[ΓΕΥΣΗ] Φράουλες στο χρώμα του πάθους

Οι Ρωμαίοι λάτρευαν τις μικρές άγριες φράουλες με τη γλυκιά σάρκα και το δυνατό άρωμα που σήμερα σπανίζουν. Καλλιεργήθηκαν για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα από τους Γάλλους που τις έφεραν από τα δάση στους κήπους τους και σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες ποικιλίες, η καλλιέργειά τους μάλιστα είναι πολύ απλή.

Αρωματικές φράουλες απαλλαγμένες από φυτοφάρμακα μπορούν να αναπτυχθούν ακόμη και σε ένα ηλιόλουστο μπαλκόνι σε γλάστρες, ζαρντινιέρες ή κρεμαστά καλάθια. Είναι τα πρώτα ανοιξιάτικα φρούτα που ωριμάζουν και αξίζουν να υπάρχουν στο τραπέζι μας, αφού είναι γνωστές οι αντιοξειδωτικές, αντικαρκινικές, αντιφλεγμονώδεις και τονωτικές ιδιότητές τους χάρη στις φαινόλες – με κυρίαρχες τις ανθοκυανίνες που τους χαρίζουν το κόκκινο χρώμα -, τις βιταμίνες αλλά και σε ουσίες όπως η λουτεΐνη και η ζεαξανθίνη, πολύτιμες για την όραση. Η κατανάλωσή τους όμως δεν ενδείκνυται σε όσους πάσχουν από αλλεργίες και ασθένειες των εντέρων.

Εχουν μόλις 50 θερμίδες ανά 100 γρ. Τρώγονται όπως είναι, όμως εξίσου απολαυστικές είναι βουτηγμένες σε λιωμένη κουβερτούρα, λιωμένες και ανακατεμένες με σαντιγί, γιαούρτι ή παγωτό, χτυπημένες στο μούλτι με γάλα, κομμένες στα δύο ή στα τέσσερα σε ζελέ ή φρουτοσαλάτα μαζί με άλλα φρούτα, μαριναρισμένες με κονιάκ ή λικέρ και πασπαλισμένες με λίγη ζάχαρη, ακόμη και με πιπέρι και ραντισμένες με βαλσαμικό ξίδι.

Ταιριάζουν επίσης με καρύδια και τυρί ροκφόρ χτυπημένο μαζί με γιαούρτι και λίγη κρέμα γάλακτος, ενώ αναδεικνύουν σαλάτες, ακόμη και ζυμαρικά αν χρησιμοποιηθούν σωστά.