e-mail

Γαργάλα τα, γαργάλα τα

Αγαπητή Φοίβη,

Θα ήθελα να αναφερθώ στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει για το φρέσκο γάλα. Ας πούμε, όμως, πρώτα μερικά τεχνικά χαρακτηριστικά. Οταν λέμε φρέσκο γάλα εννοούμε εκείνο που παράγεται από το νωπό γάλα, με θερμική επεξεργασία-παστερίωση στους 71,7° C για 15 δευτερόλεπτα, ή με άλλο ισοδύναμο τρόπο. Είναι ευαλλοίωτο τρόφιμο και πρέπει να καταναλώνεται εντός ελαχίστων ημερών. Ο όρος φρέσκο γάλα δεν αναφέρεται στον Κώδικα Τροφίμων Ποτών, είναι εφεύρεση της γαλακτοβιομηχανίας. Δεν επιτρέπεται η προσθήκη συντηρητικών, ζάχαρης κ.λπ.

Σημειώνεται ότι παλαιότερα, ο χρόνος ανάλωσής του ήταν 3 ημέρες και έπειτα από πίεση του καρτέλ γάλακτος έγινε 5 ημέρες, όπως ισχύει σήμερα και προτείνεται να γίνει 9 ή 10 ημέρες, άρα μόνο φρέσκο γάλα δεν είναι.

Η αύξηση του χρόνου ανάλωσής του δεν βοηθάει στη διατήρηση της ποιότητας. Σε αυτό συντελεί ότι στη χώρα μας επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες, οι ενδεχόμενες κακές συνθήκες συλλογής καθώς και η μη χρήση αεροστεγών δοχείων, με αποτέλεσμα να επιφέρουν αλλοίωση των οργανοληπτικών χαρακτηριστικών του γάλακτος.

Φαίνεται ότι στόχος δεν είναι η μείωση της τιμής του – άλλωστε, είναι 35% ακριβότερο των άλλων χωρών της ευρωζώνης – αλλά η αθρόα εισαγωγή από τις γειτονικές χώρες και η μελλοντική αύξηση της τιμής του, καθώς και των λοιπών γαλακτοκομικών προϊόντων.

Με μεγάλη εκτίμηση,
Χρήστος Νούμτας

Αχ αυτό τα γάλα, αγαπητέ Χρήστο.

Σπαρακτικό όπως το θεατρικό «Γάλα» του Κατσικονούρη, τρυφερό όπως η σκηνή του θηλασμού στο πρώτο πλάνο της «Πολίτικης κουζίνας», απειλητικό όπως η έκφραση: «Θα φτύσεις το γάλα της μάνας σου». Δεν μπορώ να παρακολουθήσω με τόση ακρίβεια τον συλλογισμό σου, προφανώς θα ξέρεις κάτι που δεν ξέρω αφού είσαι τόσο σίγουρος για τον στόχο ως προς την τιμή των γαλακτοκομικών προϊόντων. Εγώ πάντως που πάω στο σουπερμάρκετ για να αγοράσω γάλα για τα παιδιά που δεν έκανα, θα ήθελα να έχω την επιλογή να αγοράσω είτε γάλα ολόφρεσκο σε πιο ακριβή τιμή είτε μακράς διαρκείας σε φτηνότερη. Την ελευθερία της επιλογής! Αυτήν θέλω εγώ…

Σημαία από νάιλον

Κύρια Φοίβη γεια σας,

Σήμερα θέλω να στιγματίσω το απαράδεκτο της προσβολής του συμβόλου του έθνους μας, της σημαίας. Προ ημερών είδα και άκουσα στα κανάλια φωνές ενός συρφετού ανθρώπων μέσα σε ένα δάσος ελληνικών σημαιών και έμπροσθεν της Βουλής να καθυβρίζουν ολόκληρη την ηγεσία της χώρας αιτούμενοι την αποφυλάκιση του αρχηγού τους κ. Μιχαλολιάκου ο οποίος εκρίθη προφυλακιστέος από τη Δικαιοσύνη. Ηταν, όπως αναφέρθηκε στα κανάλια, οπαδοί της Χρυσής Αυγής.

Δυστυχώς, αρκετές κομματικές και επαγγελματικές οργανώσεις στις συγκεντρώσεις τους, μεταξύ των άλλων θεμάτων, συντάσσουν και ορισμένα που άπτονται αυτών του κράτους και επικαλούνται τη συμπαράσταση του λαού χρησιμοποιώντας το εθνικό σύμβολο. Αυτοαποκαλούνται σταυροφόροι της πατρίδας και όλους τους άλλους τους θεωρούν προδότες. Αραγε, γνωρίζουν τι είναι η σημαία; Πιστεύω πως όχι. Εάν γνώριζαν δεν θα τη χρησιμοποιούσαν επί ματαίω. Το εθνικό σύμβολο δεν είναι για κομματικές και άλλες συγκεντρώσεις που αφορούν προσωπικές απόψεις και αιτήματα οποιουδήποτε σκοπού. Είναι απαράδεκτο εκείνο το αναίσχυντο φαινόμενο ύστερα από συγκεντρώσεις με τις διάσπαρτα πεταμένες σημαίες, που ποδοπατούνται από τους διερχόμενους. Το θέαμα γεμίζει λύπη και αποτελεί πρόκληση προς κάθε Ελληνα, βλέποντας το σύμβολο του έθνους να κείτεται σαν αντικείμενο μιας χρήσης. Είναι ιεροσυλία να χρησιμοποιείται η σημαία  από «ανώριμους» πατριώτες ως μέσο επίτευξης σκοπών. Η σημαία χρειάζεται ειδικό νόμο προστασίας της. Επιβάλλεται.

Σας χαιρετώ,
Βασίλης Λαρισαίος

Κύριε Βασίλη Λαρισαίε,

Το γράμμα σου μου έδωσε την ευκαιρία να θυμηθώ εκείνο το παλιό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου: «Σημαία, από νάιλον υψώνουμε σημαία πλαστική, o κόσμος δεν έχει τίποτε να χάσει και τίποτε να βρει». Ξέρεις τι λένε τα κουπλέ; Για άκου: «Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ώς εδώ / ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό / Ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί / και ό,τι πούμε το παίρνει η βουή / Τα ρούχα μου νομίσατε πως ήτανε χρυσά / με παίξατε στα ζάρια και χάσατε ξανά / Ερχεστε καταπάνω μου μιλώντας σαν τρελοί / τ’ αυτιά μου κλείνω κι αφήνω μια πορδή». Περιγράφει με τα καλύτερα λόγια, νομίζω, την ουτοπία των συμβόλων όταν ξεπέφτουν και γίνονται απλώς συμβολισμοί. Ανεξάρτητα με το κατά πόσον συμφωνώ με την ιερότητα (βαριά λέξη!) του συγκεκριμένου συμβόλου και με ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η ιερότητα ισχύει για όλους. Οταν λοιπόν με τόση ευκολία καίγαμε στα νιάτα μας τις σημαίες των «κακών λαών», ένα είναι σίγουρο! Πως όταν θα έχουν «καεί» τα μυαλά  μας, θα κάψουμε συμβολικά, με τον τρόπο που τη χρησιμοποιούμε, και τη δική μας σημαία.