“Το ψηφιακό δεν χρειάζεται τέχνη και μαστοριά”

Στην «αντίπερα» όχθη, ο Κώστας Γούναρης, σκηνοθέτης αλλά και µηχανικός προβολής στην οικογενειακή επιχείρηση, το σινεµά Κάπιτολ, στην οδό 3ης Σεπτεµβρίου, «δουλεύει» αποκλειστικά µε ψηφιακό προτζέκτορα. Η αίθουσα µικρή αλλά πολυτελέστατη.

Λίγο προτού ξεκινήσουμε τη φωτογράφιση μας κάνει μια δοκιμαστική προβολή του «Οδηγού διαπλοκής». Ενα-δυο κουμπιά, κάποια κλικ με το ποντίκι, και η προβολή ξεκινά. «Τι να σου πω για το ψηφιακό; Είναι τόσο βαρετό!» μου αποκρίνεται.

Τι το βαρετό έχει; ρωτάω. «Είναι όλα έτοιμα, δεν απαιτεί τη μαστοριά ούτε την τέχνη του παλιού μηχανικού. Οποιοσδήποτε μπορεί να το χειριστεί με ένα σεμινάριο δύο ημερών. Σκέψου πως παλιά έπρεπε να σε δασκαλέψουν, να πάρεις δίπλωμα, μετά να γίνεις βοηθός κάποιου παλαιότερου, να μάθεις δίπλα του έναν ολόκληρο χρόνο και αν ήσουν καλός μετά να συνεχίσεις. Τώρα οι ευκολίες είναι πολλές, ιδίως για τον μαγαζάτορα. Το κράτος όμως δεν μπορεί να ενισχύσει τους αιθουσάρχες, που είναι υποχρεωμένοι να αποκτήσουν καινούργια, πανάκριβα μηχανήματα.

Πολλά θερινά σινεμά θα κλείσουν εφέτος – θα το δεις. Δεν θα υπάρχει φιλμ. Ενας μέτριος προτζέκτορας κοστίζει 40.000 ευρώ. Και μια θερινή αίθουσα θέλει τουλάχιστον πέντε χρόνια για να κάνει απόσβεση. Σε χώρες όπως η Βουλγαρία ή η Ρουμανία μαθαίνω πως αγοράζουν μεταχειρισμένα μηχανήματα – είναι, δηλαδή, μια ολοκληρωτική κίνηση, δεν υπάρχει γυρισμός. Γιατί το κόλπο ξεκινάει από το Χόλιγουντ».

Ο Κώστας ξέρει τι λέει. Πρόσφατα η εταιρεία παραγωγής Paramount ανακοίνωσε πως «τελείωσε» με το φιλμ – στις ΗΠΑ ως τώρα υπάρχει ένα 8% των αιθουσών που δεν έχουν ακόμη αντικαταστήσει τους αναλογικούς προβολείς τους με ψηφιακούς. Τώρα δείχνουν να μην έχουν επιλογή. Και «Ο λύκος της Γουόλ Στριτ» είναι η πρώτη ταινία που διανεμήθηκε αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή, αν και το μεγαλύτερο μέρος της δείχνει γυρισμένο… σε φιλμ. Ή μήπως όχι;

«Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι πως σήμερα οι σκηνοθέτες, υποχρεωμένοι καθώς είναι να δουλεύουν με ψηφιακό, προσπαθούν να προσθέσουν “βρώμα” στην εικόνα για να την κάνουν να δείξει πιο κινηματογραφική (σ.σ.: αυτό έκανε και ο Φαίδων Παπαμιχαήλ για τις ανάγκες του “Νεμπράσκα”). Δεν θέλω να ακούγομαι “δύσκολος”, απολαμβάνω τις ευκολίες του μέσου – το ότι μπορώ να μαζεύομαι με τους φίλους μου και να βλέπω ό,τι ταινίες μπορώ να βρω είναι σίγουρα μέσα στα θετικά. Θα ήθελα πάντως να ξέρω να δουλεύω και το φιλμ, όσο κι αν δεν χρειάζεται πια. Σκέψου αυτό: η νέα γενιά δεν θα έχει δει ποτέ σινεμά παιγμένο από φιλμ. Θα ενοχλείται με τις γρατζουνιές.  Σκέψου πως ο κόσμος είχε μάθει το σινεμά με ένα συγκεκριμένο “φίλτρο”. Ολη αυτή η μαγεία θα χαθεί».

Ο Κώστας μπορεί να έχει δίκιο. Σύντομα μονάχα στις κινηματογραφικές λέσχες ή στα Ταινιοράματα του Αστυ, στην Κοραή, θα συναντάμε αυτές τις γρατζουνισμένες και ταλαιπωρημένες κόπιες, ρομαντσάροντας ενίοτε με την εικόνα των πρώτων αιθουσών που παίχτηκαν, με τους μηχανικούς προβολής να παρατηρούν, σαν τον Αλφρέντο του «Σινεμά Ο Παράδεισος», τις αντιδράσεις του κοινού, ακούγοντας πού και πού τα εξ αμάξης κάθε φορά που κάτι πήγαινε στραβά.Για κάποιους θεατές αυτή η ποίηση της οπτικής φθοράς θα συμπληρώνει πάντα την όποια κινηματογραφική εμπειρία.