Πρόσωπα μιας εύθραυστης διαφορετικότητας

Το σκηνικό είναι λιτό. Ενας τοίχος σπιτιού με μερικά ανοίγματα – παράθυρα και μια ρωγμή. Μέσα εκεί μεγαλώνει μια ντελικάτη ύπαρξη, η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου. Αρχές του 19ου αιώνα, μεγαλώνει φανατική για τα γράμματα. Θέλει να ζήσει μόνο για να διαβάζει και να γράφει, όμως η κοινωνική συνθήκη λέει άλλα. Θα αναγκαστεί να παντρευτεί αλλά δεν θα είναι πια ο εαυτός της – και θα πεθάνει λίγο μετά την πρώτη γέννα της. Συντεθειμένη από αποσπάσματα της Αυτοβιογραφίας της, η μικρή αυτή ιστορία ερμηνεύεται ως μονόλογος από τη Μαρία Ζορμπά, η οποία προσθέτει σε σκηνική ένταση με χειρονομίες κυρίως των χεριών της, που βγαίνουν από τις σχισμές του σκηνικού.

Το σκηνικό παραμένει λιτό και στο δεύτερο μέρος. Μια γυναίκα, ξανά η Μαρία Ζορμπά, κάθεται σε μια καρέκλα και συνομιλεί με μια άλλη γυναίκα ή καλύτερα με το ομοίωμά της. Είναι χούντα και, σε ένα εξαιρετικής πυκνότητας και ποιητικής αφαίρεσης κείμενο της Ρούλας Γεωργακοπούλου, η γυναίκα (ή το ομοίωμα  γυναίκας;) περιγράφεται ως πρόσωπο ευάλωτο, πρόσωπο μιας εύθραυστης διαφορετικότητας που χρειάζεται να απαρνηθεί τη γυναικεία ταυτότητα. Μνήμες μιας άλλης εποχής, συγκίνηση – και πάλι η γυναίκα, η χειραφέτηση και η τρυφερότητα…

Θα μπορούσε να είναι τάση. Λογοτεχνικοί μονόλογοι διεκδικούν θεατρική υπόσταση σκηνοθετημένοι με λιτότητα και ερμηνευμένοι από πληθωρικούς (και πληθωρικές) ηθοποιούς. Μια τάση που άρχισε στα 1990 με τις «Εικόνες από τη ζωή του Γεωργίου Βιζυηνού», σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη με την Αννα Κοκκίνου, συνεχίζεται υποδειγματικά με τα δύο κείμενα της παράστασης «Οι φανερωμένες» του Θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάκου, με μια Μαρία Ζορμπά που έχει τον τρόπο της να εκμαιεύει τη συγκίνηση ανεπαισθήτως. Μια λεπταίσθητη εμπειρία.

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Τέχνης Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210-3222.464