ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Π. Γερασιμάτος

Στον απεχθή ενιαίο φόρο ακινήτων έπρεπε να υπολογίζονται συμπληρωματικά κριτήρια, όπως α) πόσα παιδιά έχει το δημοτικό σχολείο της περιοχής, β) πόσους μόνιμους  κατοίκους τα γύρω χωριά, γ) πόση ώρα οδικώς είναι η απόσταση για το νοσοκομείο προς την πρωτεύουσα του νομού, αλλά και προς το κεντρικό λιμάνι επιβίβασης αν πρόκειται για νησί, δ) αν υπάρχει αστική, δημοτική ή υπεραστική συγκοινωνία από το ακίνητο και αν ναι, κάθε πότε, ε) αν υπάρχουν μόνιμοι ή ιδιώτες γιατροί, πόσο απέχουν οδικώς τα κοντινότερα Αστυνομικό Τμήμα και  φαρμακείο, στ) αν υπάρχουν ύδρευση και αποχέτευση, ζ) αν υπάρχει οποιαδήποτε καλλιέργεια και θ) στους μόνιμους κατοίκους μικρών χωριών να μη φορολογείται το υπόγειο του σπιτιού, δηλαδή το κατώι.

Η υπερφορολόγηση ακινήτων στις αραιοκατοικημένες περιοχές της πατρίδας μας τελικά θα τις ερημοποιήσει, θα τις αποτελειώσει. Δηλαδή, στην προσπάθειά του το κράτος να εισπράξει χρήματα για τώρα, μακροπρόθεσμα τελικά θα είναι χαμένο. Υπόψη ότι στα Κανάρια Νησιά που ανήκουν στην Ισπανία βάσει της Συνθήκης της Λισαβώνας, η Ισπανία κατάφερε να διατηρήσει το καθεστώς χαμηλών φόρων παρότι έχουν 2.000.000 κατοίκους. Κάτι ανάλογο δεν συνέβη, βεβαίως, στα ελληνικά νησιά. Απεναντίας, ακόμη και τα είδη πρώτης ανάγκης στα αραιοκατοικημένα χωριά των νησιών είναι κατά πολύ ακριβότερα από ό,τι στη λοιπή Ελλάδα.

Ι. Παλαιορούτας

ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ

Κάποτε, το 1970 αν θυμάμαι καλά, είχα συναντήσει στη Λιβύη τον θαυμάσιο εκλιπόντα πολιτικό Αθανάσιο Κανελλόπουλο, που σκυμμένος πάνω στα χαρτιά του σε ένα απομονωμένο γραφείο υπουργείου έγραφε τις εισηγήσεις του προς τη λιβυκή κυβέρνηση (του Καντάφι), όντας Σύμβουλος από τον ΟΗΕ, προκειμένου να συντάξουν το Πενταετές Πρόγραμμα της Λιβύης. Στη συζήτηση επάνω, μου είπε πως πρότεινε ένα ελάχιστο ποσοστό φορολογίας εισοδήματος. «Μα με τόσα πετρέλαια και τεράστια έσοδα του κράτους, γιατί να πληρώνουν φόρους;», τον είχα ρωτήσει. «Ας τους πούμε φόρους εκπαιδευτικούς! Για να μάθουν πως συμμετέχουν και πως ο πλούτος είναι δικός τους». Αν ζούσε σήμερα θα έβλεπε ότι ο δικός μας πλούτος δεν είναι πλέον δικός μας, καταληστεύεται από το ίδιο το κράτος, το οποίο μάλιστα, με την υπερβολική φορολόγηση, μας εκπαιδεύει και προτρέπει στη φοροδιαφυγή!

Φοίβος Ι. Πιομπίνος

Οι τροχαίες παραβάσεις πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγονται προκειμένου να μην κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, η δε Τροχαία πρέπει να μεριμνά ώστε να μη διαπράττονται οι παραβάσεις. Ο ρόλος της Τροχαίας πρέπει, λοιπόν, να αποσκοπεί στην πρόληψη και όχι στη βεβαίωση της παράβασης. Αντί για  αυτό, βλέπουμε συχνά κάποιους τροχονόμους που βγαίνουν για εισπρακτικό σαφάρι να κρύβονται καταλλήλως ώστε να μην τους αντιλαμβάνονται οι οδηγοί των τροχοφόρων και να κάνουν παράβαση, θέτοντας σε κίνδυνο τον εαυτό τους και τους άλλους. Προτιμούν δηλαδή αυτοί οι τροχονόμοι να γίνεται η παράβαση για να εισπράττουν το πρόστιμο, παρά να την αποτρέπουν με την παρουσία τους. Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο για την ίδια, εντελώς παράλογη εφόσον δεν είναι σκόπιμη, κρατική νοοτροπία που στέλνει τον χρήστη των ναρκωτικών – προς σωφρονισμό του, διατείνεται υποκριτικά – στη φυλακή, όπου όμως του παρέχεται η πρέζα ευκολότατα.

