Ο Καταλανός «Σαρκοζί της γαλλικής Αριστεράς»

«Είμαι ένας άνθρωπος βαθιά ταγμένος στην Αριστερά» δήλωσε στην πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ως πρωθυπουργός, την Τετάρτη. Δεν ήταν τυχαία η δήλωση. Από τη στιγμή που ο Φρανσουά Ολάντ αποφάσισε – ή αναγκάστηκε – να διορίσει τον Μανουέλ Βαλς νέο πρωθυπουργό του, ο γαλλικός Τύπος γέμισε με δημοσιεύματα του τύπου «Ενας άνθρωπος που διχάζει στο Ματινιόν», «Ο Μανουέλ Βαλς σε πέντε φράσεις-σοκ», «Σαρκοζί – Βαλς: οι ομοιότητες». «Βαλς: φαν της Μπαρτσελόνα και από τη σκληρή πτέρυγα του Σοσιαλισμού» έσπευσε να ενημερώσει από την πλευρά της τους αναγνώστες για τα… ουσιώδη το ισπανικό Χάφινγκτον Ποστ. Οπαδός της Μπαρτσελόνα ναι, άλλωστε ένας εξάδελφος του πατέρα του συνέθεσε τον ύμνο της καταλανικής ομάδας. Αλλά οπαδός και της Παρί Σεν Ζερμέν. Οι γονείς του Μανουέλ Βαλς, ο καταλανός ζωγράφος Ξαβιέ Βαλς και η Ιταλοελβετίδα Λουισάντζελα Γκαλφέτι, εγκατέλειψαν την Ισπανία για τη Γαλλία, τέλη της δεκαετίας του 1940. Ο ίδιος γεννήθηκε από τύχη στη Βαρκελώνη στις 13 Αυγούστου 1962, οι γονείς του είχαν επιστρέψει για διακοπές, μιλάει όμως άπταιστα και ισπανικά και καταλανικά και ιταλικά – πέρα από τα γαλλικά.

Σπούδασε Ιστορία στη Σορβόννη, πολιτογραφήθηκε Γάλλος στα 20 χρόνια του, είχε ενταχθεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα δύο χρόνια νωρίτερα, τον είχε παθιάσει τότε η μάχη εναντίον της θανατικής ποινής. Υποστηρικτής του Μισέλ Ροκάρ αρχικά, του Λιονέλ Ζοσπέν κατόπιν, του Ντομινίκ Στρος-Καν ένα φεγγάρι πριν γίνουν τα γνωστά, ήρθε προτελευταίος στον πρώτο κιόλας εκλογικό γύρο για το σοσιαλιστικό χρίσμα το 2011, είχε όμως την ευφυΐα να στηρίξει αμέσως τον Ολάντ, που τον διόρισε υπουργό Εσωτερικών όταν μπήκε στο Ελιζέ. Εφεξής, η άνοδος του Βαλς θα ήταν μετεωρική. Και πολύ σύντομα το προσωνύμιο «Σαρκοζί της Αριστεράς» θα έπαυε να τον ενοχλεί. «Αν είναι μια αναφορά στην ενέργεια και στη μαχητικότητά του, κανένα πρόβλημα» δήλωνε τον Σεπτέμβριο του 2013. Δεν ήταν αναφορά μόνο σε αυτό, φυσικά, αλλά και στις σκληρές θέσεις του Βαλς, ενός πολιτικού που αυτοπροσδιοριζόταν ως «σοσιαλδημοκράτης» πολύ πριν κάνει τη στροφή ο Ολάντ, σε θέματα ασφάλειας και μετανάστευσης. Σε μια Γαλλία που στρέφεται όλο και δεξιότερα, όμως, ο Βαλς γινόταν όλο και πιο δημοφιλής – κι ας μην κατάφερε ως υπουργός Εσωτερικών να μειώσει την εγκληματικότητα. Με τον δυναμισμό, τον βολονταρισμό και αμέτρητες μετακινήσεις πάντα με συνοδεία καμερών, έγινε το δημοφιλέστερο πρόσωπο της προηγούμενης κυβέρνησης Ερό. Μετά το φιάσκο των δημοτικών εκλογών τα χέρια του Ολάντ ήταν δεμένα. «Είμαστε όλοι ολαντικοί», δήλωσε σεμνά ο Βαλς την Τετάρτη, χαρακτηρίζοντας εαυτόν απλό «προπονητή» της κυβερνητικής ομάδας. Οι φιλοδοξίες του βέβαια ξεπερνούν το Ματινιόν, η Γαλλία ολόκληρη το γνωρίζει, στις επόμενες προεδρικές εκλογές ο Ολάντ μπορεί να τον έχει αντίπαλο. Αλλά το 2017 είναι μακριά…