Να ζει κανείς ή να μη ζει;

«Το θεώρημα μηδέν». Πάνω στην τρεχάλα του τώρα, το νόημα της ζωής δείχνει, σταθερά, να μας διαφεύγει. Και στα δευτερόλεπτα της στασιμότητάς μας, τα ερωτήματα που αφορούν την ύπαρξή μας ανακύπτουν. Ποιοι είμαστε πίσω από τα ονόματά μας, από τις δουλειές μας, από αυτά που βλέπουμε στους άλλους και από αυτά που βλέπουν οι άλλοι σε εμάς; Οχι τυχαία, ο ήρωας της νέας ταινίας του Τέρι Γκίλιαμ είναι σχεδόν άμορφος (ένας Κριστόφ Βαλτς ξυρισμένος γουλί, σχεδόν στερημένος από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά). Διαθέτει, μέσα του, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που σπουδαίοι συγγραφείς και φιλόσοφοι έχουν κατά καιρούς αποδώσει στον άνθρωπο, ο ίδιος όμως παραμένει πελαγωμένος.

Το Θεώρημα του Μηδενός, αποτελεί μια μαθηματική και φιλοσοφική πρόκληση την οποία κανένας από τους προκατόχους του ήρωα (εργάζεται σε μια εταιρεία πληροφορικής αδιευκρίνιστων στόχων) δεν κατόρθωσε να φέρει σε πέρας. Στόχος της, να αποδείξει πως τα πάντα ισοδυναμούν με το τίποτα. Και πάνω σ’ ετούτη την προσπάθεια, εμφανίζεται η ερωτική επιθυμία, μέσω μιας υπηρεσίας ιντερνετικών συντρόφων. Γύρω του, ένα κοινωνικό πλέγμα απόκληρων, διατεταγμένων, κουνημένων και, κρυφά ή φανερά, απελπισμένων, τοποθετημένοι σαν σκακιστικά πιόνια σε ένα σύστημα φτιαγμένο λες να τους αποσπά από κάθε στενοχώρια. Ελα όμως που καμία από τις προσφορές του δεν πιάνει πια τόπο.

Ο Τέρι Γκίλιαμ, ο σπουδαίος φιλμογράφος του «Μπραζίλ» και των «Δώδεκα πιθήκων» δεν βρίσκεται εδώ στην κορυφαία στιγμή του. Το «Θεώρημα μηδέν» διαθέτει πολλά από τα χαρακτηριστικά των κινηματογραφικών του οραμάτων, αλλά ποτέ δεν δείχνει να απογειώνεται, αναπαράγοντας σε αισθητικό και αφηγηματικό επίπεδο τη σύγχυση του κεντρικού του ήρωα. Που έρχεται αντιμέτωπος με το ηθικό αντίβαρο των υπαρξιακών ερωτημάτων του, αποδεχούμενος τελικά το Μηδέν ως Ολον στη μοναδική σεκάνς που δείχνει να καταγράφει πλήρως και με σαφήνεια την προσωπική άποψη του δημιουργού της για το όλο ζήτημα.

Και όμως, είναι ένα φιλμ γυρισμένο με πολλή αγάπη, τόσο για τον κεντρικό του ήρωα όσο και για τον θεατή του. Πίσω από τα εξαίσια cameo (οι εμφανίσεις της Τίλντα Σουίντον και του Ματ Ντέιμον έχουν, ομολογουμένως, αρκετή πλάκα) και το ευφάνταστο set-design, αναγνωρίζεις πάντα την τρυφερότητα ενός δημιουργού που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο θα αγωνιά για εκείνο που μας τρώει.

Βαθμοί: 6