Οι άλλες ταινίες

Δίχως απαντήσεις

«Πέρα από τη λογική»: Η ιστορία αληθινή: το 2007, στο Βέλγιο, η Μιριέλ έσφαξε τα τέσσερα παιδιά της και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Το 2012, ο Γιοακίμ Λαφός αποφάσισε να διηγηθεί την ιστορία της και παρέδωσε μια ταινία που εξαρχής μας δηλώνει τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε: η Μιριέλ (την ενσαρκώνει μοναδικά η Εμιλί Ντεκέν) βρίσκεται στο νοσοκομείο, τα παιδιά είναι νεκρά. Και στο σημείο αυτό η πλοκή οδηγείται στο… ξεκίνημά της. Η γνωριμία, ο έρωτας με τον Μουνίρ (Ταχάρ Ραχίμ) από το Μαρόκο, η συγκατοίκηση του παντρεμένου ζευγαριού με τον – επί της ουσίας – θετό πατέρα του και, μετά, η πίεση. Η ασταμάτητη, απάνθρωπη πίεση. Από τον αυταρχικό σύζυγο, τον δεσποτικό «πεθερό» και μια ολόκληρη κοινωνία που σιωπηλά συναινεί. Φθάνουν αυτά για να δώσουν απαντήσεις; Γιατί, αν η ηρωίδα είναι μια σύγχρονη Μήδεια, πόσο καλοθρεμμένη είναι δραματουργικά η τραγική αναγκαιότητα που οπλίζει το χέρι της; Από σεβασμό στην ίδια και στο δράμα της, ο Λαφός κρατά αποστάσεις. Ισως περισσότερες απ’ όσο θα θέλαμε για να δικαιολογήσουμε (και να εξηγήσουμε) τον πόνο που κουβαλάμε φεύγοντας από την αίθουσα.

Βαθμοί: 6

Οργιο σουρεαλισμού

«Φως μετά το σκοτάδι»: Βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες του 2012 και γερό εγκεφαλικό στους θεατές. Με θυμάμαι να βγαίνω σχεδόν τρεκλίζοντας από το Palais du Cinema εκείνη τη χρονιά, και ας το πούμε εξαρχής: η ταινία του Κάρλος Ρεϊγάδας είναι για τους εξαιρετικά «δοκιμασμένους» σινεφίλ. Η δράση τοποθετείται κάπου στην επαρχία του Μεξικού, όπου εγκαθίστανται ο Χουάν και η νεαρή του οικογένεια – η σύμπλευσή του όμως με τον μικρόκοσμο των χωρικών που ζει τη δική του μοναξιά οδηγεί και τους δύο στο χάος. Το φιλμ μοιάζει με το ψυχοπαθολογικό παραλήρημα ενός ποιητή: η πρώτη (ονειρική) σεκάνς σε μαγεύει, η μετέπειτα είσοδος του Σατανά (ναι, σωστά διαβάσατε) στο οίκημα σε αποσβολώνει. Και κάπου εκεί αποφασίζεις να μείνεις ή να αποχωρήσεις από το ταξίδι (και την αίθουσα). Οι υποψιασμένοι δεν θα κουνηθούν ρούπι.

Βαθμοί: 6

Φάτε τους!

«300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας»: Με την πρώτη ταινία να έχει επιτελέσει τον στόχο της (να μας προειδοποιήσει δηλαδή για το κακό που έρχεται από την Ανατολή – είτε τη λένε Περσία είτε Ιράν), το νέο αυτό κεφάλαιο εκτυλίσσεται αυτή τη φορά στη θάλασσα, με τον Θεμιστοκλή (Σάλιβαν Στέιπλετον) να ενώνει όλους τους Ελληνες ενάντια στην Αρτεμισία (Εύα Γκριν), την εκδικητική αρχηγό του περσικού στρατού. Το θανατηφόρο κορμί της τελευταίας αποκαλύπτεται εντυπωσιακά (και τρισδιάστατα), ενώ η ερωτική σκηνή που μοιράζεται με τον Στέιπλετον έχει την πλάκα της. Πέραν τούτου, το θέαμα παραμένει πορνογραφικά επαναλαμβανόμενο: σφαγές ψηφιακές και ενδιαμέσως γκροτέσκα ενσταντανέ, σαν αυτό της Γκριν να φιλά παθιασμένα ένα φρεσκοκομμένο κεφάλι. Περί μαθήματος Ιστορίας, μη μας ρωτάτε: όποιος θέλει να μελετήσει, κλείνεται στις βιβλιοθήκες, δεν πάει σινεμά, είτε η ταινία είναι καλή είτε είναι για πέταμα, όπως αυτή.

Βαθμοί: 1