Oι αγγελιαφόροι της άνοιξης

Γνωστά στους αρχαίους Αιγυπτίους, στους Ελληνες και στους Ρωμαίους που τιμούσαν τόσο τις φαρμακευτικές όσο και τις θρεπτικές ιδιότητές τους, τα σπαράγγια άρχισαν να καλλιεργούνται τον 14ο αιώνα στα περίχωρα του Παρισιού.

Σύντομα έγιναν έδεσμα απαραίτητο στα τραπέζια των καλοφαγάδων του Μεσαίωνα και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να είναι το πιο αγαπημένο λαχανικό των Ευρωπαίων. Ιδιαίτερα τα άγρια σπαράγγια με τους λεπτούς πράσινους βλαστούς που βγαίνουν κατευθείαν από το χώμα σηματοδοτώντας τον ερχομό της άνοιξης, είναι μια λιχουδιά που εκτιμούν εξίσου μεγάλοι μάγειροι και αγρότες. Οι οβριές ή αβρουνιές που υπάρχουν επίσης στην αγορά αυτή την εποχή μοιάζουν με τα άγρια σπαράγγια, είναι όμως πιο πικρές και με λιγότερη σάρκα.

Τα καλλιεργημένα σπαράγγια που γίνονται λευκά όταν βγαίνουν μέσα στο χώμα έχουν πιο ντελικάτη γεύση ενώ τα πράσινα ή τα μοβ που φυτρώνουν πάνω από το έδαφος έχουν πιο αδρή γεύση που θυμίζει περισσότερο τα άγρια. Στην Ελλάδα καλλιεργούνται στη Βόρεια Ελλάδα.

Τροφή κατάλληλη για αποτοξίνωση, αποτελούνται από 90% νερό, έχουν ελάχιστες θερμίδες (περίπου 20 θερμίδες τα 5 σπαράγγια), είναι όμως πλούσια σε φυτικές ίνες, σίδηρο, φωσφόρο, μαγνήσιο, ασβέστιο, κάλιο, νάτριο, φολικό οξύ και βιταμίνες Α, Β6 και C. Τρώγονται ωμά, βραστά, στον ατμό με λαδολέμονο ή μαγιονέζα, ψητά, ακόμη και τηγανητά, μπαίνουν σε σούπες, ομελέτες, τάρτες, ριζότο και σαλάτες, συνοδεύουν πιάτα με κρέατα ή θαλασσινά.