Οι φίλες μου

Λένε ότι οι γυναίκες δεν κάνουν στέρεες φιλίες. Ουδέν ανακριβέστερον. Τουλάχιστον στη δική μου γενιά – της τρισκατάρατης Μεταπολίτευσης – άνθησαν πυρήνες βαθιάς γυναικείας φιλίας. Με υπόστρωμα τον φεμινισμό, που έδωσε τα όπλα στα «κορίτσια» της εποχής να γίνουν γυναίκες με τα όλα τους, οι «φίλες» έκαναν καριέρες, διασκέδασαν με την ψυχή τους, στήριξαν η μία την άλλη στα δύσκολα, ερωτεύθηκαν, έζησαν τη χαρά της μητρότητας, προσέφεραν στην κοινωνία. Με λίγα λόγια, κέρδισαν το – όχι αυτονόητο για το φύλο μας έως πριν από κάποια χρόνια – δικαίωμα σε μια ολοκληρωμένη ζωή.

Υπάρχουν πολλές γυναίκες – και πολλοί άνδρες – που θαυμάζω για τα επιτεύγματά τους ή τη στάση της ζωής τους, αλλά όταν το καλοσκέφτομαι αυτές που πραγματικά υπήρξαν ο οδηγός μου στη ζωή και εξακολουθούν να με εμπνέουν είναι οι φίλες μου. Οι στενές και οι λιγότερο στενές, γυναίκες που δεν το έβαλαν κάτω, που τα κατάφεραν χωρίς να γίνουν αρπακτικά, που δεν ζήλεψαν αλλά προσπάθησαν, που είναι ακόμη έτοιμες να προσφέρουν το κομμάτι που τους αναλογεί στο κοινωνικό σύνολο.

Είμαι σίγουρη, αν κοιτάξετε προσεκτικά γύρω σας, κάπου θα τις εντοπίσετε…