Ολα του γάμου δύσκολα με την προίκα της πληθωρικής νύφης από τις ΗΠΑ

Ηταν ασφαλώς καλοδεχούμενη η πρωτοχρονιάτικη φιέστα που έστησαν οι επενδυτές στο Χρηματιστήριο του Μιλάνου για να πανηγυρίσουν την είδηση της εξαγοράς από τη Fiat του μεριδίου 41,5% της Chrysler αντί 4,35 δισ. δολαρίων.

Η τιμή της μετοχής της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας εκτινάχθηκε κατά 16% υψηλότερα γεμίζοντας με ανακούφιση τον διευθύνοντα σύμβουλο του ιταλικού ομίλου Σέρτζιο Μαρκιόνε, ο οποίος πείστηκε ότι το τίμημα που εν τέλει κατέβαλε στο ασφαλιστικό ταμείο United Auto Workers για να αποκτήσει το 100% της αμερικανικής εταιρείας ήταν όντως χαμηλό – οι ειδικοί θεωρούσαν ότι θα ξεπερνούσε τα 5 δισ. δολάρια.

Τα δύσκολα, όμως, για τον Μαρκιόνε και τη Fiat τώρα αρχίζουν. Διότι απλούστατα τώρα πρέπει να εφαρμοστεί η συμφωνία εξαγοράς. Θα πρέπει η ηγετική ομάδα της Fiat να αποδείξει, δηλαδή, ότι μπορεί όντως να ενοποιήσει με επιτυχία δύο αδύναμες αυτοκινητοβιομηχανίες για να δημιουργήσει έναν παίκτη παγκόσμιας εμβέλειας στον κλάδο αυτοκινήτου.

Το σχέδιο του Μαρκιόνε είναι να ενοποιήσει την παραγωγή και τις πωλήσεις των δύο εταιρειών για να γεννηθεί ο έβδομος σε παραγωγή οχημάτων όμιλος του κλάδου παγκοσμίως. Δεν είναι όμως απλή υπόθεση να ενώσει κανείς τη Fiat και την Chrysler εις σάρκαν μίαν. Πρόκειται για δύο κατασκευαστές με εντελώς διαφορετική κουλτούρα σε ό,τι αφορά την αυτοκίνηση – και αυτό είναι λογικό αφού η μία απευθυνόταν επί δεκαετίες ολόκληρες στην ευρωπαϊκή και η άλλη στην αμερικανική αγορά αυτοκινήτου. Και ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι η ιταλική σχολή του αυτοκινήτου μαζικής παραγωγής, που εκπροσωπεί η Fiat, έχει στο επίκεντρό της τη σχεδιαστική καινοτομία, τη λειτουργικότητα και την αισθητική, ενώ η αμερικανική σχολή, που εκπροσωπεί η Chrysler, εδράζεται κατά παράδοση στην διά του μεγέθους επιβολή, σε μια αύρα… μεγαλείου που αποπνέουν τα δημιουργήματά της. Κάνοντας μια ανίερη παραλληλία θα μπορούσε κανείς να συγκρίνει τη φιλοδοξία του Μαρκιόνε να παντρέψει τις δύο εκ διαμέτρου αντίθετες σχολές αυτοκίνησης με ένα υποθετικό εγχείρημα ενοποίησης των αρχιτεκτονικών επιτελείων που κατασκεύασαν τον Παρθενώνα και τις Πυραμίδες της Γκίζας.

Πέρα από τη διαφορά φιλοσοφίας των δύο ομίλων, ο Μαρκιόνε έχει να αντιμετωπίσει και τον ανταγωνισμό. Η γερμανική Volkswagen, για παράδειγμα, που αποτελεί μια μείζονα ανταγωνίστρια της Fiat, ανακοίνωσε πρόσφατα ένα πενταετές σχέδιο επενδύσεων 84 δισ. ευρώ για τον σχεδιασμό και την κατασκευή νέων μοντέλων. Και δεν υπάρχει μόνο η Volkswagen. Υπάρχουν και οι Toyota Motor, General Motors, Ford Motor, Renault – Nissan και οι κορεατικές Hyundai Motor και Kia Motors, που δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Είναι προφανές ότι η Fiat – Chrysler δεν έχει την πολυτέλεια να περάσει την πενταετία αυτή αναζητώντας τη νέα της ταυτότητα. Μέχρι τώρα οι προσπάθειά της να πουλήσει «ευρωπαϊκά μοντέλα» στις ΗΠΑ δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Οπως δεν απέδωσαν και οι πωλήσεις αμερικανικών jeep στην Ευρώπη – τι να σου κάνει μια Ελλάδα μόνη της και σε κρίση;… Καθώς η αμερικανική οικονομία ανακάμπτει, ίσως λύση για τον ιταλό μάνατζερ να μην είναι το αρχικό του σχέδιο να πουλήσει οικονομικά 500ράκια, ούτε καν στυλάτες Alpha Romeo, στους Αμερικανούς, αλλά να κατασκευάσει στις εγκαταστάσεις του Ντιτρόιτ τη νέα εκτός δρόμου Maserati.