H ανάλυση της κρίσης από έναν καθαρόαιμο μαρξιστή θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος στο υπό έκδοση βιβλίο του υπευθύνου Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μηλιού με τίτλο «Από την κρίση στην κυβέρνηση της Αριστεράς».
Για τον Μηλιό, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όλα ανάγονται στην πάλη των τάξεων. Το ξεκαθαρίζει ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου του και το επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία στα κεφάλαια, που αποτελούν αναδημοσίευση άρθρων του στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο το διάστημα 2009-13.
Η κρίση, υποστηρίζει σε όλους τους τόνους ο συγγραφέας, δεν είναι - όπως υποστηρίζουν  κάποιες προοδευτικές προσεγγίσεις - αποτέλεσμα της επικράτησης του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού τομέα που λειτουργεί σαν «αχαλίνωτο κερδοσκοπικό καζίνο». Είναι περίπου φυσικό επακόλουθο του καπιταλισμού.
Οι Ευρωπαίοι, υποστηρίζει, βάφτισαν την κρίση δημοσιονομική, επέβαλαν τη λιτότητα και βρήκαν έτσι μια ευκαιρία να ανακατανείμουν την εξουσία και τον πλούτο προς όφελος των κυρίαρχων τάξεων.
Ο στενός συνεργάτης του Αλ. Τσίπρα δεν δηλώνει αντιευρωπαϊστής ούτε τάσσεται υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Ωστόσο, από το βιβλίο του προκύπτει ότι είναι αντίθετος περίπου σε όλα όσα έχει κάνει ώς τώρα η Ευρώπη, θεωρώντας ότι υπηρετούν την καπιταλιστική λογική. «Η πάγια νεοφιλελεύθερη στρατηγική σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει στόχο την αναδιανομή πλούτου και εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου» αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ το εγχείρημα της ευρωζώνης αποτέλεσε - κατά τη γνώμη του - επιστέγασμα αυτής της στρατηγικής. Και σε άλλο σημείο αναπτύσσει την άποψη: «Οι νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές ελίτ που έχουν την εξουσία δεν νοιάζονται για την κοινωνική συνοχή ούτε στην Ελλάδα αλλά ούτε και στις χώρες του Βορρά. Νοιάζονται μόνο για την πειθάρχηση και καταστολή των εργατικών τάξεων».
Αυτό που απασχολεί τον καθηγητή του ΕΜΠ είναι να ανατραπεί ο νεοφιλελευθερισμός και να ανοίξει ο δρόμος για την εξουσία των εργαζομένων. Μάλιστα, εκτιμά ότι ενδεχόμενη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει την αρχή ενός ντόμινο για την επικράτηση της Αριστεράς σε όλη την Ευρώπη. «Οι νεοφιλελεύθεροι το ξέρουν αυτό και γι' αυτό μας φοβούνται» αναφέρει με ισχυρή δόση αυτοπεποίθησης.  
Η ανάλυση του Μηλιού έχει ίσως ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, αλλά αφήνει αναπάντητα ερωτήματα σε όποιον αναζητά μέσα από αυτήν συγκεκριμένες προτάσεις ως προς την πολιτική που θα ακολουθήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εφόσον γίνει κάποια στιγμή, με το καλό, κυβέρνηση. Περισσότερο αφορά τον διανοούμενο που αναρωτιέται ίσως πώς θα ερμήνευε ο Μαρξ τις οικονομικές εξελίξεις και πώς θα έβλεπε ο γάλλος φιλόσοφος Λουί Αλτουσέρ το σημερινό πολιτικό σύστημα.
Σ' ένα παλιότερο άρθρο του, του 2009, μιλά για παράδειγμα για «αστικά» πολιτικά κόμματα (άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει σ' αυτά;) και υπερασπίζεται τα όσα έγιναν τον Δεκέμβρη του 2008, λέγοντας ότι ήταν κραυγή οργής ενάντια στην κτηνωδία του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού. Επίσης, έχει ενδιαφέρον ότι θεωρεί μια ενδεχόμενη επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ ως «απονομιμοποίηση» της κυβέρνησης, ενώ βλέπει και «απονομιμοποήηση» της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη.
