[TRASH ME] Σ’ ένα γραφείο σαν αγρίμι παίζω ατέλειωτο ταξίμι

Φωτιά στα Ψυχοσάββατα, κουμπάρε μου! Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, σου λέει, μαζεύονται οι κεκοιμημένοι στο πιο δωμάτιο με θέα του ουρανού, τραβάνε τα κουρτινάκια και κοζάρουν εμάς τους αποκατιανούς. Στην καλύτερη δε περίπτωση μας οικτίρουν, στη χειρότερη, που πολύ φοβάμαι ότι είναι και η ισχύουσα, μας φτύνουν. Οχι με την καλή – τη να μην αβασκαθούμε – έννοια αλλά με την κακή, της ξεφτίλας. … Α πα πα πα πα! Τόσος συνωστισμός πάνω από το κεφάλι μου, μου προκαλεί τεράστιο άγχος! Δεν θέλω να με βλέπουν. Με χαλάει. Θα μου πεις, το να βλέπω με φτιάχνει; Δεν το συζητώ! Ούτε κατά διάνοια! Ειδικά δε αν δεν είμαι σίγουρος ότι αυτά που βλέπω τα βλέπουν κι άλλοι ή μόνον εγώ, σαν τον αγγελοκρουσμένο. Για παράδειγμα, έβλεπα το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτ των συναυλιών της Χάρης Αλεξίου (φωτογραφία) και της Τάνιας Τσανακλίδου. Τη σωματοδομή των κυριών την ξέρουμε. Δεν κρύβεται, άλλωστε. Ε, στο σποτ είναι σαν νεράιδες! Σαν ξωτικά ψηλόλινγνα! Που να τις βλέπεις και να σου φαίνεται ότι η Ούμα Θέρμαν στο «Κιλ Μπιλ», με τη φόρμα την καναρινί, βαριανασαίνει και σηκώνεται κουρνιαχτός. Αν τώρα αυτό το βλέπω μόνο εγώ κι όχι εσείς οι υπόλοιποι, τότε σίγουρα η πεθερά μου βάζει στον καφέ μου παραισθησιογόνα. Και από το παραισθησιογόνο στο ποντικοφάρμακο μια νεραϊδοσυναυλία δρόμος είναι.

Ετσι που λες, κουμπάρε μου… Τη χοντρή να την ισιώσεις, την κοντή να την ψηλώσεις… Οχι όμως να την ψηλώσεις και πάρα πολύ. Θέλουν μέτρο αυτά. Γιατί, μαζί με τον λαγονοψοΐτη μυ, ψηλώνει και ο νους. Κι όταν κοιτάς από ψηλά δεν μοιάζει μόνο η Γη με ζωγραφιά αλλά παίρνουν και άλλη διάσταση τα πράγματα. Και οι έννοιες. Και τότε ο ψηλωμένος μπορεί να περιπέσει σε ιδιοσυγκρασιακό ντελίριο που εμένα μου φέρνει (ιδιο)σύγκρυο. Δεν τον είδα εγώ τον Πέτρο Φιλιππίδη να δίνει, σε τηλεοπτική εκπομπή, ρεσιτάλ ιδιοσυγκρασιακής ερμηνείας της έννοιας σεβασμός; «Τον σεβασμό δεν τον κερδίζεις, τον απαιτείς!» ωρυόταν ο καλός πλην όμως αμετροεπής ηθοποιός. Οχι, κουμπαρούλη μου! Οταν τον σεβασμό τον απαιτείς αρχίζει και σπάει ένα αβγουλάκι που πιο κλούβιο και πιο δυσώδες δεν υπάρχει. Και είναι και αυτό το μουστάκι που παραπέμπει σε Χίτλερ και έχει αφήσει για τις ανάγκες του ρόλου του Φον Δημητράκη, που σου τον κάνει τον συνειρμό ταπετσαρία. Την επόμενη φορά λοιπόν που ο κύριος Φιλιππίδης θα θέλει να πει κάτι ανατρεπτικό, ας πει την Αλφαβήτα ανάποδα.

Εξόν από Ψυχοσάββατο, σήμερα είναι και Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης – βοήθειά μας! Οπως έλεγε λοιπόν και η Παπαρίζου όταν ήταν ακόμη τραγουδίστρια, πριν γίνει βαφή μαλλιών, εκάθησα και σκέφτηκα (γιατί όρθιος με κόβει ο καβάλος και αποσυντονίζεται η σκέψη μου) αλλά δεν κατέληξα πουθενά. Ως προς αυτό που αποκαλείται φαινόμενο Τάκης Ζαχαράτος. Από πότε η μίμηση έγινε φαινόμενο; Πόσα επεισόδια ονειρικού ρεαλισμού έχω χάσει; Και την αδελφή μου την ανεβάζαμε στο τραπέζι να κάνει τη Βουγιουκλάκη στα οικογενειακά γλέντια, δεν της στρώσαμε κόκκινο χαλί στο Παλλάς. Ποιο ακριβώς θεατρικό είδος υπηρετεί – πολύ καλά! – ο κύριος Ζαχαράτος; Διότι ούτε σταντ απ κόμεντι κάνει ούτε μίμος είναι. Αλλο η μιμική του Μαρσέλ Μαρσό, άλλο η μιμητική της μαϊμούς. Δεν λέω, μια χαρά ξεπατικώνει μούτες και φωνές, αλλά και η Πελαγία της Ρένας Βλαχοπούλου ξεπατίκωνε εξαιρετικά τις παριζιάνικες τουαλέτες. Και τελικά δεν ξέρω ποιο τάλαντο είναι μεγαλύτερο…