Επιστολές

Ενιαία τιμή βιβλίου

Αθανάσιος Ναβάρος

ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ

Ακουσα τον πρόεδρο του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) κ. Ανχελ Γκουρία, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, να κάνει ορθές συστάσεις για το λιανεμπόριο στη χώρα μας.

Εκτός των άλλων ο κ. Γκουρία ζήτησε και την κατάργηση του απαράδεκτου νόμου «Περί ενιαίας τιμής βιβλίου» τον οποίο εισηγήθηκε το υπουργείο Πολιτισμού επί υπουργίας κ. Ευαγγέλου Βενιζέλου.

Σύμφωνα με τον νόμο αυτό απαγορεύεται έκπτωση πάνω από 10% για κάθε νέο βιβλίο που εκδίδεται. Η απαγόρευση ισχύει για μια διετία από την κυκλοφορία του βιβλίου. Η παράβαση του νόμου συνεπάγεται μεγάλα πρόστιμα για τους εκδότες και τους βιβλιοπώλες.

Σημειώνω ότι σε καμιά χώρα της Ευρώπης δεν υπάρχει παρόμοιος νόμος. Ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ εισηγήθηκε επίσημα την κατάργησή του. Οψόμεθα.

Γενόσημα και πρωτότυπα

Δ. Μαυραειδόπουλος

Για να παραχθεί ένα πρωτότυπο φάρμακο απαιτείται μακροχρόνια έρευνα και πολυδάπανη επένδυση. Το γενόσημο γεννιέται μετά τη λήξη της πατέντας, αντιγράφεται χωρίς ιδιαίτερο κόστος και γι’ αυτό βγαίνει στην αγορά οικονομικότερο.

Ενα γενόσημο που τηρεί τις προδιαγραφές σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρ κι έχει υποστεί κλινική, επιστημονική έρευνα μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Τέτοιες φαρμακοβιομηχανίες διαθέτει και η χώρα μας με καλά αποτελέσματα και με εξαγωγική ανταγωνιστικότητα σε αρκετές χώρες του κόσμου.

Οι ιοί, που μας ταλαιπωρούν με τις ιώσεις, είναι μικροοργανισμοί που ήρθαν σ’ αυτόν τον κόσμο να μείνουν όπως και το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο. Ο άνθρωπος πολεμάει να τα εξοντώσει κι αυτά αντιστέκονται να επιβιώσουν μεταλλασσόμενα. Αυτή είναι άλλωστε η συμπαντική νομοτέλεια. Εκεί παρεμβαίνουν οι μάνες φαρμακοβιομηχανίες οι οποίες ένα μέρος των κερδών το επενδύουν για να παρασκευάσουν ένα νεότερο σκεύασμα πιο αποτελεσματικό που θα πολεμήσει τον μεταλλαγμένο ιό.

Φανταστείτε να μέναμε στ’ αντίγραφα και στους ανάλγητους κερδοσκόπους, που μπροστά στο κέρδος ο άνθρωπος είναι αναλώσιμο είδος. Εάν επικρατήσει η λογική της εξίσωσης του γενόσημου με το πρωτότυπο κινδυνεύουμε στο μέλλον το προσδόκιμο όριο ηλικίας να πάρει την κατιούσα.

Στο παρελθόν που δεν λειτουργούσαν οι μηχανισμοί της αγοράς, αντίγραφα, ξένα κι ελληνικά, επικουρούμενα των γιατρών που συνταγογραφούσαν με το αζημίωτο, αντί της μισής τιμής ή του ενός τρίτου, πλησίαζαν τις τιμές των πρωτοτύπων, με αντίκτυπο στα Ταμεία και τις τσέπες των πολιτών.

Σήμερα, που μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, κινδυνεύουν και οι ελληνικές βιομηχανίες να υποστούν τις αρνητικές συνέπειες και να μείνουν πολλοί εργαζόμενοι στον δρόμο. Σήμερα κανένας δεν δέχεται να τον εξαπατήσουν και να πληρώσει οποιοδήποτε αντίγραφο στην τιμή του πρωτότυπου. Είτε αυτό λέγεται φάρμακο, τσάντα, μπλουζάκι, ανταλλακτικό αυτοκινήτου ή εμφύτευμα που θα βάλει κάποιος στο στόμα του. Το τίμιο είναι να λαμβάνει γνώση και ν’ αποφασίζει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος εάν θα πάρει το αντίγραφο ή θα επιβαρυνθεί τη διαφορά του κόστους για το πρωτότυπο. Εάν τα αντίγραφα έκαναν την ίδια δουλειά με τα πρωτότυπα, δεν θα είχε λόγο ύπαρξης κανένα επώνυμο προϊόν.

Επέτειος Πολυτεχνείου

Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης

Κάθε χρόνο η ίδια αίσθηση. Μια μίζερη μελαγχολία κάθε που ξημερώνει 17 Νοέμβρη. Τότε δεν είχα καν γεννηθεί και το ’73 για μένα φαντάζει πολύ μακρινό. Ούτε θυμάμαι κάτι, ούτε ξέρω και τίποτα. Ή μάλλον θυμάμαι. Εχτισα τις μνήμες μου αργότερα, όταν πια οι επέτειοι είχανε γίνει γιορτές. Κι όταν είχε ήδη χτιστεί γύρω από το ιστορικό εκείνο κτίριο της Πατησίων μια βιομηχανία. Μια βιομηχανία «μνήμης» με σήμα το γαρίφαλο. Μια βιομηχανία από εξουσιομανή τσιράκια πράσινης σοσιαλιστικής «επαναστατικής» αφομοίωσης και προσομοίωσης. Στεφάνια, δηλώσεις, ποιος θα έχει τη μούρη του πρώτο τραπέζι πίστα στο πιο in μαγαζί γωνία του Νοεμβρίου.

