Βραδάκι στην Πανεπιστημίου, στο θέατρο Ορφέας (πρώην Χατζηχρήστου). Ο τραγουδιστής του ελαφρού των χρόνων 1950-1960 Νάσος Πατέτσος κάθεται στο αναπαυτικό κάθισμα της πλατείας και περιμένει υπομονετικά να αρχίσει η παράσταση «Οίκος Ευγηρίας - Ευτυχισμένη Δύση», όπου πρωταγωνιστούν μεταξύ άλλων η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο Ανέστης Βλάχος, ο 90χρονος Νίκος Βανδώρος, η Καίτη Φίνου και η Μαρία Ιωαννίδου (που παρεμπιπτόντως στο έργο υποδύεται την κόρη της Φίνου).

Στο κοινό (μιλώ για την επίσημη πρεμιέρα), παραδίπλα από τον Πατέτσο, κάθονται ο Κώστας Βουτσάς, η Μάρθα Καραγιάννη, ο Δάκης και δεκάδες ονόματα του πάλαι ποτέ ελληνικού θεάματος. Ο Τέρης Χρυσός με στρας και κοστούμι ετοιμάζεται στο καμαρίνι (ναι, εμφανίζεται και ο ερμηνευτής του «Τάκα τάκα» στην εν λόγω παράσταση), ενώ με θέρμη χειροκροτούν την πρώτη σκηνή ο Φώτης Μεταξόπουλος και ο τραγουδιστής Γιάννης Πετρόπουλος.
Την ίδια ώρα, στον χάρτη της τέχνης οι Charms των μακρινών 60s δίνουν συναυλίες στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Ο Γιάννης Σπανός προ ημερών συνέπραξε με την τραγουδίστρια και συγγραφέα Γιοβάννα. Ο  Μίμης Πλέσσας εμφανίζεται με τον Τόλη Βοσκόπουλο σε εστιατόριο - πιάνο μπαρ. Η τραγουδίστρια του ελαφρού, για χρόνια σύζυγος του Ορέστη Λάσκου, Στέλλα Γκρέκα (92 ετών) επανεμφανίστηκε και τιμήθηκε πρόσφατα στο θέατρο Μπάντμιντον.
Η Πόπη Αστεριάδη του «νέου κύματος» κάνει το πρώτο της βήμα στο θέατρο. Η Γιώτα Γιάννα, τραγουδίστρια των λαϊκών πάλκων του '60, εμφανίζεται στο Χυτήριο, ενώ στον ίδιο χώρο συμπράττουν και οι Μπέσσυ Αργυράκη και Ρόμπερτ Ουίλιαμς με μια εσάνς από «Μάθημα σολφέζ».
Αν δείτε τις παραπάνω σύντομες προτάσεις - ειδήσεις, ίσως θα νομίζετε προς στιγμήν πως ξεφυλλίζετε τις καλλιτεχνικές σελίδες εφημερίδας της δεκαετίας του '60 ή του '70 ή του '80. Κι όμως, η φετινή παραγωγή στην Αθήνα (προσθέστε εδώ την αειθαλή Ζωζώ Σαπουντζάκη που παίζει στην παράσταση - μουσική ιστορία της Θεσσαλονίκης «Με μουσικές εξαίσιες… με φωνές» που ανεβαίνει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος) δεν έχει προηγούμενο και θα μπορούσε να συνοψιστεί στον τίτλο «Η επιστροφή των παλιών».
Εδώ, βέβαια, χρειάζεται μια αποσαφήνιση για να σκιαγραφηθεί δίκαια το τοπίο. Η πρώτη τάση, λοιπόν, είναι η επιστροφή στο παλιό, το ρετρό, το νοσταλγικό. Ας θυμηθούμε την επιτυχία και τα εισπρακτικά ρεκόρ της παράστασης «Θα σε πάρω να φύγουμε» που υπολογίζεται πως είδαν πάνω από 60 χιλιάδες θεατές και ήταν μια ρετροσπεκτίβα στην αθηναϊκή επιθεώρηση.
Μια τάση που πυκνώνει και αφορά εκτός από θεάματα ακόμη και τα lay out περιοδικών και μια έντονη τάση στη γραφιστική που κοιτά προς τα πίσω, σε περιοδικά τύπου «Ρομάντσο». Αυτό λοιπόν είναι το ένα και δεν θα μπορούσε παρά να το αποκωδικοποιήσει καλύτερα ο Διονύσης Σαββόπουλος σε μια συζήτησή μας: «Πάντα η επιστροφή στο παλιό, στο βελούδινο, στο κακώς εννοούμενο ελαφρό, σημαίνει πως έχει προηγηθεί πόνος για την κοινωνία».
Το δεύτερο όμως στοιχείο είναι η επιστροφή των παλιών στο σανίδι του θεάτρου ή τα σύγχρονα stages. Και εδώ βέβαια απαιτείται ένας διαχωρισμός, αφού υπάρχουν πεπειραμένοι και παλαιοί καλλιτέχνες που δεν διέκοψαν ποτέ τη ροή των εμφανίσεών τους: Παράδειγμα ο ακάματος Κώστας Βουτσάς που και φέτος εμφανίζεται στο παιδικό «Ο τρελός υπηρέτης του Λυσία» ή ο Μίμης Πλέσσας που φέτος έγραψε και το παιδικό παραμύθι «Ο βασιλιάς Ντο». Υπάρχουν όμως και εκείνες οι περιπτώσεις καλλιτεχνών που αιφνίδια διακόπτουν την τόσο μακρινή απουσία τους και επανέρχονται στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις, φέτος αθροίζονται και φτιάχνουν ένα συλλογικό déjà vu που μοιάζει με χρονομηχανή θέαματος.
Ο Ανέστης Βλάχος, για παράδειγμα, είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο άλλοτε «κακός» του ελληνικού κινηματογράφου (αν και ο ίδιος μας λέει πως δεν δέχεται τον όρο, αφού ήταν απλώς μια εκδοχή της υποκριτικής του τέχνης) παίζει φέτος στον «Οίκο Ευγηρίας - Ευτυχισμένη Δύση» στα 80 του χρόνια.
Για καιρό είχε απουσιάσει από την ηθοποιία, είχε δική του εταιρεία παραγωγής σίριαλ και ντοκιμαντέρ, ενώ είχε ασχοληθεί με τα κοινά ως αντιδήμαρχος Αθηναίων επί δημαρχίας του Δημήτρη Μπέη. Σήμερα, ο ίδιος, αμετανόητος κάτοικος της Πλατείας Βικτωρίας από το 1953, πήρε την απόφαση να παίξει ξανά θέατρο ύστερα από σχεδόν είκοσι χρόνια, αν και η επιστροφή του σηματοδοτήθηκε το 2011 στην ταινία «Δεμένη κόκκινη κλωστή» του Κώστα Χαραλάμπους. Πώς επιστρέφει όμως ένας παλιός;
«Επειδή δεν γίνεται τίποτε, τώρα στη δύση της ζωής μου είπα να παίξω αφού με ζητήσανε για την παράσταση. Με ειδοποίησε ένας συνάδελφος και δέχθηκα την πρόταση. Τι να κάνω στα γεράματα, ας παίξω είπα, βρήκα κι ένα περιβάλλον πολύ καλό», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο Ανέστης Βλάχος.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από