Κάποιες γενικές κατευθύνσεις της νέας πολιτικής που ονειρεύεται ο μαρξιστής οικονομολόγος υπάρχουν φυσικά στο βιβλίο του. Μιλά, για παράδειγμα, για αναδιανομή πλούτου με βάση ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, ενώ τάσσεται και υπέρ της ρύθμισης του ιδιωτικού χρέους, δηλαδή του χρέους των νοικοκυριών προς τις τράπεζες, χωρίς να διευκρινίζει πού θα βρεθούν τα κεφάλαια για να στηρίξουν τις τράπεζες σε μια τέτοια περίπτωση.
Για το φορολογικό σύστημα ο Μηλιός προχώρησε λίγο παραπέρα, λέγοντας ότι τα μέτρα που σκοπεύει να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τα ακόλουθα:
- Κατάργηση του χαρατσιού ακινήτων.
- Μείωση συντελεστή ΦΠΑ σε βασικά είδη.
- Περιουσιολόγιο και φορολόγηση όλων των εισοδημάτων με βάση την κλίμακα.
- Αύξηση φορολογικών εσόδων από την επιχειρηματική δραστηριότητα (με ποιον τρόπο; - δεν λέει).
- Αλλαγή της σχέσης έμμεσων και άμεσων φόρων με μείωση του συντελεστή ΦΠΑ 23%, φόρους πολυτελείας και πάταξη της λαθρεμπορίας καυσίμων.
- Φορολογία μεγάλης και πολύ μεγάλης περιουσίας με προοδευτική κλίμακα.
Τα μέτρα δεν έχουν κοστολογηθεί. Αλλά μόνο από την κατάργηση του χαρατσιού των ακινήτων θα χαθούν 2,5 δισ. ευρώ περίπου. Από πού θα βρεθούν;

ΤΟ ΧΡΕΟΣ
Ποιοι να πληρώσουν τη νύφη

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας ότι το χρέος είναι κι αυτό ταξικό. Τη στηρίζει στη μείωση που έκανε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στον φορολογικό συντελεστή επί των κερδών των επιχειρήσεων (από 35% το 2004 σε 24% το 2008). Αν και η αλλαγή αυτή πράγματι αποτέλεσε ένα δωράκι στις επιχειρήσεις, χωρίς να αποδώσει το επιδιωκόμενο - όπως υποστήριζε τότε η κυβέρνηση της ΝΔ - αποτέλεσμα της αύξησης των επενδύσεων, δύσκολα μπορεί να εξηγήσει το σύνολο της αύξησης του χρέους. Η πραγματικότητα είναι ότι την ίδια περίοδο έγιναν αθρόοι διορισμοί που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τη διόγκωση του χρέους.
Ο Μηλιός μιλά φυσικά για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και δίνει κάποιες πληροφορίες για το ποιοι πρέπει να πληρώσουν τη νύφη, αφού ζητεί να διαγραφεί το τμήμα εκείνο του χρέους που διακρατούν οι τράπεζες και η ΕΚΤ (αν και σε άλλο σημείο μιλά για κούρεμα μόνο του εκτός Μνημονίου χρέους). Επίσης, παρότι ειρωνεύεται την κυβερνητική διαπραγμάτευση με την τρόικα για επιμήκυνση, προτείνει κι αυτός την ίδια λύση.
Αν και ο Μηλιός έχει ως βάση εκκίνησης μια ριζοσπαστική θεωρία, στο «διά ταύτα» δεν το τραβάει στα άκρα. Ετσι, επενδύει με επαναστατικό θεωρητικό περιτύλιγμα προτάσεις που είτε είναι ακόμη αόριστες είτε - σε κάποιες περιπτώσεις - αρκετά συμβατικές. Τι γίνεται, όμως, αν κάποιοι θελήσουν να οδηγήσουν τη θεωρία του στις λογικές της συνέπειες;
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από