Ηταν χαλαρό το δέσιμο

Η όλη ιστορία με τον Λουτσιάνο Φιγκερόα είναι εξόχως διδακτική για το πώς σκέφτονται οι ποδοσφαιριστές στις ημέρες μας. Ο τρόπος που λειτουργούν δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία: τα περί δεσίματος με την (εκάστοτε) ομάδα προφανώς και είναι κουβέντες για τα αυτιά μικρών παιδιών. Ή, αν προτιμάτε, λόγια που στοχεύουν να χαϊδέψουν τα αυτιά των οπαδών.

Τι έκανε ο συμπαθής αργεντινός επιθετικός; Ηρθε τον περασμένο χειμώνα, έβαλε γκολ κατά του Ολυμπιακού, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στο πράσινο στρατόπεδο, έφυγε και ήρθε ξανά, προτού αποχωρήσει τρέχοντας μόλις βρήκε μια πρόταση που τον ικανοποιεί. Το δέσιμο με την ομάδα και τον κόσμο πήγε περίπατο. Ο Φιγκερόα απαίτησε να φύγει, δεν σήκωνε κουβέντα, και υπό αυτή την έννοια καλά έκανε ο Παναθηναϊκός που τον πούλησε και έβγαλε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε δύσκολες ημέρες. Εστω και αν κάποτε δεν θα παραχωρούσε παίκτη, έστω κι αν κάποτε δεν θα πανηγύριζαν όλοι για το τόσο επικερδές ντιλ. Σύμφωνοι, ας σταματήσει εδώ η προσπάθεια, καταλάβαμε πόσο ανάγκη είχε ο ΠΑΟ τα χρήματα…

Ξανά στην περίπτωση του Φιγκερόα: παίκτης με θητεία λίγων μηνών σε μια ομάδα θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να «γίνει ένα» με τον σύλλογο. Ασφαλώς κάποιοι θα αγαπήσουν την ομάδα ή τις βολικές καταστάσεις. Αλλά ο κανόνας υπαγορεύει μια συνεργασία με βάση το συμφέρον, μια επιδερμική σχέση που μπορεί να τιναχτεί στον αέρα στην κάθε ευκαιρία. Οι παίκτες αλλάζουν φανέλες και οι ομάδες πρωταγωνιστές. Οπως ο κάθε σοβαρός θίασος, με στόχο να προσελκύσει νέο κοινό.

Συναισθήματα υπάρχουν όλο και λιγότερα στον επαγγελματικό αθλητισμό. Κυρίως από τους ποδοσφαιριστές που ενδιαφέρονται για το μέλλον και την εξασφάλισή τους. Ολα τα άλλα μικρή σημασία έχουν. Οταν μπαίνουν στη μέση τα χρήματα και η καλύτερη προοπτική οι όρκοι αγάπης σβήνονται πολύ γρήγορα και δίχως δεύτερη  σκέψη.