Ενας έρωτας σαράντα χρόνων

Πώς θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι μια αγάπη μπορεί να είναι τόσο δυνατή, ακόμα και ύστερα από σαράντα χρόνια; Αυτό επιβεβαιώνει η ιστορία της Ελένης και του Αλκιβιάδη, οι οποίοι γνωρίστηκαν στην Αθήνα όταν η Ελένη ήταν ήδη παντρεμένη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Εκείνη ήταν τότε 23 ετών, λόγω γάμου είχε μετακομίσει στην Αθήνα από τον τόπο καταγωγής της, τη Ρόδο, και περίμενε το πρώτο της παιδί. Στην πολυκατοικία όπου έμεναν είχε γνωρίσει μια κυρία, η οποία διατηρούσε κατάστημα ακριβώς δίπλα. Η Ελένη περνούσε αρκετές ώρες μαζί της, καθώς ο σύζυγός της έλειπε σε επαγγελματικά ταξίδια και έμενε πολύ χρόνο μόνη της. Η κυρία είχε τρεις γιους στην ηλικία της και έτσι έβλεπε τη νέα κοπέλα σαν κόρη της. Τρία χρόνια αργότερα η Ελένη χώρισε. Η γειτόνισσα της συμπαραστάθηκε σαν να ήταν μητέρα της. Ωστόσο, ο Αλκιβιάδης, ένας από τους γιους της, έτρεφε κρυφές ελπίδες για τη μικροπαντρεμένη (και πλέον μικροχωρισμένη), τις οποίες όμως ποτέ δεν της αποκάλυψε – ούτε καν όταν η Ελένη χώρισε. Οταν συναντιόντουσαν της έλεγε απλά μια καλημέρα, ενώ ήδη την είχε ερωτευτεί.

Η Ελένη επέστρεψε στη Ρόδο και άρχισε να εργάζεται ως ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο. Επειτα από λίγους μήνες ο Αλκιβιάδης έκανε πέρα τις αναστολές του και της τηλεφώνησε. Ετσι απλά ξεκίνησαν μια σχέση πρώτα μέσω τηλεφώνου, που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε σχέση ζωής και κράτησε περίπου δέκα χρόνια. Η Ελένη ερχόταν στην Αθήνα με το παιδί της Χριστούγεννα, Πάσχα ή όταν έκλειναν τα σχολεία και εκείνος πήγαινε στη Ρόδο κάθε καλοκαίρι, στην άδειά του.

Μέχρι που εξαιτίας μιας παρεξήγησης η Ελένη πήρε την απόφαση να χωρίσουν. Από εγωισμό δεν έκανε καμία προσπάθεια επανασύνδεσης, παρ’ όλο που ο Αλκιβιάδης επέμενε πως ήταν λάθος της. Ωστόσο, δεν σταμάτησε να έχει επαφές με τη μητέρα του. Από την άλλη, εκείνος γνώρισε κάποια στιγμή μια άλλη γυναίκα και έμεινε μαζί της.

 Από τότε πέρασαν είκοσι έξι ολόκληρα χρόνια. Μέχρι που τον Δεκέμβριο του 2011, ένα μεσημέρι στη Ρόδο, καθώς η Ελένη έτρωγε στο σπίτι της με την κόρη της, τον γαμπρό της και τον εγγονό της, χτύπησε το τηλέφωνο. Ενας άνδρας της είπε: «Κυρία Μαγκλή, σας τηλεφωνώ από την τράπεζα σχετικά με το δάνειο που έχετε ζητήσει. Εχει εγκριθεί». Εκείνη απάντησε ότι κάποιο λάθος έχει γίνει και ότι δεν είχε ζητήσει κανένα δάνειο. Εκείνος επέμενε μέχρι που τελικά άλλαξε τη φωνή του και της αποκάλυψε ότι ήταν ο Αλκιβιάδης.

