Ο γερμανός φίλος της Αθήνας

{ARXP}Ανθρωπος ανοικτός, επικοινωνιακός, με ιδιαίτερο χιούμορ και διάθεση αυτοσαρκασμού, συχνά εκμυστηρεύεται στους συνομιλητές του ότι δεν είναι τυπικός Γερμανός. Και πράγματι δεν είναι. Ομως, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Παιδί διπλωματών, ο Ντολτ γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1958 στο Αρλινγκτον της Βιρτζίνια και έζησε μέχρι τα εννέα του χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν στο Μαρόκο. Σπούδασε Νομικά και στη συνέχεια πέρασε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε ως διπλωματικός σύμβουλος και αναπληρωτής πρεσβευτής στο Τελ Αβίβ και την Πρετόρια πριν να βρεθεί σε υψηλές διοικητικές θέσεις στο υπουργείο Εξωτερικών στη Βόννη και το Βερολίνο. Ο ίδιος δείχνει να νιώθει εξαιρετικά άνετα με το μεσογειακό ταμπεραμέντο. Εξάλλου, όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», θεωρεί πλεονέκτημα το γεγονός ότι μεγάλωσε σε μια ξένη χώρα, καθώς αυτό τον έκανε να αναλογιστεί τη «γερμανικότητα» και να ζυγίσει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της δικής του χώρας. {ARXP}

