Τζάκια και θέρμανση

Με την έλευση του χειμώνα και την ακρίβεια του πετρελαίου γίνεται εξαιρετικά επίκαιρο το θέμα των τζακιών στις πόλεις. Τα τζάκια, και ιδίως τα συμβατικά, δεν αποτελούν για τη σύγχρονη κατοικία ούτε οικονομική, ούτε πρακτική, ούτε ποιοτική, ούτε οικολογική, αλλά ούτε και κοινωνικά παραδεκτή  μέθοδο θέρμανσης.

Δεν είναι οικονομική γιατί αν ληφθεί υπόψη η θερμογόνος δύναμη του ξύλου (λιγότερη από το μισό αυτής του πετρελαίου), η απόδοση του τζακιού (για τα συνήθη τζάκια μικρότερη του 15% σε σύγκριση με το 80% και πλέον των λεβήτων πετρελαίου) και η πραγματική τιμή του ξύλου, η θερμότητα που αποδίδουν στον χώρο τα τζάκια είναι πιο ακριβή ακόμα και από αυτή του πετρελαίου. Για τις σόμπες και τα ενεργειακά τζάκια πάντως η θερμότητα αυτή είναι αρκετά φθηνότερη.

Δεν είναι πρακτική γιατί πρέπει κανείς να ασχολείται συνεχώς με αυτά. Δεν είναι ποιοτική γιατί ο χώρος θερμαίνεται ανομοιόμορφα, και, με τις δημιουργούμενες διαφορές θερμοκρασίας, η μετακίνηση από τον έναν χώρο του σπιτιού στον άλλο εκτός από το δυσάρεστο συναίσθημα που δημιουργεί είναι επιβλαβής για την υγεία, ιδίως των ευπαθών ομάδων (παιδιών, ηλικιωμένων, πασχόντων κ.λπ.).

Δεν είναι οικολογική γιατί μολύνει την ατμόσφαιρα πολύ περισσότερο από τις άλλες πηγές θερμότητας και επιπλέον δημιουργεί κίνητρο για παράνομη υλοτομία αλλά και πρόκληση εμπρησμών στα δάση.

Τέλος, και κυριότερο κατά τη γνώμη μου, δεν είναι κοινωνικά παραδεκτή γιατί επηρεάζει τη ζωή των πολιτών που κατοικούν δίπλα σε κάποιον που χρησιμοποιεί τζάκι και αναγκάζονται να εισπνέουν τα καυσαέρια του τζακιού του, ιδίως αν η καμινάδα του ευρίσκεται στο ίδιο ή σε χαμηλότερο ύψος από την κατοικία διπλανών πολιτών, ή αν κάποιος από αυτούς έχει αναπνευστικά προβλήματα.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους πρέπει να απαγορευτεί απολύτως η χρήση των τζακιών στις πόλεις. Με παρόμοια λογική άλλωστε έχει απαγορευτεί και το κάπνισμα στους κλειστούς δημόσιους χώρους. Με την ίδια λογική έχει απαγορευτεί προ πολλού και η χρήση τζακιών σε πόλεις του εξωτερικού (π.χ. Λονδίνο).