Οι «Αχαρνής» τραγουδάνε ακόμα

Τον Ιανουάριο του 1976 χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι τού νέου τότε συνθέτη Διονύση Σαββόπουλου. Στην άλλη γραμμή δεν ήταν ένας συνηθισμένος συνομιλητής. «Ηταν ο Κάρολος Κουν και μου ζήτησε να γράψω τη μουσική για τους “Αχαρνής” που τότε θα ανέβαζε. Ενιωσα να μπαίνω σε έναν κήπο από υλικά των παιδικών μου χρόνων» θυμάται ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Ο ίδιος με τον ενθουσιασμό της νιότης δεν περίμενε καν τη μετάφραση του έργου (την είχε αναλάβει ο Λεωνίδας Ζενάκος) και έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά, μελοποιώντας σχεδόν αμέσως τα χορικά και μεταφράζοντας μόνος του την αρχαία κωμωδία. Οταν βεβαίως πήγε στο Θέατρο Τέχνης προσγειώθηκε κάπως ανώμαλα, διακρίνοντας μια αμηχανία από τους ανθρώπους του Κουν. «Ισως, επειδή παρέκαμψα τον μεταφραστή, ποιος ξέρει. Εξαφανίστηκα και δεν επέστρεψα. Πήρα μετά τηλέφωνο τον Κουν και του είπα ότι δεν μπορώ. Υστερα από χρόνια κατάλαβα πως το αρνητικό κλίμα οφειλόταν σε εσωτερικές αντιθέσεις του Θεάτρου Τέχνης. Εμένα πάντως ο Κουν με κάλεσε με εισήγηση του Γιώργου Αρμένη, κάτι που πυροδότησε πολεμική στην άλλη πτέρυγα του Θεάτρου».

Ο κύκλος των τραγουδιών μπήκε στο συρτάρι του Σαββόπουλου ώς το φθινόπωρο του 1976, όταν ύστερα από πρόταση του άρχοντα της Lyra Αλέκου Πατσιφά αποφάσισε να κάνει κάποια ζωντανά προγράμματα. Εξάλλου είχε να παίξει ζωντανά από το θρυλικό Κύτταρο (Πάσχα του 1973) και στο μεταξύ είχε μαζευτεί υλικό στη μουσική του φαρέτρα (εκτός από τους «Αχαρνής», είχαν τότε ήδη γραφτεί και τα «Δέκα χρόνια κομμάτια»).

Το μέρος που επιλέχθηκε ήταν η μπουάτ Ρήγας στην Πλάκα, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος επιμελήθηκε τα σκηνικά ενώ ο Σαββόπουλος έκανε ένα κάλεσμα νέων τραγουδοποιών – ερμηνευτών που στη συνέχεια ο καθένας τους έγραψε τη δική του σελίδα στο μεταπολιτευτικό τερέν: Σάκης Μπουλάς, Νίκος Παπάζογλου, Μελίνα Τανάγρη, Μανώλης Ρασούλης, Ηλίας Λιούγκος, Νίκος Ζιώγαλας, Βαγγέλης Ξύδης. Και εδώ υπάρχει μια αστεία ιστορία που συμπληρώνει το παζλ του θρυλικού κύκλου τραγουδιών. «Ενας πολιτιστικός σύλλογος μας κάλεσε στην Κέρκυρα να παίξουμε τα τραγούδια που αξίζει να πω ότι ήταν σατυρικά για την τότε μεταπολιτευτική ρητορεία και μου είχαν μουτρώσει οι κομματικές νεολαίες. Ο σύλλογος λοιπόν, που ήταν “βιτρίνα” του ΚΚΕ, δεν τα είχε υπολογίσει σωστά και έπεσε γραμμή από το Κόμμα να μη γίνει η βραδιά. Εμείς εν τω μεταξύ είχαμε φτάσει στην Κέρκυρα κι ένας ευθυτενής πρόεδρος του Συλλόγου μάς υποδέχθηκε και μας ανακοίνωσε πως δεν είχαν κολλήσει αφίσες και δεν είχαν πουλήσει εισιτήρια και άρα η συναυλία δεν θα γινόταν. Εμείς βέβαια δεν το δεχθήκαμε, βγήκαμε με χωνιά και καλούσαμε τον κόσμο ενώ την ώρα που τσεκάραμε ήχο ένα ντερέκι αστυνόμος με πολιτικά με ρώτησε αν έχουμε άδεια λογοκρισίας για τα τραγούδια.

Ηταν δάχτυλος του πολιτιστικού σωματείου» σημειώνει ο Διονύσης Σαββόπουλος ενώ τα τραγούδια εκείνα δισκογραφήθηκαν λίγο μετά (Σεπτέμβριο του 1977).

Πέρασαν άλλα 34 χρόνια ώσπου τα τραγούδια να ηχογραφηθούν ξανά. Στο Ηρώδειο αυτήν τη φορά. Και χθες ο συνθέτης παρουσίασε στη Στοά του Βιβλίου τον νέο δίσκο, με συγκίνηση και κάμποσα τραγούδια.

INFO
Ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Μουσικός Oμιλος των Αρσακείων Σχολείων, «Αριστοφάνους Αχαρνής. Τραγούδια για Νέους Κανταδόρους», ζωντανή ηχογράφηση στο Ηρώδειο, 25 Σεπτεμβρίου 2011. Κυκλοφορεί από τη Sui Generis Music

ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ
«Οι νέοι άλλο πράμα»
Σεπτέμβριος του 2011. Τα τραγούδια είναι τα ίδια, το κοινό διαφορετικό και πολύ μαζικό, τη θέση τής μπουάτ έχει το Ηρώδειο, ο Νιόνιος είναι πια παππούς με λευκά μαλλιά και γένια, οι νέοι κανταδόροι είναι η Ρωξάνη Γαρεφαλάκη, η Ασπασία Θεοφίλου, η Βασιλική Καρακώστα, ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, ο Πάνος Μουζουράκης και ο Γιώργος Μυλωνάς. Μαζί τους στη σκηνή, 200 μαθητές από τον Μουσικό Ομιλο των Αρσακείων Σχολείων. Ο στίχος της «Παράβασης», προφητικός, μοιάζει να αποτυπώνει τη συνέχεια του πολύπαθου μα λαμπρού μας τραγουδιού: «Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα/ όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά».