Ο κόσμος της Σοφίας

Οταν μια ακατάτακτη σκηνική οντότητα όπως η Σοφία Φιλιππίδου (φωτογραφία) αποφασίζει να πάρει την τύχη της στα χέρια της, η τύχη είναι μάλλον όλη δική μας. Ο τρόπος που σημάδεψε θεατρικά τη γνωστή νουβέλα του Μέλβιλ  «Μπάρτλεμπυ ο γραφιάς» με οδήγησε σε συμπεράσματα τα οποία σας παρακαλώ να τα τεστάρετε κι από μόνοι σας. Συμπέρασμα πρώτον: πάνω σ’ αυτήν τη γυναίκα φαίνεται πως έσκασε όλη η παράδοση των μεγάλων μας κωμικών αλλά με τη δημιουργική, τη λόγια έκφρασή τους, χωρίς τον λαϊκισμό και τον μιμητισμό άλλων περιπτώσεων, ονόματα δεν λέμε – θηριώδεις καριέρες δεν θίγουμε. Συμπέρασμα δεύτερον: πάνω στην ίδια γυναίκα συναντήθηκαν η τεχνική και η ψυχή του Τσάρλι Τσάπλιν και του Μπάστερ Κίτον, η ουσία της κωμωδίας δηλαδή που για να λειτουργήσει χρειάζεται σοκ, συντριβή και συμπόνια. Και βέβαια γελάσαμε εκείνο το βράδυ αλλά όχι με τα στιγμιαία χάχανα των αγχωμένων κεντρικών σκηνών. Υπάρχει μεγάλη διαφορά, σας λέω.