Η περίφημη ομιλία του στο Σμιθσόνιαν το 1980

«Το κόσμημα ενώ είναι έργο τέχνης, είναι ταυτόχρονα και αντικείμενο μόδας. Παρότι ο δημιουργός του είναι πρώτα και κύρια καλλιτέχνης, η δουλειά του έχει και μια κοινωνική λειτουργία». Είναι «μια λαϊκή, δημοκρατική τέχνη υπό την έννοια ότι ικανοποιεί τις ανάγκες ενός ευρύτερου κοινού που θέλει να έχει στην κατοχή του ένα κάποιο έργο τέχνης», υποστήριξε στη διάλεξη που έδωσε στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, τον Οκτώβριο του 1980.  

Παράλληλα, πίστευε και απέδειξε ότι «το κόσμημα πρέπει να δώσει τη σφραγίδα του σε μία εποχή. Ο ιδεώδης δημιουργός είναι εκείνος που γεννάει τέτοιες χαρακτηριστικές και αιώνιες μορφές, που όχι μόνο αντικατοπτρίζουν το πνεύμα της εποχής του, αλλά που την ξεπερνούν και διαμορφώνουν το καλλιτεχνικό αισθητήριο του κοινού και αυτό που ονομάζουμε μόδα», είπε. Και πρόσθεσε: «Δεν είναι δυνατόν να αναλύσει κανείς τις δυνάμεις που επενεργούν στην έμπνευση του χρυσοχόου. Η έμπνευση πηγάζει από μέσα σαν ιδέα σε μία θεϊκή στιγμή. Από το πρώτο νεφέλωμα της φαντασίας μετουσιώνεται σιγά σιγά για να γονιμοποιήσει το υλικό με το οποίο εργάζεται ο καλλιτέχνης. Η έμπνευση είναι το πολυτιμότερο δώρο, ευλογία Θεού».