{ARXS}ΜΕ ΑΤΟΥ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ{ARXS}. Η έλευσή του στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2012 σηματοδότησε την ολική επαναφορά της γερμανικής πρεσβείας και την επικοινωνιακή αντεπίθεση των Γερμανών σχεδόν δύο χρόνια μετά την έλευση του Μνημονίου στην Ελλάδα. Δεν αποτελεί μυστικό ότι στην πρώτη φάση του Μνημονίου ο χειρισμός πραγμάτων και προσώπων στην Ελλάδα από τη γερμανική πλευρά, όταν δεν ήταν ανύπαρκτος, ήταν τουλάχιστον ατυχής. Μεγάλο μέρος των λανθασμένων χειρισμών φαίνεται να χρεώνεται στον πρώην γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα. Στα διπλωματικά πηγαδάκια ο Ρόναλντ Βέγκενερ είχε τη φήμη κλειστού ανθρώπου, ο οποίος συχνά προκαλούσε αλγεινές εντυπώσεις μιλώντας προσβλητικά για το ελληνικό πολιτικό προσωπικό. Αλλά αυτός δεν ήταν ο λόγος αντικατάστασής του. Οσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στον άξονα Βερολίνου – Αθήνας λένε ότι ο κύβος ερρίφθη όταν ο Γκίντο Βεστερβέλε επισκέφθηκε την Αθήνα επί των ημερών της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ηταν Φεβρουάριος του 2012 και η Ελλάδα βρισκόταν στην τελική φάση των αποφάσεων για το PSI. Διπλωμάτες έλεγαν πως όταν ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών συνάντησε από κοντά τους έλληνες συνομιλητές του και απέκτησε προσωπική άποψη για τα πράγματα, αναγνώρισε τα επικοινωνιακά «φάουλ» του Βερολίνου απέναντι στην Ελλάδα, ενώ συνειδητοποίησε ότι τα τηλεγραφήματα που λάμβανε από την Αθήνα ήταν εκτός πραγματικότητας και απαίτησε την απομάκρυνση του πρεσβευτή. 
Υπό αυτό το πρίσμα, ο Ντολτ είναι ακριβώς το αντίθετο από τον προκάτοχό του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο διορισμός του σε ένα από τα σημαντικότερα πλέον πόστα της γερμανικής διπλωματίας συνδυάστηκε με στροφή στη ρητορική του Βερολίνου που μέχρι τότε κουνούσε το δάκτυλο στην Ελλάδα. Ο Ντολτ τοποθετήθηκε στην Αθήνα σε μια περίοδο που οι Γερμανοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι αν τα πράγματα αφεθούν στην τύχη τους, όπως συνέβαινε μέχρι τότε, το αντιγερμανικό αίσθημα στην Ελλάδα θα είναι μη αναστρέψιμο. Η έλευση του Ντολτ, επί των ημερών του οποίου ενισχύθηκε το προσωπικό – επικοινωνιακό και όχι μόνο – της γερμανικής πρεσβείας (αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχε ακόλουθος Τύπου), σηματοδότησε το απόλυτο άνοιγμα των Γερμανών στην ελληνική κοινωνία. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι ταυτόχρονα αποφασίστηκε η επανενεργοποίηση των γερμανικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, τα ίχνη των οποίων είχαν χαθεί κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ‘90. Την ίδια ώρα έχουν πληθύνει οι ανταλλαγές επισκέψεων, ενώ η πρεσβεία οργανώνει συχνά ταξίδια δημοσιογράφων στο Βερολίνο προκειμένου και η ελληνική πλευρά να κατανοήσει τη γερμανική άποψη. 
Ο γερμανός πρεσβευτής συνομιλεί και έχει επαφή με τους πάντες: υπουργούς, βουλευτές, επιχειρηματίες και φορείς, στους οποίους ανοίγει συχνά τις πύλες της οικίας του στο Χαλάνδρι. Από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων του έκανε γύρο συναντήσεων με διευθυντές εφημερίδων, συχνά παίρνει το πρωινό του με δημοσιογράφους σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, ενώ συνομιλεί και με δημοσκόπους για να έχει ουσιαστική άποψη για τις πολιτικές τάσεις στην Ελλάδα. Πολύ νωρίς ο Ντολτ επισκέφθηκε το Δίστομο και μίλησε με τοπικούς παράγοντες, ενώ έκανε περιοδεία σε χωριά της Κρήτης που καταστράφηκαν από τη Βέρμαχτ. «Ως πρεσβευτής δεν είναι αρμοδιότητά μου να δίνω συμβουλές, αλλά δεν μπορώ να μη μιλάω. Δεν σκοπεύω να είμαι άφωνος. Φυσικά είμαι διακριτικός, αλλά μέρος της δουλειάς είναι να ακούς, να μιλάς και να επικοινωνείς», έλεγε στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» τον Ιούνιο του 2012, προσθέτοντας ότι η πρεσβευτική οικία είναι «φτιαγμένη για επικοινωνία», εξού και σκοπεύει να την κρατήσει ανοικτή. Ο Ντολτ αισθάνεται άνετα στην Ελλάδα και το απέδειξε το περασμένο καλοκαίρι, καθώς δεν επέστρεψε στη Γερμανία αλλά προτίμησε να περάσει τις διακοπές του στα ελληνικά νησιά. 
Ο ιδιαίτερα θετικός ρόλος του αναγνωρίζεται στην αλλαγή στρατηγικής των Γερμανών απέναντι στην Ελλάδα. Αυτό επειδή φαίνεται να κατάλαβε ότι οι παραινέσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που καλούσε παραμονές των εκλογών του Μαΐου του 2012 τους Ελληνες να δείξουν υπεύθυνη στάση στην κάλπη, λειτουργούσαν αρνητικά, έδιναν την εντύπωση επέμβασης στα εσωτερικά πράγματα και εντέλει απλώς ενίσχυαν το αντιγερμανικό αίσθημα. Εξού και ο Ντολτ είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στις δηλώσεις του, ενώ έχει περάσει στο Βερολίνο τις ελληνικές θέσεις, καθώς αναγνωρίζει ότι οι αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν σε μια νύχτα και ότι η χώρα χρειάζεται χρόνο. Συχνά επαναλαμβάνει στους συνομιλητές του ότι η Γερμανία δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια, από την αρχή πήρε αποστάσεις από τις σκληρές δηλώσεις του Β. Σόιμπλε και της γερμανίδας καγκελαρίου, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η Ελλάδα θα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα στις μεταρρυθμίσεις. 

{ARXS}ΤΖΑΖ ΚΑΙ ΡΑΓΚΜΠΙ{ARXS}. Ο γερμανός διπλωμάτης αγαπά την τζαζ και το ποδόσφαιρο (είναι φανατικός της Μπάγερν), στα νιάτα του είχε υπάρξει προπονητής του ράγκμπι, ενώ έχει εκμυστηρευθεί ότι απολαμβάνει να πίνει μπίρα στα καφέ του Χαλανδρίου, καθώς και ότι συχνά παίρνει το τρόλεϊ από το Χαλάνδρι και πηγαίνει στον Πειραιά. Αν και μετά την τρομοκρατική επίθεση στην οικία ο Ντολτ δύσκολα θα κυκλοφορεί πλέον ελεύθερα, έχει χτίσει προφίλ γεφυροποιού. Η ψύχραιμη στάση λίγες ώρες μετά την επίθεση αποδεικνύει ότι είναι αποφασισμένος να επιμείνει στη βελτίωση των ελληνογερμανικών σχέσεων, ακόμη και όταν όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον του.