Πολιτικό φαινόμενο

Από τις τηλεπωλήσεις βιβλίων σε περιθωριακά κανάλια ώς την καρέκλα του υπουργού Υγείας, η απόσταση δείχνει τεράστια και για τους περισσότερους η διαδρομή μάλλον απροσπέλαστη. Για τον Αδωνη Γεωργιάδη, ωστόσο, χρειάστηκαν μόλις τρία – τέσσερα χρόνια για να κάνει το άλμα που θα μπορούσε να έχει θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Και αυτό, χωρίς να καταφύγει σε ασκήσεις ισορροπίας, αλλά μέσα από μετωπικές συγκρούσεις διαρκείας.

Βεβαίως η εκτόξευση Γεωργιάδη από τον ΛΑΟΣ έως τη ΝΔ και το κυβερνητικό σχήμα επιτεύχθηκε υποβοηθούμενη σε μεγάλο βαθμό από το σκηνικό της οικονομικής και της πολιτικής κρίσης, παρότι ο ίδιος λειτούργησε ως αντίβαρο στις αντιμνημονιακές κινήσεις.                  

Κάπως έτσι ο Γεωργιάδης βρέθηκε όχι μόνο να έχει κεντρικό ρόλο στο νέο πολιτικό σκηνικό αλλά και να αποκτά ισχυρές προσβάσεις στο ακροατήριο της ΝΔ μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Αλλοι, γεννήματα – θρέμματα του κόμματος, δεν το έχουν καταφέρει ακόμη και μπορεί να μην το καταφέρουν ποτέ. Μέσα σε έξι μήνες, μάλιστα, από τη θέση του υπουργού Υγείας κατέφερε να εξελιχθεί σε αιχμή του κυβερνητικού δόρατος, κερδίζοντας επιπλέον πόντους στο πολιτικό χρηματιστήριο.

Ως υπουργός έχει ήδη δώσει δείγμα γραφής ότι δεν επιθυμεί μεσοβέζικες λύσεις. Προτιμά μια λάθος απόφαση που θα λειτουργήσει αμέσως και μπορεί να διορθωθεί στην πορεία, από την κωλυσιεργία και την αναβλητικότητα. Και δείχνει ότι κινείται με πολιτικό αισθητήριο. Τις τελευταίες ημέρες εκλήθη να διαχειρισθεί την κόντρα της Ζέττας Μακρή με τη Μένη Μαλλιώρη. Δεν μιμήθηκε τον Πιλάτο ή τον Σολομώντα. Περιθώριο για «άδειασμα» της υφυπουργού δεν υπήρχε, απομακρύνθηκε η πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ.

Στη σύγκρουση με τους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ επιμένει παρά τη σκληρή αντίδραση των γαλάζιων συνδικαλιστών. «Για να φωνάζουν αυτοί, μάλλον ο Αδωνις κάνει σωστά τη δουλειά του», λένε ακόμη και στο Μέγαρο Μαξίμου. Τη μάχη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ για τα γενόσημα την έδωσε σχεδόν μόνος – ακόμη και στην Κουμουνδούρου αισθάνονται ότι νικήθηκαν κατά κράτος. Τα εύσημα από τον Ευάγγελο Βενιζέλο είναι συνεχή, αναβαθμίζοντας τον υπουργό Υγείας σε κεντρικό κρίκο του κυβερνητικού συνασπισμού. «Υπάρχει σε εμάς ένα στέλεχος με το σθένος του Αδωνη;», φέρεται ότι διερωτήθηκε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ.

Στον κυβερνητικό άξονα, εκείνοι που βρίσκονται απέναντι είναι οι καραμανλικοί, ίσως επειδή δεν ξεχνούν την αποδόμηση της πρωθυπουργίας Καραμανλή από τον Γεωργιάδη ή δεν αντέχουν τη δυναμική στήριξή του στον Γιάννη Στουρνάρα. Για τον 41χρονο υπουργό Υγείας, το Μνημόνιο θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει μόνοι μας. Είναι μια θέση που διατυπώνει από την προηγούμενη κυβερνητική θητεία του, ως υπουργός Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Και ήταν αυτή που τον έδιωξε από τον ΛΑΟΣ (αν και πολιτικό τέκνο του Γιώργου Καρατζαφέρη) και τον έφερε μαζί με τον Μάκη Βορίδη στη ΝΔ, όταν επισημοποιήθηκε και η μνημονιακή στροφή του Αντώνη Σαμαρά.  

Με προφίλ λαϊκού δεξιού, δημιουργεί πλέον τις δικές του βάσεις στη Β’ Αθήνας, επενδύοντας και στη μιντιακή υπερπροβολή που απολαμβάνει λόγω του συγκρουσιακού χαρακτήρα του και της συζύγου του, μαέστρου και τηλεπερσόνας, Ευγενίας Μανωλίδου. Στην εποχή της κρίσης και της τηλεδημοκρατίας, ο Αδωνις δύσκολα δεν θα βρίσκει ρόλο…