Οταν η προσπάθεια προσάραξε στα αβαθή της Καραϊβικής

Μερικές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται πιο συχνά από τον χρόνο που χρειάζεται για να ξεχάσει κανείς ότι το ίδιο έργο κάπου το έχει ξαναδεί: Το 2000 ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ανακοίνωσε τη μαύρη λίστα των χωρών οι οποίες χαρακτηρίζονταν «μη συνεργάσιμες» όσον αφορά στην παροχή βοήθειας σε διεθνείς φορείς και αρχές ξένων κρατών για τη διαλεύκανση φορολογικών παραβάσεων και οικονομικών εγκλημάτων. Ανάμεσα στις 35 δικαιοδοσίες περιλαμβάνονταν οι Μπαχάμες, οι Νήσοι Κουκ, το Μονακό, οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι και άλλοι φορολογικοί παράδεισοι.

Οι χώρες – μέλη του ΟΟΣΑ απείλησαν τις συγκεκριμένες δικαιοδοσίες με οικονομικές κυρώσεις σε περίπτωση που δεν έπαιρναν μέτρα για να σηκώσουν το πέπλο μυστικότητας που ενθάρρυνε τη ροή μαύρου και βρώμικου χρήματος προς τις τράπεζές τους. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το Κέντρο για την Ελευθερία και την Ευημερία (Center for Freedom and Prosperity –  δεξαμενή σκέψης προσκείμενη στη νέα τότε κυβέρνηση του Μπους Τζούνιορ που έδρευε στην Ουάσιγκτον) λανσάρισε μία επιθετική καμπάνια κατά των προσπαθειών το ΟΟΣΑ για τον περιορισμό των φορολογικών παραδείσων: περιέγραψαν τον ΟΟΣΑ ως ομάδα ευρωπαίων Σοσιαλιστών που είχαν ως σκοπό την πάταξη του ελεύθερου επιχειρείν, ξεσήκωσαν τη συντηρητική πτέρυγα του Κογκρέσου αλλά και μέρος των Δημοκρατικών, οι οποίοι εξέφραζαν την ανησυχία τους για την εύθραυστη οικονομία των μικρών νησιωτικών χωρών της Καραϊβικής. Οι πιέσεις του λόμπι που οργανώθηκε από το Κέντρο Ελευθερίας απέδωσαν μέσα σε λίγους μήνες: τον Μάιο του 2001 η κυβέρνηση Μπους απέσυρε την υποστήριξή της στην καμπάνια του ΟΟΣΑ κατά των φορολογικών παραδείσων.

Η αναδίπλωση των ΗΠΑ προκάλεσε ένα φαινόμενο ντόμινο και σε άλλους μεγάλους παίκτες που αρχικά στήριζαν ένθερμα το εγχείρημα εξάλειψης των offshore. Σε συνδυασμό με τη γραφειοκρατία και τη δυνατότητα που δόθηκε στα υπεράκτια κέντρα να βγαίνουν από τη λίστα αν υπόσχονταν γενικές και αόριστες συμμορφώσεις, η προσπάθεια του ΟΟΣΑ προσάραξε στα αβαθή της Καραϊβικής. Ετσι, τον Απρίλιο του 2002 από τις 35 δικαιοδοσίες στη μαύρη λίστα είχαν μείνει μόλις 7: η Ανδόρα, το Λίχτενσταϊν, η Λιβερία, το Μονακό, οι Νήσοι Μάρσαλ, το Ναούρου και το Βανουάτου. Και το 2009 δεν υπήρχε ούτε μία.