Ο μαέστρος κερνούσε σοκολάτες!

Μια ορχήστρα που ο διευθυντής της Ράσελ ΜακΓκρέγκορ διευθύνει όχι με μπαγκέτα αλλά με το βιολί του – ένα Κάρλο Τζουζέπε Τεστόρε του 1967. Μοιράζει δώρα σε όσους εκ των θεατών έχουν γενέθλια και σκορπίζει από σκηνής σοκολατάκια Μότσαρτ σε μικρούς – που ήταν πολλοί – και μεγάλους. Ενα ρεπερτόριο γεμάτο βαλς και πόλκες που έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιον αυτοκρατορικό χορό στη Βιέννη.

Και ένα κοινό που έμοιαζε να διψάει για να νιώσει Χριστούγεννα. Και αφού δεν κατάφερε να βρει ένα εισιτήριο για την πιο διάσημη πρωτοχρονιάτικη συναυλία του κόσμου, επέλεξε να γεμίσει ασφυκτικά την αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών για να ακούσει την  Ορχήστρα Δωματίου Γιόχαν Στράους Ανσάμπλ, καλεσμένη του Συλλόγου Φίλων της Μουσικής.

Στη στολισμένη στο κλίμα των ημερών σκηνή – με αναρίθμητα κατακόκκινα αλεξανδρινά – η διεθνούς φήμης ορχήστρα, που έχει ταξιδέψει έως την Αυστραλία και την Ιαπωνία, ξεσήκωνε το κοινό με τις «Φωνές της άνοιξης» του Γιόχαν Στράους υιού, το «Αυτοκρατορικό βαλς», το «Τριτς-τρατς» και τον «Γαλάζιο Δούναβη» – αν και ουδείς τολμηρός χόρεψε βαλς, παρά τις προσκλήσεις του αρχιμουσικού. Πολλοί ήταν εκείνοι όμως που ένωσαν, διστακτικά στην αρχή, τη φωνή τους με τη μελωδία του «Ω, έλατο», και πιο γενναία αργότερα, όταν ο περφόρμερ-διευθυντής ορχήστρας προανήγγειλε με χιούμορ «ένα όχι τόσο γνωστό κομμάτι» για να δώσει το έναυσμα να παίξουν οι μουσικοί του τα ελληνικά χριστουγεννιάτικα κάλαντα.

Και αν τα δύο από τα τρία ανκόρ κέρδισαν το αυθόρμητο χειροκρότημα, έμοιαζε με απωθημένο όλων η στιγμή που η ορχήστρα ερμήνευσε το «Ραντσέτσκι Μαρς». Ορθιοι οι θεατές ακολουθούσαν τον ρυθμό με τον οποίο αποχαιρέτησε την Αθήνα η ορχήστρα.