«Από το περίπτερο στο τάμπλετ»

«Απέναντι στην κρίση χρειαζόμαστε περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη». Είναι η θέση μιας γυναίκας διευθύντριας εφημερίδας. Οχι οποιασδήποτε έντυπης έκδοσης αλλά της γαλλικής και έγκυρης «Μοντ». Η Ναταλί Νουγκερέντ, καλεσμένη της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, συνομίλησε χθες με τον δημοσιογράφο Γιώργο Αρχιμανδρίτη μεταφέροντας τις εμπειρίες της από την επιτελική θέση διαχείρισης ανθρώπων και ειδήσεων, οικονομικών μεγεθών και ποσοστών αναγνωσιμότητας. Είναι εκείνη που πριν από έναν χρόνο διεκδίκησε την ανδροκρατούμενη θέση της διεύθυνσης του ιστορικού τίτλου, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης από τους συναδέλφους της στην εφημερίδα. Και η έμπειρη δημοσιογράφος των διεθνών θεμάτων, που βγήκε στο ρεπορτάζ την εποχή που άλλαζε ο κόσμος με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εξελέγη με πλειοψηφία 78%, καταρρίπτοντας όλες τις ιεραρχίες. «Σε αυτό το δημοκρατικό περιβάλλον στο εσωτερικό της «Monde» αυτό το ποσοστό ήταν για μένα και το μέτρο ευθύνης απέναντι στα νέα μου καθήκοντα», είπε η Ναταλί Νουγκερέντ, εξηγώντας την πεποίθησή της ότι η εφημερίδα στην οποία εργάζεται και διευθύνει αποτελεί τμήμα της εθνικής κληρονομιάς της χώρας της και κατ’ επέκταση της Ευρώπης.

Μίλησε επίσης για σχέσεις εμπιστοσύνης και τελετουργίας που αναπτύσσουν οι αναγνώστες με μια εφημερίδα που παρακολουθεί την εποχή, παραμένοντας ανεξάρτητη όσο και σύγχρονη. «Μπορεί το ραντεβού μας να άλλαξε και από το περίπτερο να συναντιόμαστε στις οθόνες των υπολογιστών ή των τάμπλετ, αλλά συνεχίζουμε να δίνουμε ειδήσεις με εξακριβωμένα στοιχεία ή αναλύσεις που προετοιμάζουν τον αναγνώστη για τις νέες συνθήκες, χωρίς όμως να τον χαϊδεύουμε και να του ικανοποιούμε τα καπρίτσια». Ως επιχείρημα για την ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού αναφέρθηκε στα οκτώ εκατομμύρια επισκέπτες που δέχεται κάθε μήνα ο διαδικτυακός ιστότοπος lemonde.fr. Καθώς και ότι το μέλλον της εφημερίδας εξαρτάται από την αυτονομία του περιεχομένου της ώστε να μη δέχεται κατευθύνσεις από τους νέους ιδιοκτήτες – επενδυτές που την αγόρασαν το 2010 και την απήλλαξαν από τα οικονομικά της προβλήματα. Στους προβληματισμούς της κυριάρχησε «η θέση της Γαλλίας μέσα στην Ευρώπη σε μια εποχή αμφισβητήσεων» όπως ανέφερε. Και εξήγησε ότι την εποχή της παγκοσμιοποίησης η Γερμανία έγινε η χώρα που πέρασε μπροστά σε οικονομική ισχύ, η πιο ανταγωνιστική, που επέβαλε το δικό της μοντέλο, ενώ η Γαλλία, η οποία διαθέτει ακόμη τα χαρακτηριστικά μιας ισχυρής χώρας, νιώθει ανήσυχη περνώντας μια φάση κρίσης ταυτότητας. Μας μετέφερε ωστόσο την αλληλεγγύη του συμπάσχοντος όταν ο συνομιλητής της Γιώργος Αρχιμανδρίτης τη ρώτησε για τον τρόπο που η γαλλική εφημερίδα παρουσίασε την Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης. «Είμαστε όλοι επιβάτες στο ίδιο πλοίο, αυτό της Ευρώπης. Και ό, τι συνέβη στην Ελλάδα μάς αφορά. Η Γαλλία απέναντι στην κρίση  πρέπει να επιδείξει έναν πιο ισχυρό ρόλο. Ολοι μας έχουμε ανάγκη από περισσότερη Ευρώπη και όχι λιγότερη».

Η συμπύκνωση του χρόνου. Η ποιότητα των λέξεων. Η μεθοδική παρατήρηση και η έμφυτη ανησυχία για την καταγραφή του παρόντος. Είναι τα όπλα της δημοσιογραφίας, είτε πρόκειται για την έντυπη ή την ηλεκτρονική της μορφή. «Είναι η γερή πένα ενός παθιασμένου δημοσιογράφου ο οποίος επιθυμεί να βρίσκεται στην καρδιά των γεγονότων και τα μοιράζεται με τον κόσμο. Η καλή δημοσιογραφία χρειάζεται χρόνο και ανθρώπους για να ακούνε διαφορετικές γνώμες, να αποσαφηνίζουν έννοιες και να αντιμετωπίζουν διαφορετικές απόψεις» σημείωσε η διευθύντρια της «Μοντ».