ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΟΦΗ

Κάτι αλλάζει στην Ευρώπη, ύστερα από πολλά χρόνια κυριαρχίας των συντηρητικών δυνάμεων στις Βρυξέλλες: αρχικά, ήλθε η συμμετοχή του SPD στη νέα γερμανική κυβέρνηση – και τώρα, η εκλογή του Σοσιαλδημοκράτη Μάρτιν Σουλτς για την προεδρία της Κομισιόν προβάλλει ως μία ρεαλιστική πιθανότητα, υπονομεύοντας τις συνταγές της διαρκούς λιτότητας που έχει επιβάλει η κ. Μέρκελ. 

Ταυτόχρονα, η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας, υπό τον 39χρονο κεντροαριστερό Ματέο Ρέντσι, εξήγγειλε μια σειρά οικονομικών μέτρων δημοσιονομικής χαλάρωσης, βάζοντας τέλος σε μια λιτότητα τριών χρόνων. Στόχος του είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη, ώστε να μπορέσει να εξυπηρετήσει το – τεράστιο – δημόσιο χρέος της χώρας του χωρίς να προσθέτει βάρη στην ιταλική κοινωνία. 

Βεβαίως, ουδεμία σύγκριση μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας: μιλούμε για την τρίτη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης, χωρίς Μνημόνια και τρόικα, με ισχυρότατη παραγωγική βάση και στιβαρό δημόσιο τομέα.

Ωστόσο είναι προφανές ότι αν ο κ. Ρέντσι πετύχει ανάπτυξη μέσω της ελαφράς αύξησης των ελλειμμάτων, θα στείλει ένα μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη και η πολιτική της διαρκούς λιτότητας θα κλονιστεί πανευρωπαϊκά. Μάλιστα το μήνυμα θα είναι ακόμα πιο ισχυρό αν συνδυαστεί με εκλογική νίκη του κ. Σουλτς: οι συσχετισμοί θα έχουν αλλάξει ριζικά…

Για τη χώρα μας αυτή η προοπτική έχει ιδιαιτέρως θετικό νόημα – υπό μία προϋπόθεση: τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας. Αν η Ελλάδα εμπλακεί μέσα στους επόμενους μήνες σε ένα εκλογικό γαϊτανάκι, τότε δεν θα μπορέσει να εκμεταλλευθεί τις όποιες αλλαγές στην Ευρώπη. 

Ο διαφαινόμενος κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων – ειδικά στον χώρο της Κεντροαριστεράς – προφανώς δυσκολεύει τα πράγματα: καθώς έχουμε φτάσει στο τέλος των αυτοδυναμιών και των μονοκομματικών κυβερνήσεων, η συνεννόηση και η συνεργασία πρέπει επιτέλους να μπουν στην πρώτη σελίδα των κομματικών λεξιλογίων!