Ο έλληνας κόουτς του τουρκικού μπάσκετ

Οι γονείς του ήθελαν να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση με εξαγωγές σπαραγγιών. Ο ίδιος έφθασε μέχρι το Ζάγκρεμπ για σπουδές με ειδίκευση στο μπάσκετ. Συνεργάτης του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς επί 13 χρόνια, την περασμένη Κυριακή κατόρθωσε να τον νικήσει στον αγώνα της ομάδας του, της τουρκικής πρωτοπόρου Μπάνβιτ, εναντίον της Φενέρμπαχτσε

Στα Τρίκαλα Ημαθίας είχε την ευκαιρία να διαχειρισθεί μια δυναμική καλλιέργεια. Τα έσοδα από τα σπαράγγια που «μεγάλωνε» και πωλούσε, με προορισμό κυρίως τη Γερμανία, ο κυρ Στέργιος πλήρωσαν τις σπουδές του, οι οποίες δεν ήταν πάνω στο αντικείμενο, όπως επιθυμούσε η οικογένεια αποβλέποντας σε μια ασφαλή επένδυση.

Οι σπουδές είχαν τελικά ειδικότητα το μπάσκετ στο Ζάγκρεμπ της ενωμένης, τότε, Γιουγκοσλαβίας. Κυνηγώντας το όνειρό του έκανε βήματα τολμηρά, με κάποια εξ αυτών να του προκαλούν φόβο, όπως παραδέχεται σήμερα στα 43 του. Ισως για αυτό τα προηγούμενα χρόνια δεν τολμούσε να αποδεχθεί τις προτάσεις που είχε και το έπραξε φέτος καθώς ένιωσε τον κίνδυνο να μείνει για δεύτερη χρονιά εκτός δράσης. Ξενιτεύθηκε στην Τουρκία αποδεχόμενος την πρόταση της Μπάνβιτ, την οποία ύστερα από επτά αγώνες έχει πρώτη και μόνη αήττητη στην κορυφή της βαθμολογίας.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΙΑΣ… ΧΑΙΤΗΣ. Την περασμένη Κυριακή μάλιστα κατόρθωσε να νικήσει τον πνευματικό πατέρα και κουμπάρο του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Η μοίρα, σε ένα από τα ωραία παιχνίδια που παίζει στον αθλητισμό, ήθελε ύστερα από 13 χρόνια απολύτως επιτυχημένης συνεργασίας στον Παναθηναϊκό και μια σεζόν ανάπαυσης να τους φέρει αντιπάλους. Για να φθάσει στον Πάνορμο, όπως ήταν η ελληνική ονομασία της Μπαντίρμα, προηγήθηκε μια διαδρομή με αφετηρία το μακρινό 1985 και μια ιδιοτροπία ενός προπονητή ποδοσφαίρου. Δεν ήθελε στον Μέγα Αλέξανδρο Τρικάλων παίκτες με μακριά μαλλιά και ο 15χρονος Δημήτρης αρνούνταν να αποχωρισθεί τη μοδάτη χαίτη.

Η επιμονή του προπονητή τον οδήγησε στο μπάσκετ, κάτι που μνημόνευσε δίκην αστείου όταν η ομάδα τον βράβευσε για τις επιτυχίες του. Αναζήτησε την τύχη του στον Αλκέτα Αλεξάνδρειας, όπου άρχισε να παίζει μπάσκετ λίγους μήνες πριν από την εκτόξευση του αθλήματος με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ στην Αθήνα. Εναν χρόνο αργότερα έπεισε τους γονείς του να μην τον στείλουν για σπουδές στη Γεωπονική αλλά στη Γυμναστική Ακαδημία και αναχώρησε το 1988 για το Ζάγκρεμπ.

Τις πρώτες χρονιές επέστρεφε συχνά στην πόλη του, αφού δεν δίσταζε να ταξιδεύει οδικώς τα βράδια της Παρασκευής για να αγωνιστεί τα Σάββατα με τον Ερμή Τρικάλων. Την τελευταία όμως χρονιά οι επισκέψεις στην πατρίδα σταμάτησαν. Ο εμφύλιος που ξέσπασε στη Γιουγκοσλαβία δεν επέτρεπε μετακινήσεις στην ενδοχώρα. Επέστρεψε στη σχολή τον Σεπτέμβριο του 1991, μολονότι οι φόβοι των γονιών του ήταν μεγάλοι και έκτοτε διέκοψε το μπάσκετ.

Ως φοιτητής του Πανεπιστημίου είχε τη δυνατότητα να παρακολουθεί προπονήσεις της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας. Γνωρίστηκε έτσι με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, ο οποίος εκτίμησε δεόντως τον νεαρό Ελληνα που του πρόσφερε λεπτομερέστατο scouting report της Τσιμπόνα, την οποία θα αντιμετώπιζε με τον ΠΑΟΚ. Η επαφή με τον σέρβο προπονητή έκτοτε διατηρήθηκε «ζωντανή» και σύντομα γνώρισε δύο κουμπάρους τού Ντούντα. Τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς τον οποίο συνάντησε σε τουρνουά μπάσκετ το 1992 στο Αμστερνταμ και τον διοικητικό παράγοντα του ΠΑΟΚ Τάκη Πανελούδη.

