Οι άλλες ταινίες

Ηλεκτρικά όνειρα

«Δικός της». Ο κόσμος της νέας ταινίας του Σπάικ Τζόνζι είναι μοναχικός, θλιμμένος και όχι και τόσο μακρινός. Ο ήρωάς της (τον ενσαρκώνει μοναδικά ο ταλαντούχος Χοακίν Φίνιξ) ζει γράφοντας προσωπικά γράμματα για λογαριασμό άλλων. «Παίξε μου ένα μελαγχολικό τραγούδι» λέει στο MP3 player του και, λίγες σκηνές μετά, εγκαθιστά στον υπολογιστή του ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα το οποίο υπόσχεται πως «ανταποκρίνεται στις προσωπικές ανάγκες κάθε χρήστη». Το σύστημά του μιλά με τη φωνή της Σκάρλετ Γιόχανσον. Και αυτός… το ερωτεύεται. Η ιδέα δεν είναι καινούργια: κάτι ανάλογο συνέβαινε και στη χαριτωμένη κωμωδία των 80s «Electric Dreams», όπου ένα ποτήρι σαμπάνιας… εξανθρώπιζε έναν IBM! Εδώ όμως το αστείο κρύβει πίσω του πολλά αιχμηρά αγκάθια. Γιατί μέσα απ’ αυτό ο Τζόνζι μιλά με ειλικρίνεια για το αχανές σύμπαν των διαπροσωπικών σχέσεων μέσα από την ιστορία ενός άνδρα και μιας μηχανής που υποφέρουν αναζητώντας τη βαθύτερή τους αλήθεια. Ταινία ιδιαίτερη και πικρά ρομαντική.

Βαθμοί: 8

Οι γονείς μας, εμείς

«Το δέντρο και η κούνια». Μια οικογένεια ενώνεται με αφορμή τις πασχαλινές διακοπές. Εκεί, κάτω από την πατρογονική στέγη, προκύπτουν αποκαλύψεις και συνέπειες που έχουμε ξαναδεί στο σινεμά. Αυτό όμως δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση το εύρος τη ματιάς της σκηνοθέτιδος Μαρίας Ντούζα που στηρίζει το κοινωνικό της δράμα σε διαλόγους φυσικούς, αλήθειες βιωμένες και ερμηνείες κινηματογραφικές: η Μυρτώ Αλικάκη ποτέ δεν υπήρξε καλύτερη, ενώ στ’ αλήθεια χαιρόμαστε να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη τον Ηλία Λογοθέτη – με οποιαδήποτε αφορμή.

Βαθμοί: 5

Φόρος τιμής

«Μαντέλα: Ο δρόμος για την ελευθερία». Ο βίος του Νέλσον Μαντέλα είναι η βάση γι’ αυτό το υποψήφιο για Οσκαρ φιλμ – μια υποψηφιότητα που μονάχα ως φόρο τιμής σε αυτήν τη σπουδαία προσωπικότητα μπορούμε να κατανοήσουμε. Γιατί ως ταινία απογοητεύει. Η προσέγγιση είναι επιδερμική και η αγιογραφία που στήνεται υπέρ το δέον «λουστραρισμένη» – ανήκει περισσότερο στην τηλεόραση παρά στη μεγάλη οθόνη.

Βαθμοί: 4

Μόνο θλίψη

«Η χαρά και η θλίψη του σώματος». Δίπλα στις προηγούμενες ταινίες μυθοπλασίας του σημαντικού Ανδρέα Πάντζη («Ο βιασμός της Αφροδίτης», «Η σφαγή του κόκορα», «Το τάμα»), τούτη εδώ μοιάζει με υποσημείωμα στην καλύτερη περίπτωση και με φάλτσα νότα στη χειρότερη. Γιατί η ιστορία του Ευαγόρα (τον ενσαρκώνει ξανά ο Γιώργος Χωραφάς), που βγαίνει από τη φυλακή αναζητώντας τον φίλο και πρώην συνεργάτη του, είναι τόσο άτακτη σεναριακά που οι σημειολογικές απόπειρες «ευθυγράμμισής» της πέφτουν συχνά στο κενό.

Βαθμοί: 3

Μέτριο ριμέικ

«Delivery Man». Η νέα μέτρια κωμωδία του Βινς Βον αποτελεί ριμέικ μιας πολύ καλύτερης: ο Κεν Σκοτ γύρισε στον Καναδά το «Daddy Cool» πριν από τρία χρόνια κι εδώ επαναλαμβάνει τα ίδια σχεδόν γκαγκ δίχως ίχνος δημιουργικής έμπνευσης. Ετσι και εδώ ένας ανέμελος σαραντάρης ενημερώνεται πως είναι πατέρας… 500 και πλέον παιδιών, από την εποχή που «κερνούσε» ως πιτσιρικάς τις τράπεζες σπέρματος για έξτρα χαρτζιλίκι.

Βαθμοί: 3

Κακό ριμέικ

«Ρόμποκοπ». Το άκρατα βίαιο και καυστικά σατιρικό πρωτότυπο φιλμ του Πολ Βερχόφεν περνά μέσα από τη mainstream μηχανή του κιμά και αυτό που προκύπτει είναι ένα άγευστο, άχρωμο προϊόν. Η ιδέα είναι η ίδια: στο μακρινό μέλλον, μια ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας παρουσιάζει ένα ρομπότ με πρωτογενές κατασκευαστικό υλικό το νεκρό (;) σώμα ενός αστυνομικού. Στο παλιό φιλμ αυτό ήταν η αφορμή για μια ανελέητη σάτιρα του καπιταλισμού, ζωγραφισμένη με κόμικ χρώματα. Εδώ αρχικά, επειδή το συγκεκριμένο ριμέικ απευθύνεται στην αγορά των δεκατριάχρονων, κάθε θάνατος είναι «στεγνός» και πεντακάθαρος – 30 άτομα σκοτώνονται σε μια σκηνή και ο αντίκτυπος είναι μηδενικός. Αλλά ακόμη κι αν βάλουμε αυτή τη χυδαιότητα στην άκρη, η προσπάθεια ενός συναισθηματικού background σε ό,τι αφορά τον ήρωα προκαλεί μονάχα τη θυμηδία.

Βαθμοί: 1