Παντού τσίκνα από τα «βρώμικα» που φαγώθηκαν από λερωμένα χέρια, παραγωγή γαριφάλων ίδια μ’ εκείνα στα σκυλάδικα. Προδομένες και παραδομένες νεότητες που έγιναν στο πέρασμα του χρόνου ένας λεκές ανεπαίσθητος σε υπουργικές πολύχρωμες γραβάτες, μεταπτυχιακά τίποτα που έστηναν 40 χρόνια παρελάσεις πλήξης με μια μικρή δόση επανάστασης από τα σαλόνια των διδακτορικών τους. Σύνθημα, παρασύνθημα, συνθήματα, πανό κι αφίσες, πρεσβεία Αμερικάνικη, λίγο Κύπρος, λίγο Ελλάδα, λίγο ματωμένα πρόσωπα, Παλαιστίνη, μολότωφ, Αμερικάνος δεν θα μείνει, δακρυγόνα, ματωμένα χώματα, μπερδεμένα πρόσωπα, κάδοι καμένοι, ζητάδες, ζήτουλες, βρισιές, κατάληψη, κατάληψη, κατάληψη και στο τέλος συλλήψεις. 
«Η κίνηση στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο έχει αποκατασταθεί. Ας περάσουμε σε άλλες ειδήσεις». Και μετά πάντα μια μαύρη επιστροφή στο καθημερινό – το γνωστό των 40 τελευταίων ετών – μεταπολιτευτικό σαράκι. Να κάνεις παρέα με εκείνους που σου φύτεψαν επιτυχώς στο μυαλό πως επανάσταση επιβάλλεται να κάνεις μόνο για το χτες και όχι για το αύριο. Κούρασε το σόου σας σύντροφοι. Κοιτάξτε στα μάτια των 20άρηδων και ψάξτε εκεί να βρείτε μέλλον. Κάπου εκεί κατοικεί και το επόμενο Πολυτεχνείο.

Φορολόγηση ακινήτων

Π. Πετρόπουλος

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Αν δεν μειωθούν οι εξωπραγματικές αντικειμενικές αξίες, κι αν δεν μπει αφορολόγητο όριο, ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων θα είναι διπλάσιος από τα έκτακτα ΦΑΠ και χαράτσια, αλλά και μόνιμος.
Ενας άνεργος ή χαμηλοσυνταξιούχος έχει από 30-40 χρόνια 3 ή και 4 ακίνητα από κληρονομιά ή αγορασμένα με το τότε φορολογηθέν εισόδημά του που δεν υπάρχει πλέον, τα οποία δεν αποδίδουν κανένα εισόδημα, π.χ. ένα χέρσο χωράφι στο χωριό καταπατημένο, ένα διαμέρισμα στο οποίο μένει ο ίδιος, και δύο που μένουν τα παιδιά του με δωρεάν παραχώρηση, ή και η πρώην γυναίκα του για την οποία η δωρεάν παραχώρηση δυστυχώς δεν έχει την ίδια φορολογική μεταχείριση. Πώς θα πληρώσει τον φόρο ο άνθρωπος αυτός;
Εναλλακτική πρόταση με το ίδιο δημοσιονομικό αποτέλεσμα; Οι διαρθρωτικές αλλαγές και οι οικονομίες στον δημόσιο τομέα, όπου το «πάρτι» συνεχίζεται, που έπρεπε να είχαν γίνει από ετών και χωρίς την τρόικα, αλλά κωλυσιεργούμε. 600 ΝΠΙΔ είναι πολλά χωρίς αντικείμενο. Ή η πρόταση για αυξημένα δημοτικά τέλη προς τους χρήστες ακινήτων, αντί του Ενιαίου Φόρου Ακινήτων, για να εξοικονομήσει το Δημόσιο τις επιχορηγήσεις προς τους δήμους.
Εκτός από άδικος και αναποτελεσματικός ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων, αλλά και γενικά η υπερφορολόγηση των ακινήτων, είναι και η χαριστική βολή για την οικονομία γιατί προκαλεί τον πλήρη εκτροχιασμό της «ατμομηχανής της οικονομίας», που – ως γνωστόν – είναι η οικοδομή, με τις εκατοντάδες επιχειρήσεις και επαγγελματίες που εξαρτώνται απ’ αυτήν.
Ομως η υπερφορολόγηση των ακινήτων καταφέρει ένα επιπλέον καίριο πλήγμα στο τραπεζικό μας σύστημα, γιατί αφ’ ενός – λόγω της μεγάλης μείωσης της αξίας των ακινήτων – μειώνει σημαντικά την αξία των εγγυήσεων που έχουν οι τράπεζες με τις προσημειώσεις ακινήτων που έχουν για τα στεγαστικά δάνεια που χορήγησαν και αυξάνει την επισφάλεια των κόκκινων δανείων.

Εξάλλου, η μείωση των εσόδων του Δημοσίου λόγω της μείωσης της αξίας των ακινήτων από τους πλειστηριασμούς, τους φόρους ακινήτων, μεταβιβάσεως, υπεραξίας κ.ά. και την αναπόφευκτη μείωση των αντικειμενικών αξιών, είναι προφανής.