Ελένη Πηγαδιώτη

ΜΕΛΙΣΣΙΑ

Μέσω ενός περιστατικού που έζησα στην εκκλησία Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιά θα επαναφέρω ένα πρόβλημα το οποίο δεν ξέρω πραγματικά για ποιους λόγους παραμένει άλυτο. Παρακολουθούσα τη Θεία Λειτουργία όπου χοροστατούσε ο μητροπολίτης Πειραιά κ. Σεραφείμ. Στη μέση της ακολουθίας είδα ύστερα από αναστάτωση μεταξύ των υπαλλήλων του ναού, να μπαίνει σηκωτό στα χέρια τεσσάρων ατόμων αναπηρικό αμαξίδιο με προσκυνητή καθισμένο σε αυτό.

Οταν έφτασε η ώρα να μοιραστεί το αντίδωρο, ο Αρχιεπίσκοπος έφυγε από τη θέση του και το άφησε στα χέρια του προσκυνητή με το κινητικό πρόβλημα. Τότε, ο προσκυνητής με την αναπηρία, πρόσωπο με πρόσωπο πλέον απέναντι στον μητροπολίτη, του φώναξε δυνατά με φωνή που μας ράγισε όλους: «Μπήκα στην εκκλησία γιατί με κουβάλησαν στα χέρια! Επιτέλους, πότε θα βάλετε απλές ράμπες που δεν κοστίζουν πολύ στις εκκλησίες σας; Κινδύνεψα και σήμερα!».

Δηλαδή, ζήτησε αυτό που δικαιούται και που είναι αυτονόητο, πόσω μάλλον για χώρους προσευχής. Η προσβασιμότητα στους κοινόχρηστους χώρους είναι πρόβλημα, αφού όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα σε κάθε κοινόχρηστο χώρο. Ιδιαίτερα σε τόπους λατρείας.

Τάσος Μιχαηλίδης

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Για το ένθετο βιβλίο που παρουσίασε η εφημερίδα σας στις 7-8/9/2013, «Τα μυστικά των ονομάτων – Τα ελληνικά επώνυμα τουρκικής προέλευσης», χαρακτήρισα την έρευνα ορνιθοσκαλίσματα και προχειρότητες. Θα σταχυολογήσω μόνο μερικές ανακρίβειες και λάθη του βιβλίου.

Γράφει: ekim = η καλλιέργεια της γης. Αυτή η ερμηνεία είναι ανακριβής και λανθασμένη. Η ορθή ερμηνεία είναι ekim = η σπορά και Ekim = Οκτώβριος ο 10ος μήνας του έτους. Η καλλιέργεια της γης ή η γεωργία αποδίδεται στην τουρκική γλώσσα με τα λήμματα tarιm (προσοχή το ι χωρίς κουκκίδα στο πάνω άκρο) και ziraat.

Γράφει Malik name = βιβλίο των βασιλιάδων. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, διότι: malik = κύριος, κάτοχος, κυριότητα, κατοχή, name = επιστολή, γράμμα και malik name = επιστολή κυριότητας ή με μία σύγχρονη απόδοση τίτλος κυριότητας. Λανθασμένη είναι και η ανάγνωση του τουρκικού αλφάβητου. Οπως: ce (τζιε αντί τζε), ç (τσιε αντί τσε), je (ζιε αντί ζε), ö (ιο αντί ο κλειστό), ş (σιε αντί σε παχύ το σ) κ.λπ.

Γράφει: köşk = περίπτερο, κιόσκι, σκέπασμα. Αν κάποιος μη τουρκομαθής βρεθεί στην Τουρκία και ρωτήσει κάποιον γηγενή για κάποιο köşk = περίπτερο για να αγοράσει τσιγάρα, το πιθανότερο είναι να μείνει από τσιγάρα. Αν πάλι το βράδυ στο ξενοδοχείο ζητήσει επιπλέον ένα köşk = σκέπασμα, τότε η νύχτα του θα είναι ψυχρή. Η ορθή ερμηνεία είναι: köşk = όμορφη μονοκατοικία σε κήπο, έπαυλη.

Γράφει: αμανές (emane). Η ταύτιση αυτή είναι αυθαίρετη διότι λέξη τουρκική emane ή amane δεν υπάρχει. Η λέξη «αμανές» είναι επινόηση και δημιούργημα ελληνικό από την τουρκική λέξη-επιφώνημα aman, που ακούγεται συχνά στους στίχους μακρόσυρτων τραγουδιών. Αυτές είναι μόνο λίγες από τις πολλές προχειρότητες.

Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ επιγραμματικά μόνο για το ένθετο βιβλίο στο φύλλο της 2-3/11/2013 της εφημερίδας σας. «Το κοινό λεξιλόγιο της ελληνικής και της τουρκικής γλώσσας» των καθηγητών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (Τμήμα Γλώσσας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών) Μαρίας Δημάση και Αχμέτ Νιζάμ, είναι μια έρευνα καλά προσχεδιασμένη, με αγάπη επεξεργασμένη, πρωτότυπα δομημένη και άριστα διατυπωμένη. Η δε Εύη Καλογεροπούλου, με δύο απλές φιγούρες στο εξώφυλλο του βιβλίου, απεικόνισε την ιστορία συνύπαρξης και συμβίωσης των δύο λαών επί αιώνες. Εδώ ταιριάζει «μια εικόνα, χίλιες λέξεις».