Αφορμή της γνωριμίας του με τον μετέπειτα προπονητή του Παναθηναϊκού στάθηκε ένας φάκελος που ο Ιβκοβιτς του είχε ζητήσει να του μεταφέρει, ενώ ο Πανελούδης τού πρότεινε να γίνει συνεργάτης του Ντούντα στον ΠΑΟΚ. Τελικά δεν έμελλε να θητεύσει δίπλα στον Ιβκοβιτς αφού όταν κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη για τον ΠΑΟΚ, προπονητής είχε αναλάβει ο Αλεξανδρής. Συνεργάστηκε με τον Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου που αργότερα τον πήρε βοηθό στον Πανιώνιο, όμως ήδη είχε πάρει το βάπτισμα του πυρός ως πρώτος προπονητής στον αγώνα του ΠΑΟΚ με την Ντιναμό Μόσχας το 1995. Παρότι ο ΠΑΟΚ είχε πολύ καλή παρουσία στα πλέι-οφ, οι εσωτερικές έριδες δεν τον διατήρησαν στη θέση του προπονητή. Συνέχισε ως βοηθός του Κιουμουρτζόγλου στον Πανιώνιο, όπως ήταν στην ΚΚ Ζάγκρεμπ όπου άρχισε την προπονητική (τη διετία 1990-92 είχε αναλάβει το τμήμα εφήβων και την τριετία 1992-95 είχε προβιβασθεί στην ανδρική ομάδα), ενώ προτού αναλάβει τον ίδιο ρόλο στον Παναθηναϊκό είχε αναλάβει τον Φίλιππο Θεσσαλονίκης και τη ΜΕΝΤ.

Εργασιομανής και πάντα διψασμένος για συλλογή εμπειριών, το καλοκαίρι του 1999 ζήτησε από τον Ομπράντοβιτς να παρακολουθεί τις προπονήσεις της Εθνικής Σερβίας, η οποία λόγω της κατάστασης στη Γιουγκοσλαβία είχε ξενιτευθεί στο Ιβανώφειο. Εχοντας συστατική επιστολή από τον Ιβκοβιτς, ο Ζοτς τον ενημέρωσε πως υπήρχε σοβαρό ενδεχόμενο να εργασθεί στην Ελλάδα και ότι ήταν η πρώτη επιλογή του. Στο μυαλό του ο Ομπράντοβιτς είχε τον Αρη, από τον οποίο είχε δεχθεί κρούση, όμως ώσπου να αποφασίσει η ομάδα της Θεσσαλονίκης να του καταθέσει πρόταση εμφανίσθηκε ο Παύλος Γιαννακόπουλος και του πρόσφερε συμβόλαιο στον Παναθηναϊκό.

Δίπλα στον Ομπράντοβιτς έμαθε πολλά. Διδάχθηκε από τον Μίλαν Μίνιτς, τον Ζέλικο Λούκαϊτς, εμπνεύσθηκε από τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, όμως στα 13 χρόνια συνεργασίας με τον Ομπράντοβιτς οι γνώσεις του και οι εμπειρίες έφθασαν σε άλλο επίπεδο. Τον Ιούνιο, μπροστά στο ενδεχόμενο να μείνει για δεύτερη σερί σεζόν εκτός δουλειάς, αποφάσισε πως έφθασε η ώρα να τις αξιοποιήσει αναλαμβάνοντας την Μπάνβιτ που του έκανε δελεαστική προσφορά.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥ. Πιθανότατα εκείνα τα βράδια ήταν η δεύτερη φορά που δεν έκλεισε μάτι. Η πρώτη ήταν τις ημέρες του εμφυλίου στο Ζάγκρεμπ, όταν είχε τολμήσει να πάει με το αυτοκίνητό του τον επιστήθιο φίλο του Ιγκορ Γιούκιτς στο χωριό του για να ψηφίσει στις εκλογές. Ενα ποτάμι χώριζε το χωριό στη μέση. Στο Σλάβονσκι Μπροτ και το Μπόσνασκι Μπροτ. Ταυτόχρονα όμως χώριζε τους Κροάτες από τους Σερβοβόσνιους. Την ώρα του μεσημεριανού οι σειρήνες του πολέμου που ηχούσαν θορύβησαν τον Ιτούδη και την οικογένειά του που για λόγους ασφαλείας αρχικά κατέφυγε στο υπόγειο του σπιτιού και στη συνέχεια στο εξοχικό που διατηρούσε στο βουνό. Δεν έκλεισε μάτι και μόλις ξημέρωσε πήρε τον φίλο του και πέρασαν ξανά τα επτά εγκαταλειμμένα χωριά για να επιστρέψουν στο Ζάγκρεμπ.

Σήμερα δεν βλέπει πια τα πράγματα με τη ματιά του έφηβου υιού της Αλεξάνδρας και του Στέργιου, αλλά με τη ματιά του πατέρα της Αλεξάνδρας και του συζύγου της Μαρίας. Αλλες ευθύνες, άλλη θέση. Ομως και επαγγελματικά, έχοντας βεβαίως την ευκαιρία να δουλεύει σε άριστες συνθήκες στον Παναθηναϊκό, δεν τολμούσε να κάνει το βήμα παραπάνω. Το έκανε το καλοκαίρι και από τα ώς τώρα αποτελέσματα της Μπάνβιτ ήταν μια απόφαση που χρωστούσε στον εαυτό του…