Οταν πέρασε η πρώτη έκπληξη, της εξήγησε ότι δεν ήξερε πώς αλλιώς να την πλησιάσει, γιατί φοβόταν μήπως του κλείσει το τηλέφωνο. Της είπε ότι έχασαν τόσα χρόνια και ότι θα ήθελε τώρα πια να βρει μια δουλειά στη Ρόδο και να μείνουν μαζί. Η Ελένη δεν ήταν έτοιμη να του υποσχεθεί κάτι σίγουρο, ωστόσο του είπε ότι θα μπορούσε να τον φιλοξενήσει για λίγο καιρό στο σπίτι της. Τον Μάρτιο του 2012 ο Αλκιβιάδης πήγε στη Ρόδο και από το πρώτο βράδυ προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη. Το επόμενο πρωί της έκανε και πάλι την πρόταση, εκείνη όμως αρνήθηκε ξανά. Η αντίστασή της δεν κράτησε όμως πάνω από μία εβδομάδα. Ζύγισε τα υπέρ και τα κατά και κατέληξε στο ότι ο Αλκιβιάδης ήταν ο άνδρας της ζωής της.

Ολα αυτά τα χρόνια που είχαν χωρίσει, ο Αλκιβιάδης δεν είχε βγάλει από το λαιμό του μια πλάκα χρυσού με τον Χριστό που η Ελένη του είχε κάνει δώρο. Το αποδείκνυαν και οι φωτογραφίες που της έδειξε. Οταν η κόρη της τον ρώτησε γιατί τη φορούσε τόσα χρόνια και εκείνος απάντησε ότι απλά  δεν μπορούσε να τη βγάλει, εκείνη του είπε: «Αυτό σημαίνει πως ούτε τη μαμά μου τη έβγαλες ποτέ από μέσα σου».

Ο Αλκιβιάδης είναι σήμερα 62 ετών και η Ελένη 63 ετών. Εχουν πολλά κοινά στοιχεία και συμφωνούν σε πολλά θέματα. Η κόρη της Ελένης, πάντως, ήταν εκείνη που τους παρότρυνε να παντρευτούν. Ετσι, ένα βράδυ που συζητούσαν χαλαρά αποφάσισαν να γίνει το μυστήριο στον Αγιο Παντελεήμονα, στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. Μόλις άρχισαν τις ετοιμασίες, η Ελένη ρώτησε τον Αλκιβιάδη αν είναι σίγουρος ότι θέλει να παντρευτούν. Εκείνος της απάντησε ότι «φυσικά και είμαι, ούτε πιέζομαι ούτε αναγκάζομαι».

Στον γάμο είχαν τρεις κουμπάρες. Δύο από αυτές είναι φίλες της Ελένης  τριάντα χρόνια. Η τρίτη ήταν η κόρη της καλύτερής της φίλης, με την οποία γνωρίζονται από τότε που ήταν 15 ετών. Στα Δωδεκάνησα έχουν το έθιμο να μαζεύονται κουμπάρες και φίλες, να ντύνουν τη νύφη και να λένε τραγούδια του γάμου. Ακολούθησαν όλα όσα προστάζει η ροδίτικη παράδοση, ακόμα και τα γλυκά του γάμου, τα λεγόμενα μοσχοπούγκια.

Το αυτοκίνητο που την πήγε στην εκκλησία ήταν στολισμένο λιτά, με όμορφα λουλούδια. Το αστείο ήταν ότι πέρα από τα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν εκείνο της νύφης, τα οποία κατά την παράδοση κορνάρουν συνεχώς, ακόμα και όσα αυτοκίνητα έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα ανταπέδιδαν τα κορναρίσματα και φώναζαν «Να ζήσετε. Η ώρα η καλή». Ηταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Στην εκκλησία την παρέδωσε ο εγγονός της, ο οποίος είπε στον γαμπρό: «Να την προσέχεις και να την αγαπάς». Οταν το ζευγάρι μπήκε στον χώρο δεξίωσης, οι καλεσμένοι χτυπούσαν τα κουτάλια ως ένδειξη καλωσορίσματος. Διασκέδασαν, χόρεψαν υπό τους ήχους ζωντανής ορχήστρας, ενώ μια φίλη τους, που έχει πολύ ωραία φωνή, τους αφιέρωσε κάποια τραγούδια. Φωτογράφος τους ήταν η Μαγδαληνή Κούρτη. Την επόμενη ημέρα όλοι τούς τηλεφωνούσαν για να τους πουν ότι ήταν ένας γάμος ρομαντικός, με συγκίνηση και συναίσθημα.       n