To καρναβάλι της μόδας

Στις Βερσαλλίες, τον καιρό του Λουδοβίκου ΙΔ’, οι πουδραρισμένες περούκες του βασιλιά Ηλιου ήταν μεταξύ άλλων ένα εντυπωσιακό θέαμα. Και εξουσίαζε όποιον το παρατηρούσε.

Στα μέσα του 18ου αιώνα η Αγγλία γνώρισε το ενδυματολογικό φαινόμενο των Μακαρόνι. Ηταν άνδρες που το υπερβολικά εξεζητημένο στυλ των ρούχων τους, η επιτήδευση του λόγου τους έδωσαν υλικό στις σατιρικές γκραβούρες της εποχής που σχολίαζαν τους προκατόχους των εκθηλυμένων δανδήδων. Εκείνων που ο Σαρλ Μποντλέρ στα μέσα του 19ου αιώνα υποστήριζε αναφέροντας πως μοναδικό τους επάγγελμα είναι η κομψότητα, ζώντας για να κοιμούνται και να ξυπνάνε μπροστά στον καθρέφτη.

Το 1853 ο Καρλ Ρόζενκραντς, στην «Αισθητική του άσχημου», έγραφε πως η αισθητική κατηγορία «άσχημο» συμπορευόταν τον 19ο αιώνα με την ιδέα και τα διαβήματα της νεωτερικότητας: άλλοτε ως καλλιτεχνική πρόθεση, άλλοτε ως αντίθεση προς το εφησυχαστικά ωραίο.

Από τότε η μόδα πάτησε πάνω σε αυτήν την ιδέα. Και οι σχεδιαστές παρουσίαζαν «εξωφρενικές» δημιουργίες κάνοντας ασκήσεις ανοικτής αντιπαράθεσης. Στα 30s η Ελσα Σκιαπαρέλι, φίλη της ομάδας των σουρεαλιστών στο Παρίσι, πειραματίστηκε κι έδωσε ρούχα από χαρτί και πλαστικό, γούνες επεξεργασμένες σε σχέδια και χρώματα, καπέλα σε σχήμα αρνίσιο παϊδάκι και αναποδογυρισμένη γόβα.

Ο Αντρέ Κουρέζ στα 60s εκτοξεύτηκε στο Διάστημα με τη λευκή συλλογή του. Στα 70s ο Ιβ Σεν Λοράν ανακάλυπτε τα χρώματα στις ενδυμασίες των κοινωνικά περιθωριοποιημένων Τσιγγάνων και τις ενσωμάτωνε στις συλλογές της υψηλής ραπτικής του. Το καλοκαίρι του 1977 εμφανίστηκε ο Ζαν Πολ Γκοτιέ αποφασισμένος να αναδείξει μέσα από τη μόδα την ομορφιά των αντιθέσεων, συνδυάζοντας το πλαστικό μπουφάν ενός ρόκερ με την τούλινη φούστα μιας μπαλαρίνας.

Τα 80s είχαν την επιθετική λάμψη των χρυσών και ασημένιων κοστουμιών της γκλαμ ροκ φάσης του Ντέιβιντ Μπάουι.

Στις αρχές του 21ου αιώνα τα ρούχα δεν συγκινούν πλέον τα κορεσμένα μάτια μας. Εκτός κι αν κάποια απόκοσμη μορφή, ένα εξωπραγματικό πλάσμα του Σύμπαντος ή το υβρίδιο ανθρώπου και μέλους του ζωικού βασιλείου, γλιστρήσει ανάμεσά μας. Η θεατρικότητα των σόου του Αλεξάντερ Μακ Κουίν και του Τζον Γκαλιάνο εγγυήθηκε το αποτέλεσμα.

1592
Το πορτρέτο της νεαρής Ελισάβετ Α’ κρύβει το θνητό σώμα και υπερτονίζει με εξωπραγματικούς όγκους το σύμβολο εξουσίας του αγγλικού θρόνου. Η μόδα της εποχής επηρεάζεται από τα λεπτά πλισέ των λευκών κολάρων της βασίλισσας

1774
}Επιδείξεις ανώτατης κομμωτικής από τους άγγλους Μακαρόνι (πάνω) και τις κυρίες της Αυλής των Βερσαλλιών (αριστερά). Τα στολισμένα κεφάλια και τα πουδραρισμένα πρόσωπα ήταν μια χαρακτηριστική ένδειξη ματαιοδοξίας της γαλλικής αριστοκρατίας στην οποία επιδόθηκε και η Μαρία Αντουανέτα

1911
Ο Εντουαρντ Στάιχεν φωτογραφίζει το παλτό σε σχήμα κιμονό του γάλλου δημιουργού Πολ Πουαρέ, με το οποίο το γυναικείο σώμα απελευθερώνεται από τα σφιχτοδεμένα ρούχα του περασμένου αιώνα

1923
Στολή εργασίας για τις μάζες δημιουργούν οι εκπρόσωποι του ρωσικού κονστρουκτιβισμού Βαρβάρα Στεπάνοβα και Λιουμπόφ Ποπόβα

1949
Λάτρης των αποκριάτικων μεταμφιέσεων και ιδιαίτερα της στολής του αρλεκίνου υπήρξε ο Κριστιάν Ντιορ

1960
Μαθήματα γεωμετρίας από τον οραματιστή Πιερ Καρντέν

1973
Ο γάλλος σχεδιαστής Αντρέ Κουρέζ με διαστημική περιβολή ετοιμάζεται για εκτόξευση στη Σελήνη

1988
Τα εσώρουχα γίνονται ρούχα όταν ο Ζαν Πολ Γκολτιέ παρουσιάζει τον περίφημο κορσέ του. Το ρούχο αυτό θα το κάνει διάσημο η Μαντόνα στην περιοδεία της «Blonde Ambition»

1996
Το πορτρέτο της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ από τον ζωγράφο του 18ου αιώνα Μπουσέ εμπνέει τη Βίβιεν Γουέστγουντ στη συλλογή της «Ζήτω η Κοκότα» με αναφορές στην αισθητική των Βερσαλλιών

2004
Ο Τζον Γκαλιάνο έκανε εναέρια πτήση πίσω στον χρόνο και πάνω από τη νεκρόπολη της Κοιλάδας των Βασιλέων στην Αίγυπτο δημιουργώντας την εμπνευσμένη συλλογή υψηλής ραπτικής για τον οίκο Christian Dior

2006
Oι Ολλανδοί Βίκτορ και Ρολφ εμπνέονται από τον σουρεαλισμό και σχεδιάζουν ένα σύνολο για υπνοβάτες

2015
Εικόνα από το μέλλον της ανδρικής μόδας του ερχόμενου χειμώνα μέσα από τη φαντασία της πασαρέλας του αμερικανού σχεδιαστή Τομ Μπράουν