«Ο Πούτιν πάσχει από ναπολεόντειο σύνδρομο»

«Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας άνθρωπος μικρός. Πάσχει από ναπολεόντειο σύνδρομο, το οποίο τον κάνει να δρα με ακραίο τρόπο. Του αρέσει να αισθάνεται ότι είναι ο πιο ισχυρός άνθρωπος στον πλανήτη. Η μοναδική φιλοδοξία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι ήταν να επιδείξει τη δύναμή του. Στην Κριμαία εφαρμόζει την ίδια λογική. Εισβάλλοντας σε αυτήν, ο Πούτιν λέει στον υπόλοιπο κόσμο πως “αν θέλω να ανακαταλάβω την Κριμαία θα το κάνω και κανένας δεν μπορεί να με σταματήσει”».

Αυτά λέει η Νίνα Χρούστσεβα, εγγονή του Νικίτα Χρουστσόβα, του ανθρώπου που το 1954 εκχώρησε την Κριμαία στη δικαιοδοσία του Κιέβου. Μιλώντας στην εφημερίδα «Le Matin Dimanche» η καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο The New School της Νέας Υόρκης επισήμανε πως ο παππούς της πήρε αυτή την απόφαση εξαιτίας των ισχυρών δεσμών του με την Ουκρανία.

ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΛΙΜΟΣ. Είχε εργαστεί για αρκετά χρόνια εκεί και ήθελε να ανταμείψει τους Ουκρανούς για το σιτάρι τους το οποίο έθρεψε εκατομμύρια Σοβιετικούς μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και να ζητήσει συγγνώμη για το Γολοντομόρ, τον Μεγάλο Λιμό της Ουκρανίας.  

Οταν ρωτήθηκε σχετικά με το πώς θα αντιδρούσε ο Νικίτα Χρουστσόφ αν βρισκόταν αντιμέτωπος με την ίδια κατάσταση, η Χρούστσεβα απάντησε διαλλακτικά. Αναγνωρίζοντας πως ο παππούς της υπήρξε επίσης αυταρχικός ηγέτης, πιστεύει ότι θα θεωρούσε φυσιολογική μια εισβολή στην Ουκρανία όπως συνέβη με την εισβολή στην Ουγγαρία το 1956. Από την άλλη, ο Χρουστσόφ πίστευε στο δικαίωμα των λαών στον αυτοκαθορισμό – ισχυρίζεται η εγγονή του – και ιδιαίτερα τα χρόνια πριν πεθάνει. Εχοντας «μετανιώσει για τη δική του εισβολή στην Ουγγαρία», όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν και στην Τσεχοσλοβακία το 1968 ο Χρουστσόφ απογοητεύτηκε διαπιστώνοντας πως τόσα χρόνια μετά η νοοτροπία των σοβιετικών ηγετών παρέμενε η ίδια. Αν σήμερα ο Χρουστσόφ ήταν ακόμη ζωντανός θα δήλωνε πως «έπειτα από εξήντα χρόνια δεν έχουμε μάθει τίποτα», ανέφερε χαρακτηριστικά η εγγονή του.

Ναύσταθμος
«Με δεδομένο ότι η συμφωνία για τη φιλοξενία του ρωσικού στόλου στην Κριμαία ισχύει έως το 2042, ο Πούτιν εισέβαλε στην περιοχή ελπίζοντας να δώσει μια πιο μόνιμη λύση»