Εμπρός, παιδιά της… Ισπανίας

Ημία έσωσε την περασμένη Κυριακή την τιμή της γαλλικής Αριστεράς κερδίζοντας τον Δήμο του Παρισιού, την ώρα που οι Σοσιαλιστές υφίσταντο ιστορική ήττα χάνοντας 15 πόλεις άνω των 10.000 κατοίκων και η Ακροδεξιά αποκτούσε, για πρώτη φορά, τον έλεγχο 11 γαλλικών δήμων. Ο άλλος κλήθηκε ένα εικοσιτετράωρο αργότερα να σώσει, με τη δημοτικότητα και τη (σκληρή) εικόνα κύρους που απολαμβάνει, την υστεροφημία του Φρανσουά Ολάντ αναλαμβάνοντας πρωθυπουργός αντί του Ζαν-Μαρκ Ερό, επικεφαλής μιας νέας, «σφιχτής κυβέρνησης μάχης» στην υπηρεσία των Γάλλων. Αν Ινταλγκό και Μανουέλ Βαλς δεν μοιράζονται μόνο τη σοσιαλιστική «οικογένεια». Είναι και οι δύο γεννημένοι στην Ισπανία, παιδιά μεταναστών, υπερήφανοι για τις ρίζες τους και με εμφανές το ισπανικό ταμπεραμέντο. Είναι επίσης αμφότεροι πολιτικοί για δύσκολες αποστολές. Με μια διαφορά: για την Ινταλγκό τα πιο δύσκολα πέρασαν, τα κλειδιά του Παρισιού περνούν σήμερα στα χέρια της και η μάχη της επανεκλογής αργεί. Ενώ ο Βαλς έχει μπροστά του έναν δρόμο μετ’ εμποδίων και ούτε ώρα χάριτος: οι ψηφοφόροι έστειλαν στις δημοτικές εκλογές ξεκάθαρο μήνυμα οργής, η ανεργία στη Γαλλία αυξάνεται διαρκώς και οι ευρωεκλογές στις οποίες εστίαζαν εξαρχής τους περισσότερους φόβους τους οι Σοσιαλιστές πλησιάζουν. Και μια διαφορά ακόμα: η Ινταλγκό δεν χρειάζεται να καταφύγει σε συνασπισμούς, κέρδισε τη δεξιά της αντίπαλο με διαφορά εννέα μονάδων, η Αριστερά την ευγνωμονεί. Ο Μανουέλ Βαλς, πάλι, ο επονομαζόμενος και «Σαρκοζί της Αριστεράς», έχει να αντιμετωπίσει την a priori καχυποψία τόσο της αριστερής πτέρυγας των Σοσιαλιστών όσο και των Οικολόγων, των πρώην κυβερνητικών και πάντα αναγκαίων κοινοβουλευτικών εταίρων. Το νέο Υπουργικό Συμβούλιο συνήλθε χθες για πρώτη φορά υπό τον Φρανσουά Ολάν. Ο φακός κυνήγησε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που κάνει τη μεγάλη της επιστροφή. Το δικό της χαμόγελο ήταν πλατύ.