Λιγνός.

«Μιλάμε για εγκληματική στάση-αδράνεια του νοτιοκορεάτη πλοιάρχου. Ηταν υποχρεωμένος να διαφυλάξει την ασφάλεια όλων των επιβαινόντων», λέει με τη σειρά του ο Γιώργος Βλάχος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού. Εχει και η πλοιοκτήτρια εταιρεία ευθύνη, που εμπιστεύτηκε το καράβι της σ’ έναν 69χρονο, αφού στην παγκόσμια ναυτιλία είναι γενικά αποδεκτό να μην ταξιδεύουν πλοίαρχοι και μηχανικοί μετά τα 65 τους, αναφέρει ο κ. Βλάχος.

TO «JUPITER». Εκατοντάδες μαθητές μετέφερε το μοιραίο «Sewol». Το ίδιο και το ελληνικό κρουαζιερόπλοιο «Jupiter», που επίσης ναυάγησε, στον Σαρωνικό, στις 21 Οκτωβρίου 1988, ενώ απέπλεε από Πειραιά, καθώς εμβολίστηκε από το ιταλικό φορτηγό πλοίο «Adige», μόλις ένα μίλι από την μπούκα του λιμανιού. Με τη διαφορά, ωστόσο, ότι η σωστή διαχείριση της κατάστασης – και πάλι όχι από τον πλοίαρχο – απέτρεψε τα χειρότερα. Είχε, δηλαδή, ως αποτέλεσμα την απώλεια μόλις τεσσάρων ατόμων από τους συνολικά 415 μαθητές βρετανικών σχολείων, 60 συνοδούς εκπαιδευτικούς και το πλήρωμα. «Ο κυβερνήτης του “Jupiter” δεν έβγαινε στα VHF, αφού τα είχε χαμένα και έκλαιγε. Οταν ο ύπαρχος Μουστάκας με πληροφόρησε ότι το πλοίο τους είχε ρήγμα στο στεγανό του μηχανοστασίου, πιθανολόγησα ότι θα βουλιάξει. Του είπα τότε αμέσως να δώσει εντολή για άμεση εγκατάλειψη του καραβιού…», θυμάται ο τότε κεντρικός λιμενάρχης Πειραιά Μανώλης Πελοποννήσιος, σήμερα επίτιμος αρχηγός του Λιμενικού. «Πείσαμε τελικά τα παιδιά να βουτήξουν και με πανστρατιά μέσων – με ρυμουλκά, λάντζες, ακόμη και δύο φεριμπότ – σε λιγότερο από τέσσερις ώρες τα καταφέραμε…», περιγράφει ο κ. Πελοποννήσιος, που παρασημοφορήθηκε από τη βασίλισσα της Βρετανίας Ελισάβετ, τιμήθηκε και από την Ακαδημία Αθηνών για εκείνη τη συνδρομή του.