Ηθοποιός σημαίνει… εξετάσεις

Το είπαμε και στην αρχή του Φεστιβάλ: το ντοκιμαντέρ σήμερα έρχεται να καλύψει το κενό ανάμεσα στον Τύπο και στο Διαδίκτυο. Γεφυρώνει δηλαδή ένα χάσμα. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η παρουσία της Μάγιας Τσόκλη ως οικοδέσποινας της βραδιάς βράβευσης, τονίζοντας με τη σειρά της πως «τα ντοκιμαντέρ μάς κάνουν κοινωνούς στις ζωές τόσων ανθρώπων στον κόσμο που θα ήταν αδύνατον να γνωρίσουμε προσωπικά».

Και η αντανάκλαση αυτού υπήρχε έντονη στη Θεσσαλονίκη, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Οι αίθουσες γέμιζαν, οι συζητήσεις άναβαν και, το κυριότερο, όλοι οι δημιουργοί είχαν την ανάγκη να αφουγκραστούν τις αντιδράσεις του κόσμου, να μιλήσουν, να διαφωνήσουν, να ακούσουν και να ακουστούν. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης τόνισε αυτό που είχαμε όλοι αντιληφθεί: «Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αποτελεί σημείο αναφοράς διεθνώς και, αν συνεχίσουμε να έχουμε στήριξη, η μελλοντική επιτυχία του είναι δεδομένη».

Στο φιλμ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου «Ηθοποιοί: Ημερολόγιο σπουδής», μια ομάδα νέων δίνει εξετάσεις σε μια δραματική σχολή ενώ η κάμερα καταγράφει το πώς η όλη εμπειρία τούς διαμορφώνει όχι μόνο ως ηθοποιούς αλλά και ως χαρακτήρες. Το κοινό τής απένειμε, δικαίως, το Βραβείο για Ελληνική Ταινία άνω των 45′. «Το βραβείο ήταν μια ηθική επιβράβευση που μας έδωσε μεγάλη χαρά – ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι δεν είχαμε καμιά χρηματοδότηση και πως όλοι οι συνεργάτες μου δούλεψαν εθελοντικά» δήλωσε στη συνέχεια ο σκηνοθέτης.

Η διεθνής κριτική επιτροπή FIPRESCI απένειμε το βραβείο καλύτερης ελληνικής παραγωγής στο φιλμ «Καλάβρυτα – Ανθρωποι και σκιές», «διότι διερευνά ένα ιστορικό τραύμα του ελληνικού λαού το οποίο εξακολουθεί να υφίσταται, καθώς και επειδή τεκμηριώνει τη σημασία του αντιφασιστικού αγώνα στο παρελθόν κάνοντας παράλληλα και αναφορά στο παρόν». Και φέτος πάντως δεν υπήρχε έλληνας κριτικός ανάμεσα στα μέλη της FIPRESCI  καθώς η «βεντέτα» που έχει ξεκινήσει ο κ. Εϊπίδης με την Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου «τραβά» ακόμα – κάτι που σίγουρα δεν δείχνει «χαριτωμένο» στο διεθνές εκείνο επίπεδο που τόσο δείχνει να απασχολεί τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ.

Σε ό,τι αφορά το διεθνές πρόγραμμα λοιπόν, το Βραβείο Κοινού Πίτερ Γουιντόνικ για ταινία πάνω από 45′ πήγε στο «Με διαφορά τεσσάρων γραμμάτων» του Ερλεντ Ε. Μο, από τη Δανία, όπου πρωταγωνιστούν τρία παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με Σύνδρομο Διάσπασης Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΣΔΠΥ) και οι δάσκαλοι μαζί με τους γονείς τους αποφασίζουν να τα υποβάλουν σε μια εναλλακτική θεραπεία που επικεντρώνεται στις προσωπικές δυνατότητες κάθε παιδιού: η ταινία ακολουθεί την όλη διαδικασία και δείχνει πώς τα παιδιά κάνουν άλματα σε διάστημα ενός έτους. Το δε αντίστοιχο της FIPRESCI δόθηκε στην ταινία «Στο χείλος του κόσμου», σε σκηνοθεσία Κλάους Ντρέξελ (Γαλλία).

Δίκαιο και το Βραβείο Διεθνούς Αμνηστίας «Τσαπουλτζού: Φωνές από το Γκεζί», σε σκηνοθεσία Μπενεντέτα Αρτζεντιέρι, Κλάουντιο Καζάτσα, Κάρλο Πρεβόστι, Ντούτσο Σέρβι και Στέφανο Ζόγια που είχαμε ξεχωρίσει μέσα από αυτές τις σελίδες.