Από τους κήπους στο πάρτι

Η κωμική απουσία του κωμικού είναι το χαρακτηριστικό του τελευταίου μυθιστορήματος του Μίλαν Κούντερα. «Η Γιορτή της ασημαντότητας» συγκροτείται στο Παρίσι, στον Κήπο του Λουξεμβούργου, με πέντε οργανοπαίκτες που καθένας εμφανίζεται και αποσύρεται διαδοχικά από τη διήγηση. Στα μεσοδιαστήματα οι οργανοπαίκτες διασταυρώνονται ή βρίσκονται μεταξύ τους σε άλλους δρόμους της ίδιας περιοχής, καταλήγοντας σε ένα πάρτι Αμερικανών που διαμένουν σε ένα παριζιάνικο διαμέρισμα.

Η πόλη προβάλλει μέσα από τη μυθιστορηματική αφήγηση κατά τα πρότυπα του αστικού μυθιστορήματος του 19ου αιώνα. Οι μεταβολές του χρόνου αγγίζουν τα μνημεία της πόλης. Και ο Κήπος του Λουξεμβούργου μέσα από τη γραφή του Κούντερα παρουσιάζεται όχι ως τόπος νοσταλγικών αναμνήσεων, αλλά ως το θέατρο ενός ζωντανού θεάματος. Οπου παρελαύνουν επισκέπτες για μια έκθεση του μουσείου και οι οποίοι ήδη εξαντλημένοι σχηματίζουν μακριά ουρά. Η κορύφωση των παρατηρήσεων και η αναμέτρηση του αναγνώστη με τους χαρακτήρες της «Γιορτής της ασημαντότητας» συμβαίνει στο πάρτι σε ατμόσφαιρα αδιάφορης μονοτονίας. Το πιο εντυπωσιακό που συμβαίνει εκεί είναι ένα πούπουλο που αιωρείται στο διαμέρισμα και το οποίο εξάπτει τους καλεσμένους του πάρτι, προκαλώντας τους την επιθυμία να το πιάσουν. Ενα ασήμαντο συμβάν το οποίο επινόησε ο Κούντερα αποδεικνύοντας ότι δεν ξέχασε την τέχνη του.