«Κορυφαίο του επίτευγμα η παντομίμα»

«Ο Τσάπλιν ονειρευόταν να παίξει τόσο δραματικούς όσο και κωμικούς ρόλους», επισημαίνει στο κείμενό του ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. «Οποιος χαμογελά ακούγοντας τη φιλοδοξία του Τσάπλιν απλώς δεν έχει κατανοήσει το εύρος της διανοίας του. Ενας απλός κλόουν, όσο καλός κι αν ήταν, δεν θα μπορούσε να έχει συλλάβει με τέτοια πληρότητα την τρυφερότητα. Την αδιαφιλονίκητη θέση του ως κινηματογραφικού αστέρα την οφείλει ότι μπορεί να πάλει με την ίδια ευκολία τις ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μας και να μας αναγκάσει να γελάσουμε. Σε ορισμένες από τις ταινίες του υπάρχουν στιγμές τέτοιας συναισθηματικής έντασης που σχεδόν δεν μπορεί να τις αντέξει ο θεατής. Και είναι μεγάλο επίτευγμα ένας ηθοποιός να μπορεί να κάνει το κοινό να γελά ή να κλαίει.

Το πιο μεγάλο του επίτευγμα ωστόσο είναι ότι κατάφερε να αναβιώσει μία από τις σημαντικότερες τέχνες της αρχαιότητας, της οποίας το μυστικό ήταν απολύτως και προφανώς οριστικά χαμένη, της παντομίμας.

Ο Αύγουστος, ο πρώτος ρωμαίος αυτοκράτορας, θεωρείται από ορισμένους ο εφευρέτης της. Σε αυτήν εξασκούνταν ο Νέρωνας όταν έγραφε ποιήματα για να χαλαρώσει από δραστηριότητες πιο σοβαρές όπως την εκπλήρωση των σεξουαλικών του πόθων, την πυρομανία ή την ευχαρίστηση του λάρυγγά του. Οταν επικράτησε ο χριστιανισμός, όμως, η παντομίμα εξαφανίστηκε.

Κατά σύμπτωση, ο Τσάπλιν ανακάλυψε τυχαία την τέχνη που πριν από 19 αιώνες μάγευε την επτάλοφη Ρώμη. Οταν ήταν νέος συμμετείχε σε μια ομάδα που έκανε περιοδεία στα νησιά του της Μάγχης. Οι ντόπιοι μιλούσαν, δεν καταλάβαιναν τους ηθοποιούς και τα αστεία έπεφταν στο κενό. Στην απόγνωσή του ο θίασος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει χειρονομίες. Μία παράσταση υπό τις νέες συνθήκες ήταν αρκετή για να αναδειχθεί ο Τσάπλιν ως ιδιοφυΐα στη μίμηση. Από την στιγμή εκείνη ανέπτυξε το φυσικό του χάρισμα στην έκφραση μέσω παντομίμας και ασυνείδητα προετοιμάστηκε για την ημέρα που θα γινόταν όλος ο κόσμος κοινό του. Ωστόσο, η τέχνη του άνθισε όταν εμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Είχε συνειδητοποιήσει πλέον ότι οι άνθρωποι μπορούν να συγκινηθούν πιο έντονα από μια χειρονομία από ό,τι με τη φωνή».