Από τους Αμπελοκήπους, στον Παναθηναϊκό και την Πολιτική Ανοιξη

Γόνος ακραιφνούς συντηρητικής αλλά λαϊκής οικογένειας από τη Μάνη – ο πατέρας του είχε καφενείο στους Αμπελοκήπους -, ο 60χρονος δικηγόρος μεγάλωσε δίπλα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και, εκτός από τον κ. Σαμαρά, συνέδεσε την πορεία του και με τον Παναθηναϊκό. Με όχημα τον Παναθηναϊκό έγινε ευρύτερα γνωστός καθώς υπήρξε επί χρόνια νομικός σύμβουλος της ομάδας μπάσκετ του συλλόγου και των αδελφών Γιαννακόπουλων, ενώ τη δεκαετία του ’90, επί προεδρίας Γιώργου Δέδε, διετέλεσε και νομικός σύμβουλος της Ενωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ).

Η γνωριμία του με τον κ. Σαμαρά χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του ’80, στις συνάξεις της αβερωφικής ΟΝΝΕΔ – έκτοτε συνδέθηκαν και με στενή φιλία που όλα δείχνουν ότι τερματίστηκε απότομα χθες. Με την ενεργό πολιτική ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά λόγω του κ. Σαμαρά, τον οποίο ακολούθησε στην Πολιτική Ανοιξη το 1992 και εξελίχθηκε δίπλα του σε στέλεχος ειδικών αποστολών. Πριν και μετά την Πολιτική Ανοιξη αφοσιώθηκε στη δικηγορία, αν και είχε την ευκαιρία να προωθηθεί νωρίς στο γαλάζιο οργανόγραμμα, αφού στον δρόμο του βρέθηκε και ο Κώστας Καραμανλής.        

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν ο Μπαλτάκος συνεργαζόταν με το γραφείο του Τρύφωνα Κουταλίδη, συστεγάστηκε με τον πρώην πρωθυπουργό ο οποίος, άρτι αφιχθείς από τη Βοστώνη, έκανε την πρακτική του εξάσκηση δίπλα στον διακεκριμένο νομικό. Η «συγκατοίκηση» αυτή αποδείχθηκε πολλαπλά χρήσιμη για τον Μπαλτάκο, καθώς η φιλική σχέση του με τον Καραμανλή τον ανήγαγε τα τελευταία χρόνια και σε κεντρικό δίαυλο του Αντώνη Σαμαρά με τον προκάτοχό του στη ΝΔ.

Στις αρχές του ’90 ο αποπεμφθείς γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου συνεργάστηκε και με το γραφείο του Αλέξανδρου Λυκουρέζου, ενώ παράλληλα με τις αγορεύσεις ενώπιον του αθλητικού δικαστή ασχολήθηκε με το εταιρικό δίκαιο και την κατάρτιση συμβάσεων, για να συνδεθεί και με εκπροσώπους της επιχειρηματικής κοινότητας, όπως ο Θόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου. Στο ενδιάμεσο φρόντισε να εκπέμψει το πολιτικό στίγμα του και με τη συγγραφή δύο ιστορικών μυθιστορημάτων («Το τέλος του Εφιάλτη», «Ερμοκοπίδες») και μιας μονογραφίας για τον Ιωνα Δραγούμη.