«Μια σηκωμένη γροθιά δεν είναι αρκετή»

Η σηκωμένη γροθιά του έμεινε στην Ιστορία. Ηταν μια γροθιά υπέρ της προάσπισης των ατομικών δικαιωμάτων και κατά κάθε μορφής διάκρισης. Οταν το 1968 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Πόλης του Μεξικού ο αφροαμερικανός δρομέας Τόμι Σμιθ ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου για να παραλάβει το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 200 μέτρων, δεν σκεφτόταν τη διάκριση αλλά τον αγώνα για μια πιο δίκαιη Αμερική, για μια λιγότερο άδικη παγκόσμια κοινωνία. Για τους Αφροαμερικανούς κυρίως αλλά και για τους καταπιεσμένους όλου του κόσμου.

Σήμερα ο Τόμι Σμιθ είναι 70 ετών και πολλά από τα αιτήματα για τα οποία αγωνίστηκε έχουν πραγματοποιηθεί. Αλλά οι διακρίσεις εξακολουθούν να υπάρχουν και στην κοινωνία και στον χώρο του αθλητισμού. Και αν το 1968 μεταξύ των αδικημένων συγκαταλέγονταν οι Αφροαμερικανοί, σήμερα, μία ημέρα μετά την τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Σότσι, οι αδικημένοι είναι οι ομοφυλόφιλοι, όσον αφορά τουλάχιστον την αντιμετώπισή τους από την οικοδέσποινα χώρα Ρωσία. Μιλώντας τηλεφωνικά με δημοσιογράφο της ιταλικής εφημερίδας «Λα Ρεπούμπλικα», ο αμερικανός πρώην αθλητής και ακτιβιστής υπογράμμισε ότι ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν σταματά ποτέ. Ωστόσο, ο Σμιθ επισήμανε πως πλέον μια σηκωμένη γροθιά δεν είναι αρκετή.