e-mail

Ξεφωνητά και ψίθυροι

Αγαπητή φίλη Φοίβη,

Αφού σε ευχαριστήσω για τη δημοσίευση της επιστολής μου, θα αναφωνήσω εκείνο το βιβλικό «πριν αλέκτορα φωνήσαι». Δεν πρόλαβα να γράψω για τον διαχωρισμό από την ελληνική κοινωνία των γυναικών από τους άνδρες ομοφυλόφιλους, με αφορμή τη συνέντευξη των δύο κοριτσιών που βγήκαν ανοιχτά να το πουν στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» και άρχισαν πάλι οι ομοφοβικές κραυγές στο τόσο χάλια πολιτικό μας και κοινωνικό μας τοπίο.

Από τη μια πολιτικάντες του ενός από τα κυβερνώντα κόμματα που, παρά την καταδίκη της Ελλάδας από την Ευρώπη, αντιδρούν στην επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και σε ομόφυλα ζευγάρια. Αναρωτιέμαι όλοι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με το «άθλημα»; Δεν είχαν καμία εμπειρία οι ίδιοι ή δικοί τους άνθρωποι; Μόνον η υπόλοιπη Ελλάδα έχει ή είχε; (δεν εννοώ προφανώς όλη η Ελλάδα, ούτε γενικεύω, αλλά δεν είναι και το πιο σπάνιο, όπως δείχνουν σοβαρές έρευνες). Δεν έχουν έστω και έναν δικό τους άνθρωπο που να γνωρίζει τι εστί βερίκοκο και κοινωνικός διαχωρισμός; Εδώ από τους ίδιους πολιτικούς κόλπους πολύ πρόσφατα είχαν βγει κραυγές, μη σας πω ξεφωνητά, για το τι «διαφορετικό» κάνουν ακόμη και στο κρεβάτι τους κάποιοι από τους τριακόσιους του Κοινοβουλίου μας.

Από την άλλη βγαίνει με άναρθρες κραυγές το ιερατείο του Πειραιά, η κεφαλή του συγκεκριμένα που συνηθίζει να προκαλεί το κοινό αίσθημα υπηρετώντας με αφορισμούς τη… χριστιανική Αγάπη, να απειλεί θεούς και δαίμονες και κυρίως όσους θα προωθήσουν ή ψηφίσουν την επέκταση του τυπικού και απλά νομικίστικου συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια. Μιλάει δε για «το αμάρτημα του κιναιδισμού, του σοδομισμού και της αρσενοκοιτίας, της παρά φύσιν ασέλγειας που προεκτείνεται στην παιδεραστία και παιδοφιλία» (βάζοντας και την αγραμματοσύνη και τη χυδαία υπερβολή στα αμαρτήματα). Τι λέγαμε χτες; Το «αμάρτημα», για τον ιεράρχη όπως και εν γένει για την οπισθοδρομική ελληνική κοινωνία, αφορά προφανώς μόνον τους άνδρες ομοφυλόφιλους, αν και η επέκταση του συμφώνου αφορά και τις γυναίκες. Ομως αυτό του φταίει: «Ο κιναιδισμός»!

Φαίνεται ότι ακόμη και κάποιοι «εκκλησιαστικοί» θεωρούν ακόμη, το 2013, τη σχέση μεταξύ γυναικών μόνον σαν ευκαιρία ηδονοβλεπτική!

Αυτά να τα ακούει η κυρά Ζωή του ΣΥΡΙΖΑ που μιλάει για σεξισμό. Αυτό δεν είναι ακραίος σεξισμός, μαντάμ;

Και μη χειρότερα.

Αλέξης Κ.
(για προφανείς λόγους, σας παρακαλώ να κρατήσετε για σας το επώνυμό μου)

Φίλε Αλέξη,

Θα μπορούσα να σου πω πολλά. Οπως, για παράδειγμα, ότι μπορεί η κοινωνία να μην είναι περισσότερο ανεκτική με τις ομοφυλόφιλες γυναίκες αλλά να σου φαίνεται έτσι γιατί ίσως να είναι λιγότερες. Ολα αυτά όμως – λίγο τα ξεφωνητά των πολιτικών, λίγο η συγκίνηση της ημέρας, λίγο τα λόγια του παπά – είναι αποσπασματικές ερμηνείες ενός εξαιρετικά πολύπλευρου θέματος. Χύμα και τσουβαλάτα τα έλεγε η γιαγιά μου (που δεν θα σας αποκαλύψω τον τόπο καταγωγής της): «Εδώ λέμε ότι κάθε οικογένεια πρέπει να έχει τον τοιούτο της. Κι εγώ το φχαριστήθηκα όταν κατάλαβα ότι ο εγγονός μου ήταν τοιούτος γιατί είχαμε να βγάλουμε τοιούτο στην οικογένεια απο το 1947 που πέθανε η αδελφή μου η Κούλα που ήταν γκουνιότα». Οχι, η γιαγιά μου δεν ήταν ο Κώστας Ταχτσής ούτε το παραπάνω είναι χαμένο απόσπασμα από το «Τρίτο Στεφάνι».

Θεωρίες sur mesure

Αγαπητή Φοίβη

Μια από τις πιο γνωστές ατάκες, γεμάτη σαρκασμό, ειρωνεία και χιούμορ του κορυφαίου θεωρητικού φυσικού του 20ού αιώνα ήταν και η παρακάτω: «Αν η θεωρία δεν ταιριάζει με τα πράγματα, τότε αλίμονο στα πράγματα». Φαίνεται πως μια παράφραση της ρήσης έχουν για ευαγγέλιό τους όλοι αυτοί που συγκροτούν και απαρτίζουν το πολιτικοοικονομικό σύστημα εξουσίας. Αν οι απόψεις, οι πολιτικές και οι στόχοι τους δεν ταιριάζουν με τους ανθρώπους και τις ζωές τους, τότε αλίμονο στους ανθρώπους και στις ζωές τους. Το βιώνουμε πλέον καθημερινά σε όλη του την έκταση.

Ετσι λοιπόν: Αφού καταβροχθίσανε αχόρταγα τα δισ. / εμάς και τις ζωές μας καρφώσανε στα δυσ./ Μας πήραν, μας εστέρησαν και όλα μας τα ευ / μας άφησαν παντέρημους με συντροφιά τα φευ. Φευ!   

Και ακόμη: Οσοι «πετούνε» στα ψηλά με αλλωνών φτερά / κι’ έχουν τα νύχια τους γαμψά και δόντια κοφτερά / να μην ξεχνούνε το ρητό ότι «Τα πάντα ρεί» / απρόσμενα και οδυνηρά αλλάζουν αυθωρεί / Ούτε αυτό του Σόλωνα, «Μηδένα προ του τέλους» / γιατί όταν «γκρεμοτσακιστούν» απ’ τις κορφές στα βάθη / με έργα τους τα βάσανα, τους πόνους και τα πάθη / το μόνο που θα ακουστεί θα είναι: «Επιτέλους»!

Σας χαιρετώ εγκαρδίως,
Νίκος Δετοράκης,
Θεσσαλονίκη

Εγκαρδίως κι εγω αγαπητέ Νίκο, κοπτοράπτω τον Αϊνστάιν και λέω πως όταν το λάστιχο πρέπει να το τεντώσεις για να χωρέσει τα πράγματα, αλίμονο στο λάστιχο. Γιατί ότι θα σπάσει, θα σπάσει… Και το σπασμένο λάστιχο έρχεται και σε χτυπάει στο μάτι… Φιλοξενώ δε με χαρά τους στίχους σου για να έχουμε ένα ωραίο κλείσιμο εβδομάδας.